Δεν έχω πολλά να πω. Τα περισσότερα - και ουσιαστικότερα - τα είχα πει πριν λίγους μήνες εδώ. Όλα τα υπόλοιπα είναι κυρίως για τον ίδιο τον Παναγιώτη (Πανταζή, να κρατάμε και τους τύπους) και τα ξέρει ήδη.
Ίσως το μόνο που έχω να προσθέσω είναι πως μία από τις ομορφότερες και πιο έντονα συναισθηματικές στιγμές που έζησα στο Παρίσι, ήταν νωρίς το πρωί της τελευταίας μέρας, που ξεκίνησα από το σπίτι για το αεροδρόμιο και σε όλη τη διαδρομή με τον προαστιακό, περνώντας αρχικά μέσα από την πόλη και μετά από την εξοχή, άκουγα στο mp3 τον δίσκο του στο ριπίτ. Και ήταν το τέλειο σάουντρακ για την τέλεια εικόνα.
Κτίρια, γέφυρες, σταθμοί, δάση, δρόμοι, ποτάμια, αστικά παραμυθένια σκηνικά που στην πορεία μετατράπηκαν σε ιντάστριαλ και με τη σειρά τους σε καταπράσινες εκτάσεις που στο τέλος τους ενώνονταν με αυτόν τον χαοτικό, απέραντο, φωτεινό παριζιάνικο ουρανό.
Μέσα σε ένα τραίνο, με το "Someday, Maybe I Won't Mind" να βγαίνει από τα ακουστικά μου και να γεμίζει το κάδρο έξω από το παράθυρο.
Από σήμερα το άλμπουμ του Παναγιώτη είναι διαθέσιμο για streaming και download (με 1e μόνο και μαζί παίρνεις και το bookletάκι του, που οκ, ας το παραδεχτούμε, γιατί όχι άλλωστε, γαμάει, απλά πράγματα) στο site της bandcamp.
Κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και κατεβάστε το. Μπορεί να μην το ζήσετε ακριβώς όπως εγώ εκείνο το παριζιάνικο πρωινό (χα), αλλά αν οι βόλτες (και η ζωή) στην Αθήνα αξίζουν ένα σάουντρακ, οι μουσικές του Pan Pan είναι ο πιο τρυφερός - μέσα στην αλήθεια του - ήχος που θα ονειρεύονταν να έχουν.
1 .:
\\Pure//
Δημοσίευση σχολίου