severing my ties

Xτες τα ξημερώματα, όταν γύρισα σπίτι και λίγο πριν κοιμηθώ, εκεί που είχα ξαπλώσει και άκουγα αυτό το κομμάτι σε infinite-repeat-mode (δική μου πατέντα), οπότε καταλαβαίνεις και το ανάλογο mood που υπήρχε, ήρθαν ξαφνικά στο μυαλό μου τα λόγια μιας τεράστιας προσωπικότητας, ενός σοφού ανθρώπου που μια ολόκληρη γενιά, ίσως και δύο, του χρωστάνε πολλά. Και ήταν αυτά:

"When I get sad, I stop being sad and be awesome instead. True story."

--Barney Stinson

Kαι μετά με πήρε ο ύπνος. 

Ξύπνησα το πρωί, ανέβηκα στο πατάρι, κατέβασα τη σκηνή μου μαζί με το καλυτερότερο-αυτόματο-διπλό-φουσκωτό-στρώμα-του-κόσμου, βρήκα την αγαπημένη μου μωβ eastpak και μετά μπήκα στο site της ventouris lines και έκλεισα one way εισιτήριο με το σκυλί του πολέμου Αγ. Γεώργιο, για το νησί που πέρυσι, όταν το άφηνα, είχα υποσχεθεί να επιστρέψω σε αυτό το αμέσως επόμενο καλοκαίρι. Μπορεί να άλλαξαν πολλά πράγματα από τότε, μπορεί να μην είχα φανταστεί έτσι ακριβώς την επιστροφή στο νησί, μπορεί το φετινό καλοκαίρι να έχει πάει κατα διαόλου μέχρι τώρα, αλλά τελικά όλα καταλήγουν στο εξής: θα κάθεσαι να σκέφτεσαι ξανά και ξανά τι έγινε, τι θα μπορούσε να γίνει και τι χάθηκε, ή θα πάρεις απόφαση πως έχουν τα πράγματα και θα κάνεις αυτό που πραγματικά θες χωρίς δεύτερες και τρίτες σκέψεις, αναλύσεις, προβληματισμούς και μιζέριες; Ή, για να το θέσω αλλιώς, θα συνεχίσεις να είσαι sad ή θα σταματήσεις και θα αρχίσεις να είσαι awesome;

Σε λίγες μέρες θα είμαι σε μια αγαπημένη παραλία, με τη σκηνή δυο βήματα από το νερό, κάτω από ένα αρμυρίκι, να διαβάζω ένα από τα 3 βιβλία που θα έχω πάρει μαζί μου και να κυκλοφορώ όλη μέρα με τ' αλάτια και άμμο στα μαλλιά. Για όσο, μπορεί για ένα τετραήμερο μπορεί και για δυο εβδομάδες. Αρκεί να είμαι εδώ στις 23 για να προλάβω το αεροπλάνο για Παρίσι στις 24 το πρωί. Αλλά γι'αυτό το ταξίδι θα επανέλθω με σχετικό ποστ-αφιέρωμα...

Όχι άλλες σκέψεις και αναλύσεις, για τον θεό, όχι άλλες. Όχι άλλα λόγια που μένουν μετέωρα και, κυρίως, όχι άλλος χαμένος χρόνος. Μόνο πράξεις με ουσία από δω και πέρα. Έστω και αν αυτές είναι το να δώσεις τα πάντα για ένα σκοπό που σε ολοκληρώνει, με το ρίσκο να πάνε όλα χαμένα. Ίσως το αποτέλεσμα, όποιο κι αν είναι, κάποια στιγμή, κάποτε, να σε ξεπληρώσει. Ή το να σηκωθείς ένα πρωί και να κλείσεις ένα εισιτήριο, επειδή σου τη βάρεσε, για ένα ταξίδι που αλλιώς το περίμενες και αλλιώς κατέληξε, αλλά ξέρεις πως είναι αυτό που χρειαζόσουν. Έστω και με αυτόν τον τρόπο.

Και, όπως λέει μια ψυχή, ότι είναι να γίνει θα γίνει...

Είχα σκοπό να φτιάξω και μια λίστα με τους δίσκους που πρέπει να πάρεις μαζί σου για να χαθείς σε μια παραλία, έτσι, για το καλό ταξίδι και σε σας τους υπόλοιπους που δεν έχετε φύγει ακόμα, την οποία όμως ποτέ δεν έκατσα να φτιάξω. Ίσως το κάνω λίγο πριν φύγω. Προς το παρόν αυτό είναι το κομμάτι που θα παίζει στο δικό μου mp3 τουλάχιστον 25 φορές τη μέρα. Στο πλοίο, στη σκηνή, κάτω από το αρμυρίκι μου, αν τα καταφέρω και μέσα στη θάλασσα. Οκ, ναι, έπρεπε να σταματήσω στο αρμυρίκι, το ήξερα.