[Working Title]

Όχι μόνο ο τίτλος, όλα μάλλον τελευταία συνοδεύονται από τον χαρακτηρισμό "working". Ή "under construction", αν προτιμάτε. Γι' αυτό να με συμπαθάτε για την εξαφάνιση αυτών των τεσσάρων μηνών. Αν και έχω την υποψία πως οι ζωές σας κατάφεραν να συνεχιστούν και χωρίς τα posts μου. Παράλογο μεν, αλλά συμβαίνει καμιά φορά.

Λοιπόν, που είχαμε μείνει;

Νέα δουλειά, πρώτη δουλειά για την ακρίβεια, με ότι συνεπάγεται αυτό. Κάποια, ας πούμε, ικανοποιητικά λεφτά (μην είμαστε και πλεονέκτες), κάποιοι νέοι φανταστικοί άνθρωποι στη ζωή μου, κάποιοι άλλοι όχι και τόσο σπουδαίοι και όχι και τόσο άνθρωποι, νομίζω ονομάζονται "αφεντικά", κάποιες μέρες παράνοιας, κάποιες μέρες ατελείωτου κεφιού, κάποιες μέρες στα όρια της κατάθλιψης και κάποιες άλλες που απλώς παίζεις έναν ρόλο για να αποφύγεις την πραγματικότητα. Δεν νομίζω πως σας λέω κάτι που δεν ξέρετε ήδη, δηλαδή.

Από μουσική όχι και πολλά πράγματα. Εδώ και πολύ καιρό δεν μπορώ να ακούσω τίποτα καινούργιο, πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις. Ο reader έχει μαζέψει 300κάτι αδιάβαστες αναρτήσεις του Magiska και κάνω πως δεν τις βλέπω κάθε μέρα. Κάποια τιμωρία πρέπει να υπάρχει γι΄ αυτό αλλά δεν την έχω βρει ακόμα. Ή μάλλον "θεραπεία", ταιριάζει καλύτερα.
Θα σας πω μόνο μερικά ονόματα που με κόλλησαν στον τοίχο με τα albums τους και ήταν αυτές οι εξαιρέσεις που ανέφερα πριν. Και μετά ξανάβαλα National και Cooper Temple Clause.

Papercuts - Fading Parade (δεν υπάρχουν αρκετές λέξεις. μόνο αυτό)
Chapel Club - Palace (αν και ήταν το "Roads" από το ΕP τους "Wintering" που μου έκοψε τα πόδια)
Lykke Li - Wounded Rhymes (I, I follow, I follow you, deep sea baby)

και μερικά κομμάτια που κόλλησαν στο ριπίτ για αηδιαστικά πολλές ώρες:

• Peter Wolf Crier - Hard As Nails
• Dead Confederate - The Rat
• The Decemberists - Down By The Water
• Explosions In The Sky - Trembling Hands (εν αναμονή του καινούργιου άλμπουμ)
• Radiohead - Codex (προφανώς και δεν θα γράψω τίποτε άλλο για το "King Of Limbs", μόνο το ότι το ακούω τουλάχιστον μια φορά το διήμερο, σε άσχετες φάσεις)
• Zebra Tracks - Bicycles (μου έβγαλαν την παναγία αλλά το ηχογράφησαν, τελικά, και τους ευχαριστώ γι' αυτό)
• The Dears - Blood (ότι κι αν σας πουν, το "Degeneration Street" είναι εξαιρετικό, από κάθε άποψη)
• The Maccabees - No Kind Words
• The Soft Moon - When It's Over

Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να γράψω, κατά τ' άλλα, που δεν ξέρω από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Πολλά μπορούν να γίνουν μέσα σε τέσσερις μήνες και, στην περίπτωσή μου, έγιναν όλα. Σε κάθε περίπτωση, αυτό δεν είναι ένα συγκεντρωτικό ποστ, ούτε και θα υπάρξει μάλλον κάτι τέτοιο. Είναι περισσότερο ένα "συγγνώμη για την καθυστέρηση, έχασα τον δρόμο" ποστ.

Δύο πράγματα μόνο, αντί επιλόγου.

Έβλεπα, όση ώρα έγραφα, το επεισόδιο του House που έπαιζε στο Star. Είπε, λοιπόν, στην ασθενή που χρειαζόταν να της κόψει το πόδι, πως έπρεπε και ο ίδιος να το είχε κάνει κάποτε, αντί να το κρατήσει και να πονά για την υπόλοιπη ζωή του. Και να στιγματίσει ο πόνος την υπόλοιπη ζωή του, for that matter.

Και σκέφτηκα πως, ίσως, θα έπρεπε κι εγώ να κόψω αυτό το κομμάτι που πονά και με κρατά εγκλωβισμένη. Αντί όμως να το κόψω, το κρατάω και χαπακώνομαι για να ξεχνώ τον πόνο που μου προκαλεί. Και χάπι μετά το χάπι, έρχονται οι παραισθήσεις και τα όνειρα, μέχρι να χτυπήσει το επόμενο κύμα πόνου και να με επαναφέρει στην πραγματικότητα.

Βέβαια, όσο τα σκεφτόμουν αυτα, η ασθενής αποφάσισε να κόψει το πόδι της για να συνεχίσει τη ζωή της και τελικά, αφού το έκοψε, πέθανε στο δρόμο για το νοσοκομείο. The irony.

Πριν λίγες μέρες, είδα το Blue Valentine.

Το απέφευγα για πολύ καιρό αλλά τελικά ενέδωσα, ξέροντας από την αρχή την κατάληξη που θα είχα. Δεν είμαι ακόμα έτοιμη να γράψω για αυτή τη ταινία, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να γράψω ποτέ για αυτή τη ταινία (απ' ότι έχετε καταλάβει μέχρι τώρα, δεν το έχω και πολύ με τις λέξεις τελευταία). Ούτως ή άλλως, ο motorcycle boy έγραψε όλα όσα σκέφτηκα και ένιωσα παρακολουθώντας την και τα οποία με ακολουθούν ακόμα και θα με ακολουθούν για πολύ καιρό. Εδώ.

Τι ήθελα να πω όμως; Ναι. Το Blue Valentine. Ο Dean και η Sindy. Τα όρια μεταξύ αγάπης και μίσους. Πως δύο άνθρωποι μπορούν να σκοτωθούν μεταξύ τους μόνο και μόνο επειδή ο αρρωστημένος έρωτας τους δεν μπορεί να χωρέσει πουθενά, ξεσπά και φλέγεται μέχρι να τους καταστρέψει. Και τελικά να τους αφήσει άδειους. Γιατί πάντα πληγώνουμε αυτούς που πραγματικά αγαπάμε, σαν μαζοχιστικά πλάσματα που είμαστε. Και το πόδι δεν γίνεται ποτέ καλά, όσα φάρμακα και να πάρεις.

ps. Άντε, καλώς σας βρήκα. Ξανά.