Still Life*

Πράγματα που μου αρέσει να κάνω αυτές τις μέρες:

Να φεύγω από τη δουλειά στην ώρα μου και να προλαβαίνω το ηλιοβασίλεμα, τώρα που η μέρα μεγάλωσε, οδηγώντας στην εθνική με τη μουσική στο 20+.

Να πηγαίνω για early drinks στο Use και να κάθομαι στη μπάρα με φίλους λέγοντας ότι μαλακία μας κατέβει στο κεφάλι, άλλες σοβαρές, άλλες όχι και τόσο, άλλες εντελώς out of context. Όμορφα βράδια.

Να σκέφτομαι πως σε λίγο καιρό θα έχω το δικό μου, ολόδικό μου, μπαλκονάκι, με θέα στον Λυκαβηττό. Και το γεγονός πως θα μπορώ να πηγαίνω στο Use με τα πόδια -με το συκώτι μου αγκαλιά για παρέα μετά από λίγο καιρό, το πιο πιθανό.

Να κάνω βόλτες στο κέντρο με τα ακουστικά και να σκέφτομαι πως, ξέρεις κάτι, όσο αυτή η πόλη με κάνει να νιώθω ζωντανή, όλα θα πάνε καλά.

Να μην κάνω σχέδια με χρόνο έναρξης πάνω από ένα μήνα με 20 μέρες. Δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα κάνω στο μέλλον, δεν με νοιάζει βρε αδερφέ.

Να βλέπω ταινίες και σειρές και να πετάγομαι μόνη μου από τον καναπέ λέγοντας "ρε αυτός είναι ο μούμπλε που έπαιζε τον μούμπλε ρόλο σε εκείνη τη μούμπλε ταινία που έκανε το μούμπλε πράγμα". Απάρεντλι, ξέρω υποσυνείδητα τα cv όλων των ηθοποιών β', και γ' ρόλων. Geekness overload.

Nα κάνω λίστες για τα πάντα. Ξανά. Ο Rob Gordon θα ήταν περήφανος για το παιδί του.

Να φοράω boyfriend jeans. Και να ντύνομαι σε αποχρώσεις μαύρου-γκρι-άσπρου-ματζέντα. Μόνο.

Να συνεχίζω να είμαι η μόνη γυναίκα στον κόσμο που δεν ξέρει να βάφεται. Μια μάσκαρα καταφέρνω να βάλω και αυτή αφού πασαλειφτώ και χρησιμοποιήσω 3 μπατονέτες για να γίνω άνθρωπος. Το βλέπω ως ταλέντο.

Να παραγγέλνω το ποτό μου ακριβώς έτσι: Ένα τζιντονικαλαμακι.

Να βάζω αυτό στο γραφείο και να δίνω παραστάσεις σόλο βαλς. Σε λίγο θα με πληρώνουν κιόλας.


Να κοιμάμαι στον καναπέ. Γιατί έτσι.


Να μετατρέπω το κυνικό και μαύρο χιούμορ σε full time job.


Να γράφω ότι μου έρχεται στο κεφάλι στο σημειωματάριό μου για να μην ξεχάσω τον γραφικό μου χαρακτήρα. Όλα συνοδευόμενα από σκίτσα αφηρημένης τέχνης για να μην ξεχάσω ότι κάποτε ήθελα να γίνω ψυχασθενής καλλιτέχνης.

Να μαζεύω φωτογραφίες και αποφθέγματα από διάφορα μπλογκς και να τις βάζω σε φάκελο στο desktop με όνομα ίδιο με αυτού του ποστ, και σχετικό concept -όταν μαζευτούν αρκετές θα φτιάξω και το δεύτερο grande κολάζ για τοίχο. (Note to self: πάρε τον κώλο σου και τράβα αγόρασε μια γραφίδα με ταμπλέτα επιτέλους, ζώο)

Να σκέφτομαι το δεύτερο τατουάζ μου.

Να γνωρίζω άτομα σαν την Α. και να συνειδητοποιώ πως, άνθρωποι που μέχρι τώρα δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, ζούσαν παράλληλες ζωές. Και μπορούν να κάτσουν σε ένα παγκάκι στις 5 τα ξημερώματα, με junk food και τσιγάρα, και να γελάνε με τις (παράλληλες) ιστορίες τους. Fuck growing up, dudette.

Να είμαι ήρεμη και να σκέφτομαι πως, πλάκα πλάκα, ίσως τελικά το να μεγαλώνεις μέσα από καταστάσεις, καλές ή κακές, δεν έχει σημασία, είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί. Βέβαια, αν συνεχίσω με αυτόν τον ρυθμό, στα 33 μου θα είμαι ο Yoda. Καλή φάση. Αλλά όχι.

Σαν τον Yoda, συνέχεια, παρ' όλα αυτά, να μιλάω.

Να ακούω καινούρια albums, να πορώνομαι, να ενθουσιάζομαι, να τα κολλάω στο ριπίτ (τελευταίο θύμα το "Blood Pressures" των Kills), και μετά από λίγο να μου φεύγει η τρέλα, να αφήνω τα one night stands μαζί τους και να γυρίζω στην αγκαλιά της σχέσης της ζωής μου. Ναι, τους National.

--

Και πως να μην είναι η σχέση της ζωής μου όταν πάντα βγάζουν δίσκους, τραγούδια, b-sides, οτιδήποτε, ακριβώς την στιγμή που τα έχω περισσότερη ανάγκη, ακριβώς στη φάση που δεν θα μπορούσα να ταυτιστώ περισσσότερο. Όπως το "Think You Can Wait" που έγραψαν για το soundtrack της ταινίας "Win Win", και ακούω όλη μέρα σήμερα, και όση ώρα γράφω αυτό το ποστ. Και θα το ακούω για πολύ, πολύ, πολύ καιρό ακόμα. Αλλά αυτή τη φορά δεν υπερβάλω. Είπαμε, άλλωστε. Είναι οι άντρες της ζωής μου. Γι' αυτό που ακολουθεί και για πολλά άλλα ακόμα.


I was drifting, crying
I was looking for an island
I was slipping under
I'll pull the devil down with me one way or another

I'm out of my mind, think you can wait?
I'm way off the line, think you can wait?

We've been running a sleepless run
Been away from the baby way too long
We've been holding a good night gone
We've been losing our exits one by one

I'm out of my mind, think you can wait?
I'm way off the line, think you can wait?

Did I?
(all I have is all)
Think you can wait?
Did I?
(all I have is all)
Think you can wait?

What I'm thinking is simple
I'll sell apples and ice water at the temple
I won't make trouble
I'll pull the devil down with me one way or another

We've been running a sleepless run
Been away from the baby way too long
We've been holding a good night gone
We've been losing our exits one by one

I'll try.
I'll try, but I couldn't be better. 
(all I have is all)
I'll try, but I couldn't be better. 
(all I have is all) 
I'll try, but I couldn't be better. 
(all I have is all)