On ne voit bien qu'avec le coeur

Σε λίγη ώρα φορτώνομαι και πάω στο αεροδρόμιο με προορισμό μία από τις (αν όχι ΤΗΝ) αγαπημένες μου πόλεις, το Παρίσι. Είχα πάει πρώτη φορά τον Νοέμβριο του '07 για τη συναυλία των Interpol και μετά από μια μέρα που διανύθηκαν γύρω στα 15,3 χλμ περπατήματος, το πήρα απόφαση πως κάποια στιγμή, κάποτε, θα μετακομίσω μόνιμα εκεί. Και φαντάσου πως πριν πάω το αντιπαθούσα για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, ώσπου έφτασα στο σημείο να αγαπώ ακόμα και το βρώμικο και τρισάθλιο μετρό του. Ένιχάου. Το πότε θα τα μαζέψω και θα μετακομίσω εκεί πέρα δεν το ξέρω ακόμα, προς το παρόν, όμως, μου φτάνει η σκέψη πως το πρωί θα πίνω καφέ στο μικρό μπιστρό απέναντι από το Jardin du Luxembοurg, το απόγευμα θα πίνω κρασί με κανέλα στο μαγαζάκι που βρίσκεται στη πλατεία στο τέλος των σκαλιών που ανεβαίνουν στη Μονμάρτη, λίγο πιο κάτω από τη Sacre Coeur, και για μια εβδομάδα θα τριγυρίζω στους παριζιάνικους δρόμους που, μια βόλτα σε αυτούς, ισοδυναμεί με δέκα συνεδρίες στον καλύτερο ψυχολόγο.
Επίσης το ΠΣΚ θα κατέβω για τρεις μέρες στην όχθη του Σηκουάνα για να πάρω μέρος σε αυτό, το οποίο είναι και ο λόγος αυτού του ταξιδιού:

Πράγματα που εύχομαι για αυτή την εβδομάδα:

-Η θερμοκρασία να μην ξεπερνά τους 23 (ιδανικά και 20) βαθμούς κελσίου. Ιδανικότερα και τους 18.

-Να πετύχω πάλι ένα κρυμμένο flea market με τα πιο απίθανα πράγματα που μπορείς να φανταστείς, όπως είχε συμβεί κατά τύχη το '07.

-Να θυμηθώ που βρίσκεται εκείνο το υπέροχο μαγαζί με μεταχειρισμένους δίσκους-ρούχα-κοσμήματα-έπιπλα-αξεσουάρ-τα πάντα-μα τα πάντα σου λέω και την high-fidelity νοοτροπία του ιδιοκτήτη.

-Να παίξουν οι Arcade Fire το Suburban War γιατί προς το παρόν δεν το έχουν παίξει πουθενά και αν δεν το ακούσω live θα πέσω στο ποτάμι.

-Να βρέχει αλλά όχι συνέχεια.

-Να προλάβω να νοικιάσω ποδήλατο και να του ξεσκίσω την αλυσίδα από τις αποστάσεις.

-Να φάω μια φορά στο Hippopotamus, που μαράζι το έχω από εκείνη τη πρώτη φορά που το είδα και μέχρι να το πάρουμε απόφαση με τη Ν. είχαμε χαλάσει όλα μας τα λεφτά. E και φτηνό δεν το λες...

-Να κάνω ένα όμορφο παριζιάνικο πάρτυ γενεθλίων. Ακόμα κι αν είναι στο γρασίδι με φτηνό κρασί από τα Nicolas και macarons σε κουτιά.

-Να πάω στο φεστιβάλ και να μην πετύχω το μισό ιστορικό τρίγωνο. Το Primavera μπορεί να τους κρατήσει.

-Να καταφέρω να πάω στο Λούβρο και να μη κολλήσω πάλι στα μαγαζιά που βρίσκονται στο δρόμο για αυτό. Ναι, έχει γίνει, true story.

-Να γυρίσω και όλα να αλλάξουν προς το καλύτερο. Αλλά προς το πολύ καλύτερο.

Υπόσχομαι αναλυτικό φωτορεπορτάζ όταν επιστρέψω, φεστιβαλικό και μη. Μέχρι τότε, a bientot et bisous.

Purify the colours, purify my mind.