Journées de la musique / Living it up at Rock En Seine

To Rock En Seine ήταν:

• Ο υπέροχος χώρος στο δάσος της Boulogne, δίπλα στον Σηκουάνα, με την άψογη σε κάθε επίπεδο οργάνωση, τον τέρμα οικολογικό χαρακτήρα, τις σημαίες-πολύχρωμα φτερά στο main stage και τα άπειρα φωτάκια πάνω στα δέντρα.
• Τα περίπτερα με τα φαγητά. Φαγητά. Πολλά φαγητά. Πάρα πολλά φαγητά.
• Το Casa Corsa - το καλύτερο όλων μαζί με το I Heart Falafel - με τα τρία καζάνια που έβραζαν όλη μέρα και περιείχαν λουκάνικα, κρεμμύδια, ζαμπόν, μανιτάρια, πιπεριές και διάφορα άλλα, τα οποία στα έβαζαν σε τεράστιες τραγανές μπαγκέτες. Better than sex.
• Ο Maximillian, o τρελός αξιαγάπητος Γάλλος που σέρβιρε στο ένα καζάνι, ο οποίος όταν κατάλαβε πως είμαστε Έλληνες άρχισε να φωνάζει από χαρά "Greece! I Love Greece! I have many friends in Thessaloniki! How is this great line you are saying in Greece? Ehmm... oh yes! Mpatsoi Gkourounia, Dolofonoi!!!". Την επόμενη μέρα μας περίμενε φορώντας μια μπλούζα του Άρη Θεσσαλονίκης και μας κέρναγε όλο το βράδυ πατάτες.
• Οι 47 αφίσες, μία για κάθε συγκρότημα του φεστιβάλ, που κρέμονταν δεξιά και αριστερά κατά μήκος του κεντρικού μονοπατιού που ένωνε τα τρία stages, κάθε μία φιλοτεχνημένη από διαφορετικό καλλιτέχνη και διαθέσιμες προς πώληση στο merchandise. Φυσικά και τις πήρα, τι ερωτήσεις είναι αυτές.
• Το εκρηκτικό live των Foals με αποκορύφωμα την εκτέλεση του Spanish Sahara υπό μια ξαφνική βροχή που μόνο σκηνοθετημένη μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ξεκίνησε ψιλόβροχο μαζί με τις πρώτες νότες, δυνάμωνε σταδιακά σε συγχρονισμό με το τέμπο και στο ξέσπασμα των ντραμς άνοιξαν οι ουρανοί. Όταν τέλειωσε το κομμάτι βγήκε και ο ήλιος. Απίστευτο.
• Oι πιο get-a-real-fuckin-job-already πεθαίνεις, Κooks.
• Το άπειρο coolness, η βρωμιά, ο ηλεκτρισμός, το υστερικό sing along, ο κολασμένος φωτισμός, το hard rock στα καλύτερά του, στους λατρεμένους Black Rebel Motorcycle Club.
• Το λίγο διεκπαιρεωτικό, λίγο αστείο (με την καλή έννοια), λίγο αδιάφορο αλλά ταυτόχρονα και διασκεδαστικό live των Cypress Hill.
• O "χαβαλές" των Βlink182 που μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτόν 14χρονου γυμνασιόπαιδου από την Καλιφόρνια. Το να είσαι πάνω από 40 και να σχολιάζεις on stage το πουλί του κιθαρίστα, καθώς και να αναφέρεις τη λέξη vagina 3 φορές σε μια πρόταση, δεν το λες ακριβώς και ωριμότητα. Πάντως τρομακτικά επαγγελματίες και με ένα τουλάχιστον εντυπωσιακό σκηνικό. Σε αυτό τους παραδέχομαι.
• Η ανατριχιαστικά indie videoclip-like σκηνή, με εμάς να μπαίνουμε στον χώρο του φεστιβάλ τη 2η μέρα, να έχουν ξεκινήσει οι Stereophonics, από το βάθος να ακούγονται οι πρώτες νότες του Dakota και ξαφνικά, χωρίς να είμαστε συνεννοημένοι, να αρχίζουμε όλοι να τρέχουμε προς τη μεγάλη σκηνή, μέσα από δέντρα, κόσμο, τέντες, να φτάνουμε στο live, να χορεύουμε όλο το κομμάτι, να τελειώνει με αυτό η εμφάνισή τους και εμείς να είμαστε ικανοποιημένοι μόνο που ζήσαμε αυτή τη σουρεάλ στιγμή.
• Το πολύ καλό live των Τwo Door Cinema Club, με ρυθμό, ένταση, άπειρο κόσμο από κάτω, λιακάδα, γλυκιές μελωδίες που σε κρατούσαν στις μύτες των ποδιών και ένα all in all όμορφο 45λεπτο. Δεν τους λες και την ελπίδα της brit pop-rock σκηνής, αλλά αν το δουλέψουν κι άλλο έχουν μέλλον.
• Ο καημένος ο Jonsi, που ξέμεινε όλος ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός του στην Πορτογαλία και αναγκάστηκε να παίξει unplugged. Ψιλοβαρέθηκα και αποχώρησα στο 5λεπτο, για να πω την αλήθεια...
• Οι εξαιρετικοί Quadricolor, γαλλάκια από την Nice με εθιστικές ελεκτρο-φολκ μελωδίες και δυνατή εμφάνιση. Ψάξτε τους, αξίζει τον κόπο.
• Οι Queens Of The Stone Age. Γιατί απλά είναι αυτοί που είναι. Γιατί νοιώθω τυχερή που κατάφερα να τους δω έστω και μια φορά στη ζωή μου. Γιατί οι άνθρωποι ξέρουν από live. Kαι από μουσική. Γιατί είναι μια από τις μεγαλύτερες μπάντες στην ιστορία της hard rock σκηνής. Και γενικότερα. Γιατί βρέθηκα σχεδόν στην 6η σειρά, κάνοντας mosh pit, χοροπηδώντας, ουρλιάζοντας, με κόσμο να πέφτει πάνω μου από κάθε πλευρά, και μόνο ενθουσιασμό (το λες και κ@υλα), μπορούσα να νοιώσω. Γιατί έκανα για πρώτη φορά crowd surfing και πήρα μια ιδέα του πως είναι, σχεδόν, να πετάς.
• Οι υπέροχοι, πότε στα κάγκελα, πότε ρομαντικοί, πότε βάζω-φωτιά-και-καίω-τα-πάντα-μαζί-και-το-μυαλό-σας LCD Soundsystem, με έναν James Murphy να θες να κάνεις τα παιδιά του. Το κλείσιμο με το New York I Love You But You're Bringing Me Down υπό το φως ενός μισογεμάτου φεγγαριού, μας έκανε όλους αλοιφή.
• Το σετ των 2 Many Djs. Dance your brains out 'till you drop. And then some more. Kλείσιμο, φυσικά, με Love Will Tear Us Apart και χιλιάδες κομφετί πάνω από τα κεφάλια μας.
• H αμερικάνα και ο απολαυστικός αυτοσχεδιασμός πάνω στη σκηνή των Eels. Kαι το να ακούς live το Souljacker Pt.1.
• O Beirut και η μπάντα του, αν και σαν να βαριόντουσαν λίγο. Όχι το balcan party που περίμενα πάντως...
• Oι Ting Tings, μόνο και μόνο γιατί έπαιξαν μπροστά σε περίπου 20.000 άτομα και ένοιωσα λίγο καλύτερα γι'αυτούς σε σχέση με τη νίλα που είχαν πάθει το καλοκαίρι στο Rockwave (80 άτομα από κάτω και πολλά λέω). Κατά τ΄άλλα, ένα Great DJ για το φαν της υπόθεσης, δυο-τρια τσαχπίνικα κολπάκια της τύπισσας, που της έβγαζες το καπέλο για τη σκηνική της παρουσία, τα γνωστά χιτάκια, ένα νέο κομμάτι που θα γίνει τρελό σουξέ εδώ πέρα όταν ακουστεί, και ένα jamming στη μέση περίπου του σετ που ήταν πάρα πολύ ενδιαφερζζζζζΖΖΖΖΖΖ...
• Η ρομαντική νοσταλγία των Roxy Music και το πως το ζούσαν οι Γάλλοι στις πρώτες σειρές.
•  Οι παλιοροκάδες Black Angels. Όσο έκατσα μου άρεσαν αρκετά, και κάπου διάβασα πως το νέο άλμπουμ τους είναι εξαιρετικό. Σημειώθηκε.

• ΟΙ ARCADE FIRE. (και σιχαίνομαι τα κεφαλαία)
• Τα 40 λεπτά αναμονής ούτως ώστε να πιάσουμε μια καλή θέση.
• Η ανατριχίλα και μόνο που έβλεπες τα στημένα όργανα και τον φωτισμό στη σκηνή.
• Ξεκίνημα με Ready To Start και η καρδιά σπάει από το ηχητικό κύμα που έρχεται και μας σαρώνει.
• Tunnels, Laika, Ocean Of Noise, No Cars Go, Keep The Car Running, The Well And The Lighthouse, The Suburbs, Rococo, Modern Man, και μερικά άλλα που δεν μπορώ να θυμηθώ τώρα. Ρίγη, τραγούδι, χορός, μούδιασμα, έκσταση, εξαγνισμός της ψυχής. Χωρίς καμία υπερβολή. Ευτυχία, μόνο ευτυχία.
• We Used To Wait και πρώτες σταγόνες βροχής που όσο πάει και δυναμώνει.
• Now our lives are changing fast / hope that something pure can last. Βρεγμένα χέρια να φτάνουν στον ουρανό.
• Τελειώνει το κομμάτι και τους κατεβάζουν κακήν κακώς από τη σκηνή. Ο τουρ μάνατζερ μας λέει πως αν δεν σταματήσει η καταιγίδα μέσα στα επόμενα 10 λεπτά, δυστυχώς το live τελειώνει εδώ. Ήδη έχουν καλύψει με μουσαμάδες τα περισσότερα όργανα.
• Περνάει λίγη ώρα και η βροχή δεν λέει να κόψει. Μερικοί έχουν αρχίσει ήδη να κινούνται προς τα πίσω και την έξοδο.
• Και ξαφνικά, ο Win ανεβαίνει με ένα σάλτο στη σκηνή, μας χαμογελάει και λέει πως θα προσπαθήσουν να δοκιμάσουν κάτι, παρά τη βροχή (που πλέον πέφτει σε ποτάμια) και, αν μπορούμε, να προσπαθήσουμε να πάρουμε μέρος σε αυτό, για μια εμπειρία που θα έχουμε να μοιραζόμαστε, εμείς και αυτοί, σε όλη μας τη ζωή.
• Ανεβαίνουν και όλοι οι υπόλοιποι, μαζί με ακουστικά όργανα, για κάτι που φαίνεται να πηγαίνει σε unplugged. Κάνουν μερικές δοκιμές, παίρνουν θέσεις και ξεκινάνε οι πρώτες νότες του κομματιού. Μετά από 22'', όσο κρατά η εισαγωγή και αφού όλοι πλέον έχουμε καταλάβει τι θα ζήσουμε, ακούγεται ταυτόχρονα από 80.000 άτομα, +1 μαζί με τον Win...
• ooooooooOOOOOOOOOOOOOOOO
• Something / filled up / my heart / with nothing / someone / told me not to cry
• Wake Up
• Να βρέχει και μαζί με το νερό να κυλάνε δάκρυα στα πρόσωπά μας. Σταγόνες πάνω σε δάκρυα, δάκρυα πάνω σε χαμόγελα. Δεν είχα συναίσθηση του τι ζούσα εκείνη τη στιγμή. Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τη πραγματικότητα από το όνειρο. Το ζούσα όντως αυτό;
• Όταν τελείωσε μόνο το κομμάτι, όταν μας χαιρέτησαν και κατέβηκαν από τη σκηνή, συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε  βραχεί μέχρι το κόκκαλο. Τα ρούχα και τα μαλλιά μας έσταζαν, έκανε τρομερό κρύο και μόλις εκείνη τη στιγμή το είχαμε καταλάβει. Αλλά ποιος νοιάζεται; Δεν ήταν όνειρο, τελικά. Το είχαμε ζήσει. Και συμφωνήσαμε όλοι πως ήμασταν τυχεροί που έβρεξε. Δεν ήταν ένα συνηθισμένο live. Δεν ήταν κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα. Ήταν αυτό που είπε ο Win στην αρχή. Μια εμπειρία που θα έχουμε να μας ενώνει για πάντα.

Σαν σύνολο, το Rock En Seine είναι ένα εξαιρετικό φεστιβάλ. Προσωπικά θα το κάνω ετήσιο έθιμο, μιας και συνδιάζει Παρίσι και συναυλίες, δυο από τις μεγαλύτερες αγάπες της ζωής μου. Μικρό ηλικιακά και πιο μαζεμένο σε σχέση με τα θηρία Werchter, Glastonbury, Pukkelpop κλπ, παραμυθένια στημένο, σε μια τοποθεσία απίστευτης ομορφιάς και άμεσα προσβάσιμης με μετρό (ένα 20λεπτο με μισάωρο από το Παρίσι), αρκετά οικονομικό για τα ονόματα που φιλοξενεί (99e το τριήμερο ticket, 45e το ημερήσιο) και η καλύτερη επιλογή αν θες να πας σε ένα φεστιβάλ μικρού βεληνεκούς, με τουλάχιστον 10-15 ονόματα που θες να δεις, να περάσεις τρεις μέρες μέσα στα δέντρα της Boulogne και να μην πέσεις πάνω σε όσους πέφτεις κάθε βράδυ στη Καρύτση και τα περίχωρα. Αν και είμαι σίγουρη πως δεν θα αργήσει να γίνει το δεύτερο Primavera, 2 με 3 χρόνια του δίνω ακόμα.

Τουλάχιστον θα έχω να θυμάμαι πως τη πρώτη φορά που το έζησα, ήταν παρέα με άλλους εφτά καλούς φίλους και, κάθε φορά που λέγαμε σε κάποιον Γάλλο πως κάναμε το ταξίδι ειδικά για αυτό το φεστιβάλ, μας κοιτούσε με το χαρακτηριστικό ύφος:

"Είστε τρελοί εσείς οι Έλληνες..."

(κόβεται λίγο απότομα στο τέλος, αλλά είναι η καλύτερη κάλυψη εκείνης της συγκλονιστικής στιγμής που μπόρεσα να βρω στο youtube)