one million billionth of a millisecond on a sunday morning

διαδρομές

2011-05-18T01:00:00.002+03:00

Εδώ και ενάμιση μήνα, αν όχι περισσότερο, αν με ρωτήσεις που μένω θα περιμένεις λίγα λεπτά μέχρι να σου απαντήσω. Μου έρχονται ταυτόχρονα στο μυαλό τρία σπίτια και μέχρι να τα βάλω σε σειρά και να θυμηθώ ποιο είναι το "δικό μου", θέλω τον χρόνο μου. Το ένα είναι αυτό που ζούσα επί 20 χρόνια. Το άλλο αυτό που μένω περισσότερο και έχω ζήσει τέσσερα και κάτι χρόνια μαζί του, παρότι τα δύο πρώτα βρισκόταν σε άλλο κτίριο. Θα μου πεις, πως γίνεται αυτό; Σπίτι δεν εννοούμε πάντα τα τούβλα. Το τρίτο είναι αυτό που άρχισε να υπάρχει στη ζωή μου από τα τέλη Μαΐου (flashnews: έμαθα να βάζω διαλυτικά μαζί με τόνο στο mac. ώρες ώρες εκπλήσσω τον εαυτό μου με τις στροφές που παίρνω).
Το πρώτο μου έρχεται σαν απάντηση από συνήθεια.
Το δεύτερο από αγάπη. Σε αυτό νιώθω πως είμαι "σπίτι".
Το τρίτο ρεαλιστικά. Αν και κάπου έχει αρχίσει να κλέβει κομματάκια της καρδιάς μου. Αρτηριούλες.
Το καλό στην όλη υπόθεση είναι πως τα δύο τελευταία, μιας και το πρώτο πια το βλέπω μόνο για παραδόσεις απλύτων-παραλαβές καθαρών (ούτε φοιτήτρια δεν το έκανα αυτό), είναι στον 5ο όροφο, έχουν μεγάλες βεράντες, άπλετο ουρανό και πολλά συναισθήματα. Γι' αυτό αποφάσισα πως όταν θα με ρωτάνε από δω και πέρα "που μένεις;" θα απαντώ "στον 5ο. στη βεράντα".

Οι διαδρομές είναι άλλο ένα θέμα. Εξάρχεια-Νέα Σμύρνη-Λυκόβρυση-Εξάρχεια-Κέντρο-Νέα Σμύρνη σε μια συνεχή λούπα, και τα τέσσερα κάθε μέρα, με διάφορους συνδυασμούς μέσα στην εβδομάδα. Πλέον μπαίνω στο αυτοκίνητο και λειτουργεί ο αυτόματος, τα πόδια και τα χέρια κινούνται μόνα τους ενώ εγώ άλλοτε μουρμουρίζω και άλλοτε κοπανιέμαι με το εκάστοτε τραγούδι που βάζει το iPod, χωρίς να ασχολούμαι με το υπόλοιπο σύστημα. Έχει μάθει και πάει μόνο του. Ακόμα και σε shuffle mode. Και μ' αυτά και μ΄εκείνα, οι μέρες περνούν χωρίς να το καταλαβαίνω. Μέσα από διαδρομές.

Ένα-δυο πράγματα που έμαθα μέσα από αυτές.

Το να μένεις στο κέντρο, σε κάνει να νιώθεις ζωντανός. Ακόμα και σε μια πόλη μου βυθίζεται όλο και περισσότερο στο βούρκο με τα σκατά της, το να βγαίνεις από τη πόρτα του σπιτιού σου (ας μην ξαναπιάσουμε αυτό το θέμα) και να μπαίνεις με τη μία στον ρυθμό της, να τρέχεις κάθε μέρα στους δρόμους της και αυτή να τρέχει στις φλέβες σου, να βραδιάζει και να βλέπεις τα φώτα του Λυκαβηττού να γυαλίζουν τόσο κοντά σου που νομίζεις πως μπορείς να τα πιάσεις, όλα αυτά και δεκάδες ακόμα άλλα, σημαντικά και λιγότερο σημαντικά, είναι που σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός. Και να την αγαπάς, τη πουτάνα, τη καριόλα. Δεν το λέω εγώ, ο Boy τα έχει πει πρώτος. Και οι Στέρεο Νόβα πριν από αυτόν, αλλά πιο κόσμια.

Προτιμώ τον ώριμο έρωτα. Όχι αυτόν τον πρώτων μηνών, που είναι μέσα στον ενθουσιασμό, τη τρέλα και τις υπερβολές. Αλλά αυτόν που έχει περάσει τόσα πολλά, έχει δοκιμαστεί σε τόσα πολλά και παρά τα πάνω και τα κάτω του, εξακολουθεί να σε κρατά ζεστό, εξακολουθεί να σε γεμίζει, εξακολουθεί να σε κάνει να νιώθεις έναν άνθρωπο σαν το "σπίτι" σου. Καλός είναι και ο πρώτος, δεν διαφωνώ. Ο έρωτας όμως που έχει πάρει άλλη μορφή και έχει εξελιχθεί χωρίς να χάσει τη δύναμή του, είναι αυτός που μπορεί να συνυπάρξει με την αγάπη. Κανείς άλλος. Και τότε δεν χρειάζεται να μιλάς με λέξεις, ούτε να κάνεις μεγαλεπίβολες δηλώσεις και υπερβολικές υποσχέσεις. Μόνο να κοιτάς με συναισθήματα και να ξέρεις πως συνεννοείστε.

Δεν είμαι καλή στον προφορικό λόγο. Κολλάω, χάνω τις λέξεις, πως να το πω. Παθαίνω l'esprit d'escalier. Αυτό. Σκέφτομαι από δω και πέρα να κυκλοφορώ με ένα πινακάκι κρεμασμένο στο λαιμό μου κι έναν μαρκαδόρο στο χέρι για να απαντάω με γραπτά. Εκεί κάτι γινεται.

Η απάντηση σε όλα, θα είναι για πάντα το 42. Κάθε φορά, σε κάθε ερώτηση.

Οι δρόμοι, όσο αυτόματα και αν τους πηγαίνεις, μπορούν να κάνουν μια απότομη στροφή και να σε βγάλουν αλλού.

Αυτό μπορεί να σημαίνει πως εκεί που ξυπνάς μια Κυριακή γεμάτη λιακάδα, φως και αρώματα, αλλά όλα δείχνουν πως θα τη βγάλεις στο σπίτι δουλεύοντας, έρχεται κάποιος, σε παίρνει απο το χέρι και σε πάει σε ένα πάρκο στο κέντρο της πόλης -ταυτόχρονα όμως μακριά από τα πάντα- ξαπλώνετε μαζί κάτω από τα δέντρα, πάνω στη καρώ, εντελώς γραφική, κουβέρτα, και ξεροψήνεστε για τέσσερις υπέροχες ώρες μαζί με καλή παρέα, μπύρες, κεφτεδάκια και αδέσποτους μουσαφίρηδες.

Ή μπορεί να σημαίνει πως ξυπνάς μια Παρασκευή σαν όλες τις άλλες, πας στη δουλειά πιο νωρίς απο το συνηθισμένο ούτως ώστε να τελειώσεις νωρίτερα για να ξεκινήσει το διήμερό σου μια ώρα αρχύτερα, και, λόγω αυτής της συγκυρίας, προλαβαίνεις να απαντήσεις πιο γρήγορα από κάποιον άλλο σε ένα επείγον mail, με αποτέλεσμα γύρω στη 1 το μεσημέρι να παίρνεις συνέντευξη από τον Daniel Kessler των Interpol μέσω τηλεφώνου. Μπορεί να αναγκάστηκες εξαιτίας τεχνικών προβλημάτων να πάρεις απ΄ το κινητό σου στην Ιταλία, μπορεί να έχασες 2 ώρες δουλειάς λόγω άγχους, προετοιμασίας και λίγου άγχους ακόμα, μπορεί να αναγκάστηκες να κλειστείς σε μια τουαλέτα που λίγοι χρησιμοποιούν, στο ισόγειο κάτω από το κυλικείο, επειδή ήταν το μόνο σημείο στη Τζάιαντ που μπορούσες να βρεις ησυχία.
Τίποτα από αυτά δεν άλλαξε το γεγονός πως, από το πουθενά, μίλησες για 20 λεπτά με τον κιθαρίστα του συγκροτήματος που σου έχει σημαδέψει τη ζωή, ο οποίος -ευτυχώς- αποδείχτηκε όσο "και γαμώ τα παιδιά" περίμενες να είναι. Το ότι για τρεις συνεχόμενες μέρες πριν γίνει αυτό, άκουγα το Turn On The Bright Lights ανακατεμένο με το Antics στο repeat, δεν έχω κάτσει να σκεφτώ τι σήμαινε.

Είναι πολλά ακόμα που θέλω να γράψω, που ήθελα να γράψω εδώ και καιρό δηλαδή. Από τη μία, ωστόσο, κάποια από αυτά έγιναν και πέρασαν και δεν θα έχουν το ίδιο νόημα αν τα γράψω τώρα. Κάποια δεν αξίζουν καν να ασχοληθώ, όσο και αν θα είχε ένα κάποιο γούστο, έτσι, για τη πλάκα, μιας και είναι αστείο το πόσο παρακαλάνε να ασχοληθώ μαζί τους. I'm too old for these shit. Και από την άλλη, έχει μια τόσο φωτεινή πανσέληνο εκεί έξω, που λέω να πάρω το μπουκάλι το κρασί και να κάτσω μαζί με τις δύο πικροδάφνες, τη μία μπουκαμβίλια και τα γεράνια μου και να τη χαζεύω. Τουλάχιστον απόψε δεν θα κρύβεται και η μύτη μου. Δεν ξέρω γιατί είναι καλό αυτό, βέβαια.

Μέχρι το επόμενο ποστ, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα είναι αφιερωμένο στο ερχόμενο ταξίδι στη Βαρκελώνη και το Primavera (7 και σήμερα γαμώ τα σπιτάκια μου -και τα δύο), να σας προτείνω το μοναδικό δίσκο που κατάφερα να ακούσω ολόκληρο αυτές τις μέρες, μιας και το κόλλημα με το παλιό και όχι και τόσο παλιό μουσικό παρελθόν μου εξακολουθεί να κρατά γερά και να μην με αφήνει να ακούω καινούργια πράγματα. Το γεγονός πως δεν είχα ίντερνετ στο νέο σπίτι μέχρι και χτες, βοήθησε αρκετά σε αυτό.

Το άλμπουμ των Other Lives, όμως, με τίτλο "Tamer Animals" κατάφερε να χωθεί κάπου μέσα στις εμμονές μου και το repeat mode, και να με κάνει να το ακούσω από την αρχή μέχρι το τέλος παραπάνω από δύο φορές. Ορχηστρική pop που δεν μπορείς να αντιληφθείς την ομορφιά της μόνο με μία ακρόαση, εκθαμβωτικές ενορχηστρώσεις που σε βάζουν μέσα στο ωραιότερα κινηματογραφικά καρέ που έχεις δει -ή φανταστεί- ποτέ, λυρικές ερμηνείες, θλιμμένος ρομαντισμός και εκρήξεις συναισθημάτων. Μπαμ.

Τα ακόλουθα είναι τα δύο αγαπημένα μου, ενώ εδώ μπορείτε να ακούσετε και τα 11 κομμάτια του άλμπουμ. Και να χαθείτε, λιγάκι.

Λέω να το βουλώσω τώρα.

*Η φωτογραφία στη κορυφή είναι η καλύτερη ώρα της μέρας, ιδωμένη από δωμάτιό μου. Η μπλε ώρα. Κεραία καύλα αστική, που σχολίασε και η φίλη Μ.

As I Lay My Head Down by Other Lives

Tamer Animals by Other Lives

The Raveonettes - Raven In The Grave

2011-03-28T20:39:00.006+03:00

Τώρα ξέρω πως ήρθε η άνοιξη.
Μέσα από εδώ.

The Raveonettes - War In Heaven by flogase

The Raveonettes - Evil Seeds by gulsah turgut

ps. Εγώ διάλεξα τα πιο "σκοτεινά" κομμάτια, δεν είναι έτσι όλο το άλμπουμ, όντως σε βάζει μέσα στην άνοιξη, ειλικρινά. Απλώς είμαι λίγο ανώμαλη. Εντάξει, κι αυτοί δεν είναι και She&Him, οι Raveonettes είναι, μην τρελαθούμε.

ps1. Μετά από 3-4 ακροάσεις, κατέληξα στο ότι είναι ο πιο σφιχτοδεμένος, μεστός, κιθαριστικός δίσκος που έχω ακούσει τελευταία. Δεν καταλαβαίνεις πότε τελειώνει, απλώς και μόνο επειδή κομμάτι μετά το κομμάτι καταφέρνει να σε παγιδεύει και, εβέντσουαλι, να σε ταξιδεύει. Σε σκοτάδι και φως, εναλλάξ. Μέχρι που οι κιθάρες σταματούν. Οπότε κάνεις το, αντικειμενικά, λογικό. Τον ξαναβάζεις από την αρχή. Τουλάχιστον αν είσαι το πουτανάκι των riffs, καλή ώρα.

Still Life*

2011-03-22T21:27:00.004+02:00

Πράγματα που μου αρέσει να κάνω αυτές τις μέρες:

Να φεύγω από τη δουλειά στην ώρα μου και να προλαβαίνω το ηλιοβασίλεμα, τώρα που η μέρα μεγάλωσε, οδηγώντας στην εθνική με τη μουσική στο 20+.

Να πηγαίνω για early drinks στο Use και να κάθομαι στη μπάρα με φίλους λέγοντας ότι μαλακία μας κατέβει στο κεφάλι, άλλες σοβαρές, άλλες όχι και τόσο, άλλες εντελώς out of context. Όμορφα βράδια.

Να σκέφτομαι πως σε λίγο καιρό θα έχω το δικό μου, ολόδικό μου, μπαλκονάκι, με θέα στον Λυκαβηττό. Και το γεγονός πως θα μπορώ να πηγαίνω στο Use με τα πόδια -με το συκώτι μου αγκαλιά για παρέα μετά από λίγο καιρό, το πιο πιθανό.

Να κάνω βόλτες στο κέντρο με τα ακουστικά και να σκέφτομαι πως, ξέρεις κάτι, όσο αυτή η πόλη με κάνει να νιώθω ζωντανή, όλα θα πάνε καλά.

Να μην κάνω σχέδια με χρόνο έναρξης πάνω από ένα μήνα με 20 μέρες. Δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα κάνω στο μέλλον, δεν με νοιάζει βρε αδερφέ.

Να βλέπω ταινίες και σειρές και να πετάγομαι μόνη μου από τον καναπέ λέγοντας "ρε αυτός είναι ο μούμπλε που έπαιζε τον μούμπλε ρόλο σε εκείνη τη μούμπλε ταινία που έκανε το μούμπλε πράγμα". Απάρεντλι, ξέρω υποσυνείδητα τα cv όλων των ηθοποιών β', και γ' ρόλων. Geekness overload.

Nα κάνω λίστες για τα πάντα. Ξανά. Ο Rob Gordon θα ήταν περήφανος για το παιδί του.

Να φοράω boyfriend jeans. Και να ντύνομαι σε αποχρώσεις μαύρου-γκρι-άσπρου-ματζέντα. Μόνο.

Να συνεχίζω να είμαι η μόνη γυναίκα στον κόσμο που δεν ξέρει να βάφεται. Μια μάσκαρα καταφέρνω να βάλω και αυτή αφού πασαλειφτώ και χρησιμοποιήσω 3 μπατονέτες για να γίνω άνθρωπος. Το βλέπω ως ταλέντο.

Να παραγγέλνω το ποτό μου ακριβώς έτσι: Ένα τζιντονικαλαμακι.

Να βάζω αυτό στο γραφείο και να δίνω παραστάσεις σόλο βαλς. Σε λίγο θα με πληρώνουν κιόλας.

Να κοιμάμαι στον καναπέ. Γιατί έτσι.

Να μετατρέπω το κυνικό και μαύρο χιούμορ σε full time job.

Να γράφω ότι μου έρχεται στο κεφάλι στο σημειωματάριό μου για να μην ξεχάσω τον γραφικό μου χαρακτήρα. Όλα συνοδευόμενα από σκίτσα αφηρημένης τέχνης για να μην ξεχάσω ότι κάποτε ήθελα να γίνω ψυχασθενής καλλιτέχνης.

Να μαζεύω φωτογραφίες και αποφθέγματα από διάφορα μπλογκς και να τις βάζω σε φάκελο στο desktop με όνομα ίδιο με αυτού του ποστ, και σχετικό concept -όταν μαζευτούν αρκετές θα φτιάξω και το δεύτερο grande κολάζ για τοίχο. (Note to self: πάρε τον κώλο σου και τράβα αγόρασε μια γραφίδα με ταμπλέτα επιτέλους, ζώο)

Να σκέφτομαι το δεύτερο τατουάζ μου.

Να γνωρίζω άτομα σαν την Α. και να συνειδητοποιώ πως, άνθρωποι που μέχρι τώρα δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, ζούσαν παράλληλες ζωές. Και μπορούν να κάτσουν σε ένα παγκάκι στις 5 τα ξημερώματα, με junk food και τσιγάρα, και να γελάνε με τις (παράλληλες) ιστορίες τους. Fuck growing up, dudette.

Να είμαι ήρεμη και να σκέφτομαι πως, πλάκα πλάκα, ίσως τελικά το να μεγαλώνεις μέσα από καταστάσεις, καλές ή κακές, δεν έχει σημασία, είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί. Βέβαια, αν συνεχίσω με αυτόν τον ρυθμό, στα 33 μου θα είμαι ο Yoda. Καλή φάση. Αλλά όχι.

Σαν τον Yoda, συνέχεια, παρ' όλα αυτά, να μιλάω.

Να ακούω καινούρια albums, να πορώνομαι, να ενθουσιάζομαι, να τα κολλάω στο ριπίτ (τελευταίο θύμα το "Blood Pressures" των Kills), και μετά από λίγο να μου φεύγει η τρέλα, να αφήνω τα one night stands μαζί τους και να γυρίζω στην αγκαλιά της σχέσης της ζωής μου. Ναι, τους National.

--

Και πως να μην είναι η σχέση της ζωής μου όταν πάντα βγάζουν δίσκους, τραγούδια, b-sides, οτιδήποτε, ακριβώς την στιγμή που τα έχω περισσότερη ανάγκη, ακριβώς στη φάση που δεν θα μπορούσα να ταυτιστώ περισσσότερο. Όπως το "Think You Can Wait" που έγραψαν για το soundtrack της ταινίας "Win Win", και ακούω όλη μέρα σήμερα, και όση ώρα γράφω αυτό το ποστ. Και θα το ακούω για πολύ, πολύ, πολύ καιρό ακόμα. Αλλά αυτή τη φορά δεν υπερβάλω. Είπαμε, άλλωστε. Είναι οι άντρες της ζωής μου. Γι' αυτό που ακολουθεί και για πολλά άλλα ακόμα.

I was drifting, crying
I was looking for an island
I was slipping under
I'll pull the devil down with me one way or another

I'm out of my mind, think you can wait?
I'm way off the line, think you can wait?

We've been running a sleepless run
Been away from the baby way too long
We've been holding a good night gone
We've been losing our exits one by one

I'm out of my mind, think you can wait?
I'm way off the line, think you can wait?

Did I?
(all I have is all)
Think you can wait?
Did I?
(all I have is all)
Think you can wait?

What I'm thinking is simple
I'll sell apples and ice water at the temple
I won't make trouble
I'll pull the devil down with me one way or another

We've been running a sleepless run
Been away from the baby way too long
We've been holding a good night gone
We've been losing our exits one by one

I'll try.
I'll try, but I couldn't be better.
(all I have is all)
I'll try, but I couldn't be better.
(all I have is all)
I'll try, but I couldn't be better.
(all I have is all)

Το μόνο μου πρόβλημα...

2011-03-18T19:29:00.000+02:00

...τον τελευταίο καιρό, είναι ακριβώς αυτό.

Και είναι (υπερ)αρκετό.

Ίσως να ήταν και το μόνο μου πρόβλημα πάντα, τώρα που το ξανασκέφτομαι.

It's Hard To Get Around The Wind (so take the Submarine)

2011-03-16T02:48:00.002+02:00

Που λες, το "Submarine", τουJoe Dunthorne, σκεφτόμουν να το αγοράσω πολύ καιρό τώρα.

Το καλοκαίρι, πριν φύγω για διακοπές, πρέπει να είχα πάει τουλάχιστον πέντε φορές στον Παπασωτηρίου, να το είχα πιάσει στα χέρια μου, να είχα διαβάσει -για 5η φορά- την περίληψη του βιβλίου, να είχα χαζέψει -για 5η φορά- το artwork του εξωφύλλου (ίσως και γιατί είχα περάσει μια περίοδο στη ζωή μου που είχα γεμίσει άπειρα τετράδια, μπλοκ και χαρτιά με τέτοια σχέδια), και, για 5η φορά, να είχα αποφασίσει πως, ξέρεις κάτι, δεν είμαι στη φάση να διαβάσω για έναν σκεϊτά που άφησε έγκυο την 18χρονη γκόμενά του και, την ίδια στιγμή, είχε να αντιμετωπίσει μια προβληματική μάνα και ένα διαταραγμένο οικογενειακό περιβάλλον.Και έτσι δεν το πήρα ποτέ. Αποφάσισα, αντιθέτως, να πάρω το "Never Let Me Go" του Kazuo Ishiguro και να καταλήξω να κλαίω πάνω στο καράβι όταν διάβαζα την τελευταία σελίδα. Δεν το μετάνοιωσα.

Πριν από μια εβδομάδα, σε ένα μεθυσμένο βράδυ στο Six D.O.G.S., όπου κανονικά έπαιζα μουσική αλλά εκείνη την ώρα είχα αφήσει υπεύθυνο τον K. να κάνει τα δικά του, μιλούσα με την Ν. για διάφορα, σοβαρά και λιγότερο σοβαρά θέματα, ώσπου κάποια στιγμή μου είπε πως ο Alex Turner έχει αναλάβει το OST μιας νέας ταινίας και ένα preview των κομματιών έχει ήδη κυκλοφορήσει στο Amazon. Κλάμα, μου λέει, κατάθλιψη, μαυρίλα, μυαλά στους τοίχους, αλλά, ξέρεις, αριστούργημα, κλπ. Εγώ, προφανώς, ενθουσιάστηκα. Άρρωστες και οι δύο με την αγγλική σκηνή, παθιασμένες με τους Arctic και τους Puppets, αρχίσαμε να συζητάμε σχετικά με αυτό το OST, ώσπου θυμήθηκα να την ρωτήσω σε κάποια φάση "Για ποια ταινία μιλάμε ρε μαλάκα;". Για να πάρω την απάντηση "Submarine λέγεται, την έχεις ακούσει καθόλου;".

Και μου σκάει όλο το περσινό καλοκαίρι, όλες οι άπειρες βόλτες στον Παπασωτηρίου (και όχι μόνο), όλες οι φορές που είχα πιάσει το "Submarine" στα χέρια μου, είχα (ξανα)χαζέψει με το εξώφυλλο, είχα (ξανα)διαβάσει την περίληψη, είχα (ξανα)κάτσει κανένα τέταρτο να το κοιτάω και να το σκέφτομαι, και είχα (ξανα)πάρει την απόφαση να μην το αγοράσω γιατί "δεν ήμουν στη φάση", γιατί ήθελα κάτι διαφορετικό, γιατί δεν είχα υπάρξει ποτέ 18χρονος σκεϊτάς με οικογενειακά προβλήματα.

Γύρισα σπίτι τα ξημερώματα και αντί να πάω να πεθάνω κάτω από το πάπλωμα, έκατσα και έψαξα το OST αυτής της ταινίας, το OST του Alex Turner. Και το βρήκα. Και η ταινία "Submarine" είναι η μεταφορά στον κινηματογράφο του ίδιου Submarine που δεν μπορούσα να πάρω την απόφαση να αγοράσω όλο το καλοκαίρι. Και τα κομμάτια του Turner για το OST της ταινίας, όλο το άλμπουμ δηλαδή, ακόμα και στο preview τους, από μισό λεπτό το καθένα, κατάφεραν να με παγώσουν στη θέση μου, στις 5 το πρωί, και να ξαναπατώ το play για να ακούσω λίγο ακόμα. Και λίγο ακόμα. Και λίγο ακόμα.

Εξακολουθώ να πιστεύω πως έκανα την σωστή επιλογή διαλέγοντας το Never Let Me Go (παρότι η ταινία, όσο υπέροχη κι αν ήταν, δεν συναγωνίζεται το βιβλίο, σε καμία περίπτωση -συγγνώμη Carey Mulligan, το ξέρεις πως θα 'θελα να ήμουν εσύ) αλλά δεν σταματώ να τσαντίζομαι όποτε σκέφτομαι πως, θα μπορούσα να είχα πάρει και το Submarine και να ξέρω πως το έχω διαβάσει πριν καν μάθω ότι θα γίνει ταινία και πως το soundtrack θα είναι δουλειά του Alex Turner. Ναι, οκ, άρρωστα κολλήματα είναι αυτά, πες με και ψωνάρα, δεν πειράζει, έχεις κι εσύ τα δίκια σου. Και πάλι, όμως, έπρεπε να το είχα πάρει, γιατί είμαι σίγουρη πως θα το αγαπήσω. Και μάλλον αυτό θα πάω να κάνω αύριο μετά τη δουλειά, μια τελευταία βόλτα από τον Παπασωτηρίου, οχτώ μήνες μετά, για να φύγω επιτέλους μαζί του.

Τέλος πάντων, το θέμα είναι πως απόψε, μετά από αρκετά σπιτικά τζιν που θα μπορούσαν να εφοδιάσουν ως καύσιμα τον μισό στόλο αεροπλανοφόρων του ΕΣ, ανακάλυψα πως μερικά κομμάτια του Turner από το soundtrack του Submarine έχουν διαρεύσει στο youtube. Και βρήκα το ένα, εκείνο που με τα ακόρντα και τους στίχους του με είχε κρατήσει ξύπνια μέχρι το πρωί, εκείνη τη μεθυσμένη νύχτα, που πατούσα το play ξανά και ξανά για να ακούσω τα 30'' του preview, για άλλη μια φορά και άλλη μια φορά. Και είναι αυτό. Και, κάτι μου λέει, πως ο Alex Turner θα μας κάνει, για άλλη μια φορά, να ξενυχτήσουμε αρκετά βράδια με ένα ποτήρι τζιν στο χέρι. Ή ότι σας κάνει κέφι, δεν θα κολλήσουμε εκεί τώρα.(Άργησα αλλά κατέληξα στο κυρίως θέμα, εντάξει;)

The Strokes - Angles (το χρονικό ενός πρωινού)

2011-03-14T11:57:00.001+02:00

Ξυπνάς κάπως. Όχι καλά, ούτε άσχημα. Κάπως.
Μπαίνεις στο αμάξι και το πρώτο κομμάτι που πετυχαίνει το shuffle στο iPod είναι το Fuck Forever. Καλή φάση. Το αγνοείς, συνεχίζεις.

Ψιλοτρακάρεις 50μ. πριν τη δουλειά. Καμία συνεννόηση με τον τύπο.

Ανταλλάζεις στοιχεία, σιχτιρίζεις, πας στο γραφείο.

Ανοίγεις υπολογιστή. Μια ψυχασθενής έχει επιτεθεί σε ένα κείμενό σου, μάλλον γιατί "είναι αυτές οι μέρες του μήνα". Της απαντάς ευγενικά, με subtle μήνυμα "τράβα μία να ισιώσεις". Τέτοια είμαι, απολύστε με.

Βάζεις καφέ. Θες τσιγάρο. Δεν έχεις τσιγάρα. Το πιο κοντινό περίπτερο είναι στη Κηφισιά.

Και εκεί που σκέφτεσαι, τι είναι η εθνική, ένα βήμα είναι, θα περάσει το τριαξωνικό από πάνω μου πριν καν το καταλάβω και αυτή η μέρα θα τελειώσει επιτέλους, έρχεται mail με subject "το ξέρω πως με αγαπάς".

Το ανοίγεις και έχει μέσα το καινούργιο album των Strokes. To Angles.

Βάζεις ακουστικά. Πατάς play.

Και περνάς τα 32'14'' πιο όμορφα λεπτά των τελευταίων μηνών.

Το τριαξωνικό μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.

Οι Strokes μου επέστρεψαν. Ας γαμήσουμε το ριπίτ.

[Working Title]

2011-03-12T20:20:00.001+02:00

Όχι μόνο ο τίτλος, όλα μάλλον τελευταία συνοδεύονται από τον χαρακτηρισμό "working". Ή "under construction", αν προτιμάτε. Γι' αυτό να με συμπαθάτε για την εξαφάνιση αυτών των τεσσάρων μηνών. Αν και έχω την υποψία πως οι ζωές σας κατάφεραν να συνεχιστούν και χωρίς τα posts μου. Παράλογο μεν, αλλά συμβαίνει καμιά φορά.

Λοιπόν, που είχαμε μείνει;

Νέα δουλειά, πρώτη δουλειά για την ακρίβεια, με ότι συνεπάγεται αυτό. Κάποια, ας πούμε, ικανοποιητικά λεφτά (μην είμαστε και πλεονέκτες), κάποιοι νέοι φανταστικοί άνθρωποι στη ζωή μου, κάποιοι άλλοι όχι και τόσο σπουδαίοι και όχι και τόσο άνθρωποι, νομίζω ονομάζονται "αφεντικά", κάποιες μέρες παράνοιας, κάποιες μέρες ατελείωτου κεφιού, κάποιες μέρες στα όρια της κατάθλιψης και κάποιες άλλες που απλώς παίζεις έναν ρόλο για να αποφύγεις την πραγματικότητα. Δεν νομίζω πως σας λέω κάτι που δεν ξέρετε ήδη, δηλαδή.

Από μουσική όχι και πολλά πράγματα. Εδώ και πολύ καιρό δεν μπορώ να ακούσω τίποτα καινούργιο, πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις. Ο reader έχει μαζέψει 300κάτι αδιάβαστες αναρτήσεις του Magiska και κάνω πως δεν τις βλέπω κάθε μέρα. Κάποια τιμωρία πρέπει να υπάρχει γι΄ αυτό αλλά δεν την έχω βρει ακόμα. Ή μάλλον "θεραπεία", ταιριάζει καλύτερα.
Θα σας πω μόνο μερικά ονόματα που με κόλλησαν στον τοίχο με τα albums τους και ήταν αυτές οι εξαιρέσεις που ανέφερα πριν. Και μετά ξανάβαλα National και Cooper Temple Clause.

Papercuts - Fading Parade (δεν υπάρχουν αρκετές λέξεις. μόνο αυτό)
Chapel Club - Palace (αν και ήταν το "Roads" από το ΕP τους "Wintering" που μου έκοψε τα πόδια)
Lykke Li - Wounded Rhymes (I, I follow, I follow you, deep sea baby)

και μερικά κομμάτια που κόλλησαν στο ριπίτ για αηδιαστικά πολλές ώρες:

Peter Wolf Crier - Hard As Nails
Dead Confederate - The Rat
The Decemberists - Down By The Water
Explosions In The Sky - Trembling Hands (εν αναμονή του καινούργιου άλμπουμ)
Radiohead - Codex (προφανώς και δεν θα γράψω τίποτε άλλο για το "King Of Limbs", μόνο το ότι το ακούω τουλάχιστον μια φορά το διήμερο, σε άσχετες φάσεις)
Zebra Tracks - Bicycles (μου έβγαλαν την παναγία αλλά το ηχογράφησαν, τελικά, και τους ευχαριστώ γι' αυτό)
The Dears - Blood (ότι κι αν σας πουν, το "Degeneration Street" είναι εξαιρετικό, από κάθε άποψη)
The Maccabees - No Kind Words
The Soft Moon - When It's Over

Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να γράψω, κατά τ' άλλα, που δεν ξέρω από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Πολλά μπορούν να γίνουν μέσα σε τέσσερις μήνες και, στην περίπτωσή μου, έγιναν όλα. Σε κάθε περίπτωση, αυτό δεν είναι ένα συγκεντρωτικό ποστ, ούτε και θα υπάρξει μάλλον κάτι τέτοιο. Είναι περισσότερο ένα "συγγνώμη για την καθυστέρηση, έχασα τον δρόμο" ποστ.

Δύο πράγματα μόνο, αντί επιλόγου.

Έβλεπα, όση ώρα έγραφα, το επεισόδιο του House που έπαιζε στο Star. Είπε, λοιπόν, στην ασθενή που χρειαζόταν να της κόψει το πόδι, πως έπρεπε και ο ίδιος να το είχε κάνει κάποτε, αντί να το κρατήσει και να πονά για την υπόλοιπη ζωή του. Και να στιγματίσει ο πόνος την υπόλοιπη ζωή του, for that matter.

Και σκέφτηκα πως, ίσως, θα έπρεπε κι εγώ να κόψω αυτό το κομμάτι που πονά και με κρατά εγκλωβισμένη. Αντί όμως να το κόψω, το κρατάω και χαπακώνομαι για να ξεχνώ τον πόνο που μου προκαλεί. Και χάπι μετά το χάπι, έρχονται οι παραισθήσεις και τα όνειρα, μέχρι να χτυπήσει το επόμενο κύμα πόνου και να με επαναφέρει στην πραγματικότητα.

Βέβαια, όσο τα σκεφτόμουν αυτα, η ασθενής αποφάσισε να κόψει το πόδι της για να συνεχίσει τη ζωή της και τελικά, αφού το έκοψε, πέθανε στο δρόμο για το νοσοκομείο. The irony.

Πριν λίγες μέρες, είδα το Blue Valentine.

Το απέφευγα για πολύ καιρό αλλά τελικά ενέδωσα, ξέροντας από την αρχή την κατάληξη που θα είχα. Δεν είμαι ακόμα έτοιμη να γράψω για αυτή τη ταινία, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να γράψω ποτέ για αυτή τη ταινία (απ' ότι έχετε καταλάβει μέχρι τώρα, δεν το έχω και πολύ με τις λέξεις τελευταία). Ούτως ή άλλως, ο motorcycle boy έγραψε όλα όσα σκέφτηκα και ένιωσα παρακολουθώντας την και τα οποία με ακολουθούν ακόμα και θα με ακολουθούν για πολύ καιρό. Εδώ.

Τι ήθελα να πω όμως; Ναι. Το Blue Valentine. Ο Dean και η Sindy. Τα όρια μεταξύ αγάπης και μίσους. Πως δύο άνθρωποι μπορούν να σκοτωθούν μεταξύ τους μόνο και μόνο επειδή ο αρρωστημένος έρωτας τους δεν μπορεί να χωρέσει πουθενά, ξεσπά και φλέγεται μέχρι να τους καταστρέψει. Και τελικά να τους αφήσει άδειους. Γιατί πάντα πληγώνουμε αυτούς που πραγματικά αγαπάμε, σαν μαζοχιστικά πλάσματα που είμαστε. Και το πόδι δεν γίνεται ποτέ καλά, όσα φάρμακα και να πάρεις.

ps. Άντε, καλώς σας βρήκα. Ξανά.

1 μήνας / bulletin news

2010-11-10T20:20:00.004+02:00

1 άλμπουμ

Warpaint - The Fool

Άσχημες γκόμενες, χαοτικά όμορφες μελωδίες, αριστουργηματικός δίσκος. Το "Shadows" είναι ίσως το μόνο κομμάτι που μπορεί να συναγωνιστεί αυτές τις μέρες το "Sheets" στο iPod μου.

1 κομμάτι

Damien Jurado - "Sheets"

Το κομμάτι που λέγαμε πριν. Ο Damien είναι ίσως από τους καλύτερους τραγουδοποιούς (πρόσεξε, όχι τραγουδιστές-μουσικούς κλπ., τραγουδοποιός, με όλη την έννοια της λέξης) που υπάρχουν στον κόσμο αυτή τη στιγμή. Δική μου ταπεινή άποψη. Αλλά ισχύει. Αυτό είναι από έναν παλιότερο δίσκο του, το "Caught In The Trees" του 2008, αλλά τώρα έφαγα το σκάλωμα εγώ. Φέτος κυκλοφόρησε το "Saint Bartlett", που φυσικά είναι και αυτό φολκ δισκάρα. Και τα δύο βγήκαν από την Secretly Canadian. Γιατί είναι η Secretly Canadian και μπορεί ρε παιδί μου, μη βγάλει μια φορά μαλακία, όχι, εκεί να μας βασανίζει.

1 + 1 ταξίδια

Τα εισιτήρια για Λονδίνο έκλεισαν. Στις 29 τουτουνού θα βλέπω τους National στο Brixton Academy και είναι ένας καλός λόγος για να μετράς μέρες. Μπορεί να έχω πάει στη μισή Ευρώπη, στην Αγγλία δεν είχα αξιωθεί να πάω μέχρι τώρα. Οπότε φαντάζεσαι τον παρανοικό ενθουσιασμό. Παρότι θα έχω την έξπερ nagia amrit να με γυρίζει, κάθε τιπ είναι ευπρόσδεκτο.
Χτες το βράδυ αποφασίστηκε να κλείσουμε και για Βαρκελώνη. Ε ναι, για το Primavera Sound. Πρέπει να έχετε ακούσει όλοι πλέον για το reunion των Pulp ("like, duh, κοπελιά") το οποίο το λες και καθοριστικό παράγοντα για να σε πείσει να ξαναπάς στο Primavera και όχι σε κάποιο άλλο φεστιβάλ, για αλλαγή. Και αυτή τη φορά θα πάω μαζί με το καλύτερo άτομο για ταξίδι-συναυλία-βόλτες-ταπάντα, οπότε ναι, sold.

1 φιλμάκι

1 γιος μιας εμβληματικής φιγούρας του ροκ που συνεχίζει επάξια την ιστορία

Γνωρίστε τον γιο του Ian Dury, Baxter, και την εκπληκτική κομματάρα του

1 δήμαρχος που θα έπρεπε να είναι πλανητάρχης

Το προεκλογικό σποτάκι του, εν τέλει, δήμαρχου του Ρέκιαβικ. Γιατί οι Ισλανδοί είναι τόσο κουλ (pun intended).

2 διαπιστώσεις

Το Community είναι η καλύτερη σειρά από καταβολής κόσμου. Period.
Και, ότι και να λέει ο κόσμος - που είναι κακός και λέει πολλά, το Gossip Girl είναι βγαλμένο μέσα από τη ζωή. Aπλώς αντί για Upper East Side βάλε Ιστορικό Κέντρο και αντίστοιχο κόσμο. Μια Blair Waldorf και έναν Chuck Bass να είχαμε μόνο, γαμώτο.

1 συγκίνηση

Ποιοι Pulp.
BON JOVI ΣΤΙΣ 20/7 ΣΤΟ ΟΑΚΑ.
Και όχι, δεν ντρέπομαι καθόλου, θα πάω από τα ξημερώματα να πιάσω θέση στα κάγκελα. Τέτοια είμαι.

1 μεγάλη αλήθεια για το ποιοι είμαστε (youknowit)

by Pan Pan

1 blog για να βάλεις στο reader

Gold Soundz

Ο Γιάννης είναι ο ένας από τους δύο πρώτους μουσικούς γκουρού μου. Ακούει κάθε μέρα γύρω στις 15 ώρες μουσική και μετά ανεβάζει ότι του έκατσε καλά στο αυτί. Και συνήθως ότι του κάθεται καλά, εσένα σου κολλάει στο ριπίτ για κάνα μήνα. Ο άνθρωπος ξέρει.

+1 ακόμα κομμάτι για τους αθεράπευτα ρομαντικούς *γκουχ-γκουχ*

+1 φωτογραφία για το πως το ζούμε όταν ακούμε Pearl Jam

φάτσα μόστρα η θεά Nalyssa Green

AaRON - Birds In The Storm

2010-10-15T17:09:00.002+03:00

Τι να πω τώρα για τους AaRON...

Η Wikipedia λέει πως είναι ένα ντουέτο Γάλλων, ο Simon Buret και ο Olivier Coursier, oι οποίοι παίζουν electronic pop και τραγουδάνε στα αγγλικά και στα γαλλικά.
Επίσης πως το όνομά τους σημαίνει: Artificial Animals Riding On Neverland.

Στο myspace τους, αυτοχαρακτηρίζονται απλά ως alternative.

O παραγωγός και δημοσιογράφος Didier Varrod, γράφει για αυτούς στο επίσημο site τους:
"AaRON are a strange band. That is, an unusual duo who make an extended magic act of their magnetic partnership. Simon and Olivier. They are two, and sometimes one and the same. Their sound is mostly unique. Similar in the way they are attracted to danger and creation. Dissimilar in the way they harness this dizziness. Twins who can’t resist the temptation of existing mainly through the beauty of feelings. We’re dealing with romantics here, you see…"

Εγώ θα πω μόνο πως τους άκουσα πρώτη φορά πριν τέσσερα χρόνια περίπου, και συγκεκριμένα το κομμάτι "U-Turn (Lili)".
Και έκτοτε δεν μπόρεσα να τους βγάλω από το μυαλό μου. Είχαν κυκλοφορήσει μόνο ένα άλμπουμ, ομώνυμο, το 2007, το οποίο το κατέβασα και ξεσκίσα. Ξέσκισα.
Όταν διέρευσε το "Rise" τον Μάρτιο, έπαθα ζημιά. Πότε θα έβγαινε ο νεός δίσκος; Πότε διάολε;;;
Όλα αυτά τα έχω πει και παλιότερα, εδώ.

Ο δίσκος, λοιπόν, βγήκε. Στις 4 Οκτωβρίου.
Λέγεται "Birds In The Storm".
Τον ακούς και το σώμα σου παράγει όλες τις χημικές αντιδράσεις που συμβαίνουν όταν ερωτεύεσαι. Αυτό. Δεν έχω να πω κάτι άλλο. Ξανά.
Εδώ και τρεις εβδομάδες δεν ακούω τίποτε άλλο. Δεν είναι ότι δεν θέλω, είναι ότι δεν μπορώ. Ο αρχικός έρωτας έχει γίνει τώρα αγάπη. (Εντάξει ακούω και Future Islands αλλά αυτοί δεν πιάνονται...)
Το "Passengers", ειδικά, με έχει στοιχειώσει, το ακούω 20 φορές τη μέρα και έχω σπάσει τα νεύρα όλων, "άκου αυτό, άκου αυτό σου λέω, εδώ, άκου στίχο, άκου το μπάσιμο, άκουυυυυ!". Γραφική, ναι, σώπα.

Σε κάθε περίπτωση.
ΑΚΟΥ το "Birds In The Storm".
Και τα φθινόπωρα δεν θα είναι ποτέ ξανά τα ίδια.
You are dealing with a romantic here, you see...

FAQed up (aka almost famous)

2010-10-14T15:48:00.002+03:00

Στη FAQ που κυκλοφορεί σήμερα, στην ιστορική (πλέον) σελίδα 15, έχω γράψει 258 λέξεις σχετικά με το νέο τρεντ της πόλης, τις πορείες.
Η διεύθυνση του ταπεινού αυτού μπλογκ θα ήθελε να ευχαριστήσει τα παιδιά της FAQ που μου έκαναν τη τιμή και μου χάρισαν τα δικά μου 15 minutes of fame (γεια σου θείε Andy) και κυρίως τον Φ.Φ. που ήταν ψυχούλα και δεν μου έκοψε τις επιπλέον 58 λέξεις του κειμένου. Στις εκθέσεις στο σχολείο έγραφα και στο λευκό περιθώριο των σελίδων, 58 επιπλέον λεξούλες είναι μια κάποια πρόοδος Φ., να τα λέμε αυτά.

κλικ για φουλ σάιζ

Άντε και στην Guardian.

It's an old habit. I spent my whole life trying not to be careless. Women and children can afford to be careless, but not men.

2010-09-30T17:44:00.002+03:00

Το κρατούσα μέσα μου πολύ καιρό, από τότε που άρχισα να διαμορφώνω άποψη και γούστο για μουσική, ταινίες, στυλ, κοινωνικοπολιτιστικές γνώμες κλπ. Τα σημάδια ήταν πάντα εκεί αλλά αρνιόμουν να τα δω. Όχι, σκεφτόμουν, είναι απλώς μια φάση, θα μου περάσει.
Ώσπου όλα έγιναν εντελώς ξεκάθαρα τη πρώτη φορά που είδα τον "Νονό". Και όλες οι αμέτρητες φορές που τον ξαναείδα από τότε, απλώς επιβεβαίωναν όλο και περισσότερο την αρχική αναλαμπή.
Η μάνα μου για αγόρι με είχε, όλοι αγόρι περίμεναν, και εκεί που πήγαινε να διαμορφωθεί το πουλάκι μου μέσα στη κοιλιά της, κάτι έγινε τελευταία στιγμή και τους βγήκα κορίτσι. Αυτή είναι η αλήθεια και πλέον έχω μάθει να ζω μαζί της.

Το "The Godfather" είναι η πλέον αντρική ταινία στην ιστορία. Είναι η αντρική τιμή, η αντρική φιλία, η αντρική αγάπη, οι δεσμοί του άντρα με την οικογένεια, η αντρική ψυχοσύνθεση σε όλο της το μεγαλείο. Και ταυτίζομαι πλήρως. Με όλα όσα πρεσβεύει. Επίσης είναι η μεγαλύτερη ταινία που έχει γίνει ποτέ. Εντελώς αντικειμενικά (γελάει ο κόσμος).
Κι αν έχω δει ταινίες. Κι αν έχω φάει τα καλύτερα χρόνια της μέχρι τώρα ζωής μου μέσα σε σκοτεινές αίθουσες, σε βίντεοκλαμπ, χωμένη σε περιοδικά και βιβλία για τον κινηματογράφο και την ιστορία του. Κι αν έχω δει ευρωπαικό, αμερικάνικο, ασιατικό, ζουαζηλανδιανό, younameit κινηματογράφο. Κι αν έχω ψάξει σε βάθος έργα μεγάλων σκηνοθετών.

Όχι φίλε. Ο "Νονός" ήταν, είναι και θα είναι η ταινία που με στιγμάτισε όχι μόνο σαν movie-junkie, αλλά σαν άνθρωπο.
Η σκηνή της μεταμόρφωσης του Μαικλ στο πρώτο μέρος, η συγκλονιστική σκηνή στο νοσοκομείο, μου είχε προκαλέσει περισσότερα ρίγη και από εκείνη τη φορά που είχα ανεβάσει 42 πυρετό και ήμουν 4 μέρες στο κρεβάτι. Οι συμβολισμοί, οι αναφορικότητα στις σχέσεις των ανθρώπων και στη ζωή την ίδια σε κάθε, μα κάθε, ατάκα των χαρακτήρων (ακόμα και το "leave the gun, take the cannoli" κρύβει μια σημειολογία από πίσω του), οι βουβές ερμηνείες με τα μάτια που σου κόβουν την αναπνοή, οι τραγικές ειρωνίες, το πεπρωμένο που δεν μπορείς να αποφύγεις, η όλη απεικόνιση εκείνης της εποχής, η υπέροχη μουσική του Νίνο Ρότα, τα inciting incidents που, απλώς ρε παιδί μου, έδειξαν πως γίνεται σωστά το πράγμα, η Απολλώνια (τιμή και αίμα), ο Φρέντο, ο Σαντίνο, η Κόνι (άλλη τρομερή μεταμόρφωση χαρακτήρα), ο Κλεμέντσα, o Toμ Χέιγκεν, η μαμά Κορλεόνε, ο Μπονασέρα, αυτά τα τυπικά δευτερεύοντα πρόσωπα που όμως, στην πραγματικότητα, βάζουν τις χαρακτηριστικές πινελιές στον καμβά της ιστορίας της οικογένειας Κορλεόνε.
Και φυσικά, ο Δον Βίτο και ο Μάικλ, ο Μπράντο, ο Πατσίνο και ο Ντε Νίρο, ένα all-star cast σε ένα ρεσιτάλ ερμηνειών, που σε καθηλώνουν με κάθε λέξη, κάθε μονόλογο, κάθε έκρηξη και κάθε σιωπή τους.
(Πιστεύω, δε, πως το "Υοu've got mail" έχει λόγο ύπαρξης σαν ταινία μόνο και μόνο για την επική ατάκα του Tom Hanks: "The Godfather is the I-ching. The Godfather is the sum of all wisdom. The Godfather is the answer to any question".)

Δεν θα ξεπεράσω ποτέ τον Νονό. Πέρα από τη πλάκα περί "αντρικής ταινίας" και όλα τα κλισέ γύρω από αυτό, είναι η ταινία που μου άλλαξε τη ζωή. Όσες ταινίες-σύμβολα κι αν έχουν βγει, όσες ταινίες τύπου High Fidelity και να βγουν, ο Νονός θα είναι για μένα πάντα η πρώτη ταινία που θα στρέφομαι για βοήθεια όταν θα ζητάω μια απάντηση. Σε οποιοδήποτε θέμα. Είναι όλα εκεί.

*Είδα όλη τη τριλογία - ξανά - τις προηγούμενες μέρες, εξού και το παραλήρημα, μην ανησυχείτε, δεν το έχασα ακόμα.

index #3

2010-09-23T17:26:00.004+03:00

Πόσο τέλεια σύλληψη είναι το American Gladiators που βάζει ο Alpha κάθε βράδυ; Γιατί να μην έχουμε ένα παρόμοιο σόου κι εδώ; Αλλά όχι, είμαστε τόσο ξενέρωτος λαός που μόνο τηλεπαιχνίδια με ξανθιές αξίζουμε. Ενώ εκεί πάει η αμερικανίδα μάνα-νοικοκυρά-πρώην πεζοναύτης, το πρωί με λένε Mary αλλά εσείς να με φωνάζετε Venom, και περνάει hardcore δοκιμασίες με ονόματα τύπου "Ο Εξολοθρευτής" αντιμέτωπη με μπολτιμπινταρούδες με ονόματα όπως Fury. Μα πόσο τέλειο.

That said, ας περάσουμε στις μουσικές προτάσεις για αυτή τη περίοδο.

Deerhunter - Halcyon Digest

Προσωπικά το βρήκα καλύτερο και από το Microcastle. Ναι, κι όμως, το λέω και δεν το πιστεύω. Αριστουργηματική δουλειά, αέρινες συνθέσεις, δίσκος-όνειρο. Θα μπορούσα να γράψω κατεβατά ολόκληρα για αυτόν τον δίσκο, για τους Deerhunter γενικότερα, αλλά αφενός αυτό είναι ένα index δίσκων, όχι εκτενής ανάλυση, αφετέρου ο φίλος Serpentine Padd τα είπε όλα εδώ.

Bradford Cox, έχεις κάνει αυτόν τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος για να ζούμε. Σ'ευχαριστώ, ότι κι αν είσαι.

Margot and The Nuclear So and So's - Βuzzard

Tο αξιοθαύμαστο με αυτό το συγκρότημα είναι πως δεν έχει συγκεκριμένο target group. Μπορεί να "πιάσει" τον τύπο που του αρέσει απλά η ποπ-φολκίζουσα μουσική και δεν τη ψάχνει και πολύ, αλλά και τον τύπο που είναι ψυχάκι με μπάντες που ακόμα κρατάνε τη σημαία του indie ψηλά, τραγουδάνε ιστορίες αγάπης και παρακμής, μπορούν να γίνουν συναισθηματικοί και την αμέσως επόμενη στιγμή να λυσσάνε στις κιθάρες, και στη τελική, έχει κόλλημα με γαμάτα ονόματα συγκροτημάτων. Μεγάλος δίσκος από τους Indieanapolίτες, για ακόμα μια φορά.

Future Islands - In Evening Air

Πέρυσι σχεδόν τέτοια εποχή, όταν είχα πρωτοξεκινήσει το blog για την ακρίβεια, είχα πάθει πλάκα με ένα συγκρότημα που κάπου κάπως είχα ξετρυπώσει, τους Nurses. Ιδιαίτερες συνθέσεις, τραγούδια-αφηγήσεις, μια φωνή από το υπερπέραν με τρελά γυρίσματα και χροιά, ένα άλμπουμ που σε έβαζε σε φθινοπωρινό κλίμα με τη μυρωδιά της θάλασσας να υπάρχει ακόμα κάπου στο μπακράουντ. Ε, αυτό ακριβώς έπαθα φέτος με τους Future Islands και το υπέροχο, υπέροχο, In Evening Air. Πιο μελωδικοί και λίγο πιο σκοτεινοί από τους Nurses, κάτι σαν τα ψυχασθενή ξαδέρφια των Postal Service, με έναν φρόντμαν που δίνει άλλη υπόσταση στα κομμάτια, σχεδόν θεατρική, και με ένα μπουκέτο τραγουδιών που δεν χορταίνεις να ακούς, ξανά και ξανά και ξανά.

Έχω και μερικά ακόμα να προσθέσω, όπως τα

Blackbird Blackbird - Summer Heart (not to be missed)
Bedroom Eyes - The Long Wait Champion
Summer Camp - Young (καλά αυτούς θα βαρεθείτε να τους ακούτε στο άμεσο μέλλον ούτως ή άλλως, new hype on the making)
The Magnetic Band - The Feeling Machines

αλλά η αλήθεια είναι πως, παρότι όμορφα άλμπουμ όλα τους, έχω κολλήσει τόσο άσχημα με τα τρια προαναφερθέντα και δεν μου βγαίνει να γράψω κάτι άλλο. Δώστε και σε αυτά μια ευκαιρία πάντως, αξίζει τον κόπο.

Τέλος, θα ήθελα σε αυτό το σημείο να σταλεί ένα μεγάλο "ευχαριστώ" εκ της διευθύνσεως στην Kathleen από το Εδώ...Λιλιπούπολη (μία εκ των δύο διαχειριστών του blog), με την οποία σε κάποια άλλη ζωή προφανώς ήμασταν το ίδιο ~~ψυχολογικά διαταραγμένο~~ άτομο, δεν εξηγείται αλλιώς, που μου θύμισε δύο παλιούς έρωτες.
Tους Pornopop και τον Patrick Phelan.

Γιατί όταν έχεις ακούσει κομμάτια όπως αυτό και αυτό δεν μπορείς να τα βγάλεις ποτέ από μέσα σου, πόσο μάλλον να είσαι τόσο ηλίθιος ώστε να τα ξεχάσεις, έστω και για λίγο.
(συγγνώμη για τα λινκς, αλλά το grooveshark για κάποιο λόγο βρίσκεται σε στενή σχέση με τον Δία αυτές τις μέρες)

Αυτά. Εσείς, τα νέα σας.

panpan - someday, maybe i won't mind

2010-09-15T17:53:00.000+03:00

Δεν έχω πολλά να πω. Τα περισσότερα - και ουσιαστικότερα - τα είχα πει πριν λίγους μήνες εδώ. Όλα τα υπόλοιπα είναι κυρίως για τον ίδιο τον Παναγιώτη (Πανταζή, να κρατάμε και τους τύπους) και τα ξέρει ήδη.

Ίσως το μόνο που έχω να προσθέσω είναι πως μία από τις ομορφότερες και πιο έντονα συναισθηματικές στιγμές που έζησα στο Παρίσι, ήταν νωρίς το πρωί της τελευταίας μέρας, που ξεκίνησα από το σπίτι για το αεροδρόμιο και σε όλη τη διαδρομή με τον προαστιακό, περνώντας αρχικά μέσα από την πόλη και μετά από την εξοχή, άκουγα στο mp3 τον δίσκο του στο ριπίτ. Και ήταν το τέλειο σάουντρακ για την τέλεια εικόνα.

Κτίρια, γέφυρες, σταθμοί, δάση, δρόμοι, ποτάμια, αστικά παραμυθένια σκηνικά που στην πορεία μετατράπηκαν σε ιντάστριαλ και με τη σειρά τους σε καταπράσινες εκτάσεις που στο τέλος τους ενώνονταν με αυτόν τον χαοτικό, απέραντο, φωτεινό παριζιάνικο ουρανό.

Μέσα σε ένα τραίνο, με το "Someday, Maybe I Won't Mind" να βγαίνει από τα ακουστικά μου και να γεμίζει το κάδρο έξω από το παράθυρο.

Από σήμερα το άλμπουμ του Παναγιώτη είναι διαθέσιμο για streaming και download (με 1e μόνο και μαζί παίρνεις και το bookletάκι του, που οκ, ας το παραδεχτούμε, γιατί όχι άλλωστε, γαμάει, απλά πράγματα) στο site της bandcamp.

Κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και κατεβάστε το. Μπορεί να μην το ζήσετε ακριβώς όπως εγώ εκείνο το παριζιάνικο πρωινό (χα), αλλά αν οι βόλτες (και η ζωή) στην Αθήνα αξίζουν ένα σάουντρακ, οι μουσικές του Pan Pan είναι ο πιο τρυφερός - μέσα στην αλήθεια του - ήχος που θα ονειρεύονταν να έχουν.

Pan Pan - Someday, Maybe I Won't Mind (bandcamp)

Love / Ink / Pixels

απορίες και υπαρξιακοί προβληματισμοί / s23e9

2010-09-14T00:09:00.004+03:00

Χτες το απόγευμα είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με μια καλή φίλη, για ένα θέμα που με έχει απασχολήσει άπειρες φορές και τελευταία και την ίδια.
Πως μπορείς να έχεις σχέση με ένα άτομο, φιλική ή ερωτική, όταν δεν έχετε κοινά ενδιαφέροντα σε βασικούς τομείς, βλέπε μουσική/βιβλία/ταινίες/ταξίδια/τρόπο ζωής κλπ κλπ;

Το μόνο θετικό που μπορέσαμε να βρούμε είναι πως, τουλάχιστον στον ερωτικό τομέα, αν είσαι με έναν άνθρωπο που δεν έχει σχέση με τον τρόπο ζωής σου, μπορείς να έρθεις σε επαφή και με άλλα πράγματα που από μόνος σου δεν θα ασχολιόσουν και να ξεφύγεις λίγο από τον κλασσικό κύκλο ανθρώπων στον οποίο κινείσαι. Οκ.
Από την άλλη, γιατί ακριβώς είναι καλό αυτό; Αυτή τη ζωή που κάνεις δεν επέλεξες;
Πες πχ ότι είσαι με ένα/μια αγόρι/κοπέλα που είναι γενικά καλό παιδί. Ακούει γενικά μουσική, βλέπει γενικά ταινίες, διαβάζει γενικά βιβλία, φοράει ρούχα που σε άλλη περίπτωση θα έκανες πλάκα με τους φίλους σου αν έβλεπες έξω στον δρόμο αλλά γενικά τώρα δεν σε χαλάνε, δεν πάει σε συναυλίες αλλά γενικά για τη φάση μπορεί και να έρθει, δεν μπορεί να κάνει συγκεκριμένου είδους χιούμορ αλλά γενικά έχει τη πλάκα του/της κλπ. Κάνεις κι ένα καλό σεξ, και γενικά είσαι καλά.
Δεν ξέρω αν παρατηρήσατε κάτι στη παραπάνω πρόταση. Λέξη-κλειδί είναι το "γενικά". Έχεις έναν/μια "γενικο/η" γκόμενο/α. Όσο καλά κι αν περνάς μαζί του/της, για πόσο θα αντέξεις; Δεν ξέρω, δεν μπορώ να καταλάβω τα άτομα που το κάνουν, ποτέ δεν μπόρεσα. Αν δεν έχεις τα ίδια πάθη με τον άλλον, την ίδια νοοτροπία, την ίδια ψύχωση πάνω σε ορισμένα θέματα, παρά τις όποιες διαφωνίες που λογικό είναι να υπάρχουν, μπορείς κάλλιστα να κάνεις απλά one night stands με "ωραία τυπάκια", να πηγαίνεις και για ένα ποτό μετά, να κρατάς και μια χαλαρή επαφή και αυτό είναι όλο. Πως μπορείς να κάνεις σχέση με κάποιον που δεν σε καυλώνει και στο μυαλό; Και συγγνώμη αλλά αυτή την ηλιθιότητα του "βαρέθηκα το κύκλωμα, θέλω να είμαι με κάποιον έξω από αυτό" την ακούω βερεσέ. Αυτό είναι στο χέρι σου και μόνο, δεν θα σε βάλει ή βγάλει ο γκόμενος από το "κύκλωμα" ανθρώπων που έχεις σιχαθεί να βλέπεις.

Στην περίπτωση της φιλίας τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Δεν μπορώ να σκεφτώ καν επιχειρήματα για να το δικαιολογήσω. Πες στο γκομενικό υπάρχει και το σεξ και αν ο άλλος λέει και μια-δυο έξυπνες ατάκες συχνά πυκνά να κάνεις κουβέντα, κάπως πάει το πράγμα για λίγο καιρό. Στο φιλικό τι; Γιατί να κάνεις παρέα με άτομα που ουδεμία σχέση έχουν με σένα;
Πες ότι είναι συνάδελφος και μιλάς για δουλειά. Μετά κάνεις και λίγο χαβαλέ. Μετά πίνεις και δυο ποτά και λες και καμιά αμπελοφιλοσοφική μαλακία. Μετά τι; Θα μπορέσεις να σχολιάσεις μαζί του το νέο άλμπουμ των Μenomena; Το νέο βιβλίο του Rankin; Την έκθεση του McGinley; Το αν η Helvetica είναι η πιο ευφυής γραμματοσειρά στον κόσμο ή μια υπερεκτιμημένη απάτη; Το σε ποια φεστιβάλ θες να πας τον χειμώνα ή ποιο νέο γκρουπάκι ξετρύπωσες ή έστω ρε παιδί μου τι φόρεσε ποιος στο red carpet των Emmy; Καλά το τελευταίο πες ότι γίνεται. Τα υπόλοιπα; Μπορεί να ακούγονται επιφανειακά, αλλά όταν αυτά τα πράγματα είναι κομμάτια της ζωής σου αναπόφευκτα είναι και προέκταση του χαρακτήρα σου, της προσωπικότητάς σου, του ψυχισμού σου του ίδιου. Χρειάζεσαι κάποιον που να μπορεί να καταλάβει την αρρώστια σου και να ταυτιστεί μαζί σου. Ακόμα κι αν πλακώνεστε όλο το βράδυ για το αν είναι ή δεν είναι μάπα ο δίσκος του τάδε συγκροτήματος. ΑΥΤΟ είναι σχέση για μένα.

Don't get me wrong. Όλοι κάνουμε παρέα με μερικά άτομα μακριά από τη λογική μας που όμως μπορούμε να ανοίξουμε συζήτηση και να περάσουμε καλά. Εγώ όμως εδώ μιλάω για πραγματική σχέση. Ουσιαστική. Σχέση που σε τρέφει. Και το ίδιο ισχύει και για τον ερωτικό τομέα. Πως σκατά κάνεις οποιουδήποτε είδους σχέση με άτομα που κατά βάθος δεν έχετε πραγματικό, αληθινό, ψυχαναγκαστικό even, δέσιμο;

Ίσως να το έχω πάρει υπερβολικά σοβαρά το όλο θέμα και να μην έχει τις διαστάσεις που του δίνω, παρότι το βλέπω αρκετά συχνά πλέον γύρω μου. Απλώς ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω. Ας με βοηθήσει κάποιος.

*κι εκεί που ζητούσε βοήθεια, ξαφνικά θυμήθηκε τα λόγια του μεγάλου:

Και ξέρεις κάτι; Έτσι ακριβώς είναι γαμώτο.

ps.Nα με συμπαθάτε για το τουρέτ, με πιάνει όταν πορώνομαι με ένα θέμα. Ok, ίσως και λίγο συχνότερα.

Rock en Seine - stills

2010-09-07T00:41:00.003+03:00

Και το φωτορεπορτάζ που υποσχέθηκα:

Plus, δύο από τις καλύτερες στιγμές του φεστιβάλ. Ίσως και του ταξιδιού. Το crowd surfing του Zήση και το δικό μου (σε περικομμένη εκδοχή γιατί απλώς άφησα την τσάντα και με ανέβασαν χωρίς ο σκηνοθέτης της παρέας να το πάρει χαμπάρι εγκαίρως). Cause that's how we roll και τα ρέστα, ξέρεις...

(Κοίτα μαμά, είμαι στο youtube)

Journées de la musique / Living it up at Rock En Seine

2010-09-06T20:21:00.001+03:00

To Rock En Seine ήταν:

Ο υπέροχος χώρος στο δάσος της Boulogne, δίπλα στον Σηκουάνα, με την άψογη σε κάθε επίπεδο οργάνωση, τον τέρμα οικολογικό χαρακτήρα, τις σημαίες-πολύχρωμα φτερά στο main stage και τα άπειρα φωτάκια πάνω στα δέντρα.
Τα περίπτερα με τα φαγητά. Φαγητά. Πολλά φαγητά. Πάρα πολλά φαγητά.
Το Casa Corsa - το καλύτερο όλων μαζί με το I Heart Falafel - με τα τρία καζάνια που έβραζαν όλη μέρα και περιείχαν λουκάνικα, κρεμμύδια, ζαμπόν, μανιτάρια, πιπεριές και διάφορα άλλα, τα οποία στα έβαζαν σε τεράστιες τραγανές μπαγκέτες. Better than sex.
Ο Maximillian, o τρελός αξιαγάπητος Γάλλος που σέρβιρε στο ένα καζάνι, ο οποίος όταν κατάλαβε πως είμαστε Έλληνες άρχισε να φωνάζει από χαρά "Greece! I Love Greece! I have many friends in Thessaloniki! How is this great line you are saying in Greece? Ehmm... oh yes! Mpatsoi Gkourounia, Dolofonoi!!!". Την επόμενη μέρα μας περίμενε φορώντας μια μπλούζα του Άρη Θεσσαλονίκης και μας κέρναγε όλο το βράδυ πατάτες.
Οι 47 αφίσες, μία για κάθε συγκρότημα του φεστιβάλ, που κρέμονταν δεξιά και αριστερά κατά μήκος του κεντρικού μονοπατιού που ένωνε τα τρία stages, κάθε μία φιλοτεχνημένη από διαφορετικό καλλιτέχνη και διαθέσιμες προς πώληση στο merchandise. Φυσικά και τις πήρα, τι ερωτήσεις είναι αυτές.
Το εκρηκτικό live των Foals με αποκορύφωμα την εκτέλεση του Spanish Sahara υπό μια ξαφνική βροχή που μόνο σκηνοθετημένη μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ξεκίνησε ψιλόβροχο μαζί με τις πρώτες νότες, δυνάμωνε σταδιακά σε συγχρονισμό με το τέμπο και στο ξέσπασμα των ντραμς άνοιξαν οι ουρανοί. Όταν τέλειωσε το κομμάτι βγήκε και ο ήλιος. Απίστευτο.
Oι πιο get-a-real-fuckin-job-already πεθαίνεις, Κooks.
Το άπειρο coolness, η βρωμιά, ο ηλεκτρισμός, το υστερικό sing along, ο κολασμένος φωτισμός, το hard rock στα καλύτερά του, στους λατρεμένους Black Rebel Motorcycle Club.
Το λίγο διεκπαιρεωτικό, λίγο αστείο (με την καλή έννοια), λίγο αδιάφορο αλλά ταυτόχρονα και διασκεδαστικό live των Cypress Hill.
O "χαβαλές" των Βlink182 που μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτόν 14χρονου γυμνασιόπαιδου από την Καλιφόρνια. Το να είσαι πάνω από 40 και να σχολιάζεις on stage το πουλί του κιθαρίστα, καθώς και να αναφέρεις τη λέξη vagina 3 φορές σε μια πρόταση, δεν το λες ακριβώς και ωριμότητα. Πάντως τρομακτικά επαγγελματίες και με ένα τουλάχιστον εντυπωσιακό σκηνικό. Σε αυτό τους παραδέχομαι.
Η ανατριχιαστικά indie videoclip-like σκηνή, με εμάς να μπαίνουμε στον χώρο του φεστιβάλ τη 2η μέρα, να έχουν ξεκινήσει οι Stereophonics, από το βάθος να ακούγονται οι πρώτες νότες του Dakota και ξαφνικά, χωρίς να είμαστε συνεννοημένοι, να αρχίζουμε όλοι να τρέχουμε προς τη μεγάλη σκηνή, μέσα από δέντρα, κόσμο, τέντες, να φτάνουμε στο live, να χορεύουμε όλο το κομμάτι, να τελειώνει με αυτό η εμφάνισή τους και εμείς να είμαστε ικανοποιημένοι μόνο που ζήσαμε αυτή τη σουρεάλ στιγμή.
Το πολύ καλό live των Τwo Door Cinema Club, με ρυθμό, ένταση, άπειρο κόσμο από κάτω, λιακάδα, γλυκιές μελωδίες που σε κρατούσαν στις μύτες των ποδιών και ένα all in all όμορφο 45λεπτο. Δεν τους λες και την ελπίδα της brit pop-rock σκηνής, αλλά αν το δουλέψουν κι άλλο έχουν μέλλον.
Ο καημένος ο Jonsi, που ξέμεινε όλος ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός του στην Πορτογαλία και αναγκάστηκε να παίξει unplugged. Ψιλοβαρέθηκα και αποχώρησα στο 5λεπτο, για να πω την αλήθεια...
Οι εξαιρετικοί Quadricolor, γαλλάκια από την Nice με εθιστικές ελεκτρο-φολκ μελωδίες και δυνατή εμφάνιση. Ψάξτε τους, αξίζει τον κόπο.
Οι Queens Of The Stone Age. Γιατί απλά είναι αυτοί που είναι. Γιατί νοιώθω τυχερή που κατάφερα να τους δω έστω και μια φορά στη ζωή μου. Γιατί οι άνθρωποι ξέρουν από live. Kαι από μουσική. Γιατί είναι μια από τις μεγαλύτερες μπάντες στην ιστορία της hard rock σκηνής. Και γενικότερα. Γιατί βρέθηκα σχεδόν στην 6η σειρά, κάνοντας mosh pit, χοροπηδώντας, ουρλιάζοντας, με κόσμο να πέφτει πάνω μου από κάθε πλευρά, και μόνο ενθουσιασμό (το λες και κ@υλα), μπορούσα να νοιώσω. Γιατί έκανα για πρώτη φορά crowd surfing και πήρα μια ιδέα του πως είναι, σχεδόν, να πετάς.
Οι υπέροχοι, πότε στα κάγκελα, πότε ρομαντικοί, πότε βάζω-φωτιά-και-καίω-τα-πάντα-μαζί-και-το-μυαλό-σας LCD Soundsystem, με έναν James Murphy να θες να κάνεις τα παιδιά του. Το κλείσιμο με το New York I Love You But You're Bringing Me Down υπό το φως ενός μισογεμάτου φεγγαριού, μας έκανε όλους αλοιφή.
Το σετ των 2 Many Djs. Dance your brains out 'till you drop. And then some more. Kλείσιμο, φυσικά, με Love Will Tear Us Apart και χιλιάδες κομφετί πάνω από τα κεφάλια μας.
H αμερικάνα και ο απολαυστικός αυτοσχεδιασμός πάνω στη σκηνή των Eels. Kαι το να ακούς live το Souljacker Pt.1.
O Beirut και η μπάντα του, αν και σαν να βαριόντουσαν λίγο. Όχι το balcan party που περίμενα πάντως...
Oι Ting Tings, μόνο και μόνο γιατί έπαιξαν μπροστά σε περίπου 20.000 άτομα και ένοιωσα λίγο καλύτερα γι'αυτούς σε σχέση με τη νίλα που είχαν πάθει το καλοκαίρι στο Rockwave (80 άτομα από κάτω και πολλά λέω). Κατά τ΄άλλα, ένα Great DJ για το φαν της υπόθεσης, δυο-τρια τσαχπίνικα κολπάκια της τύπισσας, που της έβγαζες το καπέλο για τη σκηνική της παρουσία, τα γνωστά χιτάκια, ένα νέο κομμάτι που θα γίνει τρελό σουξέ εδώ πέρα όταν ακουστεί, και ένα jamming στη μέση περίπου του σετ που ήταν πάρα πολύ ενδιαφερζζζζζΖΖΖΖΖΖ...
Η ρομαντική νοσταλγία των Roxy Music και το πως το ζούσαν οι Γάλλοι στις πρώτες σειρές.
Οι παλιοροκάδες Black Angels. Όσο έκατσα μου άρεσαν αρκετά, και κάπου διάβασα πως το νέο άλμπουμ τους είναι εξαιρετικό. Σημειώθηκε.

ΟΙ ARCADE FIRE. (και σιχαίνομαι τα κεφαλαία)
Τα 40 λεπτά αναμονής ούτως ώστε να πιάσουμε μια καλή θέση.
Η ανατριχίλα και μόνο που έβλεπες τα στημένα όργανα και τον φωτισμό στη σκηνή.
Ξεκίνημα με Ready To Start και η καρδιά σπάει από το ηχητικό κύμα που έρχεται και μας σαρώνει.
Tunnels, Laika, Ocean Of Noise, No Cars Go, Keep The Car Running, The Well And The Lighthouse, The Suburbs, Rococo, Modern Man, και μερικά άλλα που δεν μπορώ να θυμηθώ τώρα. Ρίγη, τραγούδι, χορός, μούδιασμα, έκσταση, εξαγνισμός της ψυχής. Χωρίς καμία υπερβολή. Ευτυχία, μόνο ευτυχία.
We Used To Wait και πρώτες σταγόνες βροχής που όσο πάει και δυναμώνει.
Now our lives are changing fast / hope that something pure can last. Βρεγμένα χέρια να φτάνουν στον ουρανό.
Τελειώνει το κομμάτι και τους κατεβάζουν κακήν κακώς από τη σκηνή. Ο τουρ μάνατζερ μας λέει πως αν δεν σταματήσει η καταιγίδα μέσα στα επόμενα 10 λεπτά, δυστυχώς το live τελειώνει εδώ. Ήδη έχουν καλύψει με μουσαμάδες τα περισσότερα όργανα.
Περνάει λίγη ώρα και η βροχή δεν λέει να κόψει. Μερικοί έχουν αρχίσει ήδη να κινούνται προς τα πίσω και την έξοδο.
Και ξαφνικά, ο Win ανεβαίνει με ένα σάλτο στη σκηνή, μας χαμογελάει και λέει πως θα προσπαθήσουν να δοκιμάσουν κάτι, παρά τη βροχή (που πλέον πέφτει σε ποτάμια) και, αν μπορούμε, να προσπαθήσουμε να πάρουμε μέρος σε αυτό, για μια εμπειρία που θα έχουμε να μοιραζόμαστε, εμείς και αυτοί, σε όλη μας τη ζωή.
Ανεβαίνουν και όλοι οι υπόλοιποι, μαζί με ακουστικά όργανα, για κάτι που φαίνεται να πηγαίνει σε unplugged. Κάνουν μερικές δοκιμές, παίρνουν θέσεις και ξεκινάνε οι πρώτες νότες του κομματιού. Μετά από 22'', όσο κρατά η εισαγωγή και αφού όλοι πλέον έχουμε καταλάβει τι θα ζήσουμε, ακούγεται ταυτόχρονα από 80.000 άτομα, +1 μαζί με τον Win...
ooooooooOOOOOOOOOOOOOOOO
Something / filled up / my heart / with nothing / someone / told me not to cry
Wake Up
Να βρέχει και μαζί με το νερό να κυλάνε δάκρυα στα πρόσωπά μας. Σταγόνες πάνω σε δάκρυα, δάκρυα πάνω σε χαμόγελα. Δεν είχα συναίσθηση του τι ζούσα εκείνη τη στιγμή. Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τη πραγματικότητα από το όνειρο. Το ζούσα όντως αυτό;
Όταν τελείωσε μόνο το κομμάτι, όταν μας χαιρέτησαν και κατέβηκαν από τη σκηνή, συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε βραχεί μέχρι το κόκκαλο. Τα ρούχα και τα μαλλιά μας έσταζαν, έκανε τρομερό κρύο και μόλις εκείνη τη στιγμή το είχαμε καταλάβει. Αλλά ποιος νοιάζεται; Δεν ήταν όνειρο, τελικά. Το είχαμε ζήσει. Και συμφωνήσαμε όλοι πως ήμασταν τυχεροί που έβρεξε. Δεν ήταν ένα συνηθισμένο live. Δεν ήταν κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα. Ήταν αυτό που είπε ο Win στην αρχή. Μια εμπειρία που θα έχουμε να μας ενώνει για πάντα.

Σαν σύνολο, το Rock En Seine είναι ένα εξαιρετικό φεστιβάλ. Προσωπικά θα το κάνω ετήσιο έθιμο, μιας και συνδιάζει Παρίσι και συναυλίες, δυο από τις μεγαλύτερες αγάπες της ζωής μου. Μικρό ηλικιακά και πιο μαζεμένο σε σχέση με τα θηρία Werchter, Glastonbury, Pukkelpop κλπ, παραμυθένια στημένο, σε μια τοποθεσία απίστευτης ομορφιάς και άμεσα προσβάσιμης με μετρό (ένα 20λεπτο με μισάωρο από το Παρίσι), αρκετά οικονομικό για τα ονόματα που φιλοξενεί (99e το τριήμερο ticket, 45e το ημερήσιο) και η καλύτερη επιλογή αν θες να πας σε ένα φεστιβάλ μικρού βεληνεκούς, με τουλάχιστον 10-15 ονόματα που θες να δεις, να περάσεις τρεις μέρες μέσα στα δέντρα της Boulogne και να μην πέσεις πάνω σε όσους πέφτεις κάθε βράδυ στη Καρύτση και τα περίχωρα. Αν και είμαι σίγουρη πως δεν θα αργήσει να γίνει το δεύτερο Primavera, 2 με 3 χρόνια του δίνω ακόμα.

Τουλάχιστον θα έχω να θυμάμαι πως τη πρώτη φορά που το έζησα, ήταν παρέα με άλλους εφτά καλούς φίλους και, κάθε φορά που λέγαμε σε κάποιον Γάλλο πως κάναμε το ταξίδι ειδικά για αυτό το φεστιβάλ, μας κοιτούσε με το χαρακτηριστικό ύφος:

"Είστε τρελοί εσείς οι Έλληνες..."

(κόβεται λίγο απότομα στο τέλος, αλλά είναι η καλύτερη κάλυψη εκείνης της συγκλονιστικής στιγμής που μπόρεσα να βρω στο youtube)

On ne voit bien qu'avec le coeur

2010-08-24T05:21:00.000+03:00

Σε λίγη ώρα φορτώνομαι και πάω στο αεροδρόμιο με προορισμό μία από τις (αν όχι ΤΗΝ) αγαπημένες μου πόλεις, το Παρίσι. Είχα πάει πρώτη φορά τον Νοέμβριο του '07 για τη συναυλία των Interpol και μετά από μια μέρα που διανύθηκαν γύρω στα 15,3 χλμ περπατήματος, το πήρα απόφαση πως κάποια στιγμή, κάποτε, θα μετακομίσω μόνιμα εκεί. Και φαντάσου πως πριν πάω το αντιπαθούσα για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, ώσπου έφτασα στο σημείο να αγαπώ ακόμα και το βρώμικο και τρισάθλιο μετρό του. Ένιχάου. Το πότε θα τα μαζέψω και θα μετακομίσω εκεί πέρα δεν το ξέρω ακόμα, προς το παρόν, όμως, μου φτάνει η σκέψη πως το πρωί θα πίνω καφέ στο μικρό μπιστρό απέναντι από το Jardin du Luxembοurg, το απόγευμα θα πίνω κρασί με κανέλα στο μαγαζάκι που βρίσκεται στη πλατεία στο τέλος των σκαλιών που ανεβαίνουν στη Μονμάρτη, λίγο πιο κάτω από τη Sacre Coeur, και για μια εβδομάδα θα τριγυρίζω στους παριζιάνικους δρόμους που, μια βόλτα σε αυτούς, ισοδυναμεί με δέκα συνεδρίες στον καλύτερο ψυχολόγο.
Επίσης το ΠΣΚ θα κατέβω για τρεις μέρες στην όχθη του Σηκουάνα για να πάρω μέρος σε αυτό, το οποίο είναι και ο λόγος αυτού του ταξιδιού:

Πράγματα που εύχομαι για αυτή την εβδομάδα:

-Η θερμοκρασία να μην ξεπερνά τους 23 (ιδανικά και 20) βαθμούς κελσίου. Ιδανικότερα και τους 18.

-Να πετύχω πάλι ένα κρυμμένο flea market με τα πιο απίθανα πράγματα που μπορείς να φανταστείς, όπως είχε συμβεί κατά τύχη το '07.

-Να θυμηθώ που βρίσκεται εκείνο το υπέροχο μαγαζί με μεταχειρισμένους δίσκους-ρούχα-κοσμήματα-έπιπλα-αξεσουάρ-τα πάντα-μα τα πάντα σου λέω και την high-fidelity νοοτροπία του ιδιοκτήτη.

-Να παίξουν οι Arcade Fire το Suburban War γιατί προς το παρόν δεν το έχουν παίξει πουθενά και αν δεν το ακούσω live θα πέσω στο ποτάμι.

-Να βρέχει αλλά όχι συνέχεια.

-Να προλάβω να νοικιάσω ποδήλατο και να του ξεσκίσω την αλυσίδα από τις αποστάσεις.

-Να φάω μια φορά στο Hippopotamus, που μαράζι το έχω από εκείνη τη πρώτη φορά που το είδα και μέχρι να το πάρουμε απόφαση με τη Ν. είχαμε χαλάσει όλα μας τα λεφτά. E και φτηνό δεν το λες...

-Να κάνω ένα όμορφο παριζιάνικο πάρτυ γενεθλίων. Ακόμα κι αν είναι στο γρασίδι με φτηνό κρασί από τα Nicolas και macarons σε κουτιά.

-Να πάω στο φεστιβάλ και να μην πετύχω το μισό ιστορικό τρίγωνο. Το Primavera μπορεί να τους κρατήσει.

-Να καταφέρω να πάω στο Λούβρο και να μη κολλήσω πάλι στα μαγαζιά που βρίσκονται στο δρόμο για αυτό. Ναι, έχει γίνει, true story.

-Να γυρίσω και όλα να αλλάξουν προς το καλύτερο. Αλλά προς το πολύ καλύτερο.

Υπόσχομαι αναλυτικό φωτορεπορτάζ όταν επιστρέψω, φεστιβαλικό και μη. Μέχρι τότε, a bientot et bisous.

Purify the colours, purify my mind.

severing my ties

2010-08-10T01:36:00.004+03:00

Xτες τα ξημερώματα, όταν γύρισα σπίτι και λίγο πριν κοιμηθώ, εκεί που είχα ξαπλώσει και άκουγα αυτό το κομμάτι σε infinite-repeat-mode (δική μου πατέντα), οπότε καταλαβαίνεις και το ανάλογο mood που υπήρχε, ήρθαν ξαφνικά στο μυαλό μου τα λόγια μιας τεράστιας προσωπικότητας, ενός σοφού ανθρώπου που μια ολόκληρη γενιά, ίσως και δύο, του χρωστάνε πολλά. Και ήταν αυτά:

"When I get sad, I stop being sad and be awesome instead. True story."

--Barney Stinson

Kαι μετά με πήρε ο ύπνος.

Ξύπνησα το πρωί, ανέβηκα στο πατάρι, κατέβασα τη σκηνή μου μαζί με το καλυτερότερο-αυτόματο-διπλό-φουσκωτό-στρώμα-του-κόσμου, βρήκα την αγαπημένη μου μωβ eastpak και μετά μπήκα στο site της ventouris lines και έκλεισα one way εισιτήριο με το σκυλί του πολέμου Αγ. Γεώργιο, για το νησί που πέρυσι, όταν το άφηνα, είχα υποσχεθεί να επιστρέψω σε αυτό το αμέσως επόμενο καλοκαίρι. Μπορεί να άλλαξαν πολλά πράγματα από τότε, μπορεί να μην είχα φανταστεί έτσι ακριβώς την επιστροφή στο νησί, μπορεί το φετινό καλοκαίρι να έχει πάει κατα διαόλου μέχρι τώρα, αλλά τελικά όλα καταλήγουν στο εξής: θα κάθεσαι να σκέφτεσαι ξανά και ξανά τι έγινε, τι θα μπορούσε να γίνει και τι χάθηκε, ή θα πάρεις απόφαση πως έχουν τα πράγματα και θα κάνεις αυτό που πραγματικά θες χωρίς δεύτερες και τρίτες σκέψεις, αναλύσεις, προβληματισμούς και μιζέριες; Ή, για να το θέσω αλλιώς, θα συνεχίσεις να είσαι sad ή θα σταματήσεις και θα αρχίσεις να είσαι awesome;

Σε λίγες μέρες θα είμαι σε μια αγαπημένη παραλία, με τη σκηνή δυο βήματα από το νερό, κάτω από ένα αρμυρίκι, να διαβάζω ένα από τα 3 βιβλία που θα έχω πάρει μαζί μου και να κυκλοφορώ όλη μέρα με τ' αλάτια και άμμο στα μαλλιά. Για όσο, μπορεί για ένα τετραήμερο μπορεί και για δυο εβδομάδες. Αρκεί να είμαι εδώ στις 23 για να προλάβω το αεροπλάνο για Παρίσι στις 24 το πρωί. Αλλά γι'αυτό το ταξίδι θα επανέλθω με σχετικό ποστ-αφιέρωμα...

Όχι άλλες σκέψεις και αναλύσεις, για τον θεό, όχι άλλες. Όχι άλλα λόγια που μένουν μετέωρα και, κυρίως, όχι άλλος χαμένος χρόνος. Μόνο πράξεις με ουσία από δω και πέρα. Έστω και αν αυτές είναι το να δώσεις τα πάντα για ένα σκοπό που σε ολοκληρώνει, με το ρίσκο να πάνε όλα χαμένα. Ίσως το αποτέλεσμα, όποιο κι αν είναι, κάποια στιγμή, κάποτε, να σε ξεπληρώσει. Ή το να σηκωθείς ένα πρωί και να κλείσεις ένα εισιτήριο, επειδή σου τη βάρεσε, για ένα ταξίδι που αλλιώς το περίμενες και αλλιώς κατέληξε, αλλά ξέρεις πως είναι αυτό που χρειαζόσουν. Έστω και με αυτόν τον τρόπο.

Και, όπως λέει μια ψυχή, ότι είναι να γίνει θα γίνει...

Είχα σκοπό να φτιάξω και μια λίστα με τους δίσκους που πρέπει να πάρεις μαζί σου για να χαθείς σε μια παραλία, έτσι, για το καλό ταξίδι και σε σας τους υπόλοιπους που δεν έχετε φύγει ακόμα, την οποία όμως ποτέ δεν έκατσα να φτιάξω. Ίσως το κάνω λίγο πριν φύγω. Προς το παρόν αυτό είναι το κομμάτι που θα παίζει στο δικό μου mp3 τουλάχιστον 25 φορές τη μέρα. Στο πλοίο, στη σκηνή, κάτω από το αρμυρίκι μου, αν τα καταφέρω και μέσα στη θάλασσα. Οκ, ναι, έπρεπε να σταματήσω στο αρμυρίκι, το ήξερα.

high (on) violet

2010-07-29T19:57:00.000+03:00

Είχα κατέβει στο κέντρο σήμερα το πρωί για book-hunting και εκεί που γυρνοβολούσα σκέφτομαι, δεν πάω και από το Metropolis (το νέο) μια βόλτα; Και πάω.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να καταγγείλω το marketing trick των πολυκαταστημάτων που βάζει τις κυλιόμενες σκάλες σε στρατηγικές θέσεις ούτως ώστε να κάνεις τον μισό κύκλο του ορόφου για να πάρεις την επόμενη. Μεγάλη λαμογιά. Γιατί σου λέει, αν ο πελάτης θέλει να αγοράσει κάτι που είναι στον 3ο όροφο (βιβλία στη συγκεκριμένη περίπτωση), αν τον βάλουμε να κάνει μια υποχρεωτική γύρα από τον 2ο (cd-vinyls) όλο και κάπου θα πέσει το μάτι του και θα βγει εκτός budget.
Λοιπόν, σας συγχαίρω κύριοι, τα καταφέρατε περίφημα σήμερα! Όχι μόνο δεν έφτασα ποτέ στον 3ο, όχι μόνο ξέμεινα καμιά ώρα με τη μύτη χωμένη στα cd, όχι μόνο μου θυμήσατε πως έχω να το κάνω αυτό κανένα χρόνο και πρέπει να το ξαναβάλω στο πρόγραμμά μου γιατί είναι μια υπέροχη αρρώστια, αλλά στο τέλος έφυγα και αγκαλιά με αυτό, που το αγαπώ, με αγαπά και θα μείνουμε για πάντα μαζί:

(Mωβ βινύλιο. Δηλαδή, μωβ βινύλιο. Ο φετιχισμός έφτασε σε νέα επίπεδα.)

ps. To ότι ακούω πάλι το Suburbs είναι άλλο θέμα.
ps1. Tελικά, πάντως, βρήκα και το βιβλίο που έψαχνα, το "Νever Let Me Go" του Kazuo Ishiguro. Αλλά γι'αυτό θα μιλήσουμε στην επόμενη εκπομπή μας.

lost in The Suburbs

2010-07-25T20:51:00.004+03:00

Δεν θα κάτσω να γράψω εμπεριστατωμένη δισκοκριτική για το Suburbs. Ήμουν έτοιμη αλλά άλλαξα γνώμη. Ούτως ή άλλως θα βγουν πολλές και υπάρχουν αρκετοί εκεί έξω που το κάνουν πολύ καλύτερα από εμένα. Ούτε θα κάτσω να λογομαχήσω με φίλους και γνωστούς για το κατά πόσο είναι υπερβολικός ο ενθουσιασμός γύρω από τους Arcade Fire και τα album τους. Γούστα είναι αυτά, μεγάλωσα και το κατάλαβα... Και αυτά γιατί από χτες που το άκουσα, έχει γίνει τόσο "προσωπικός" δίσκος, που κάθε ανάλυση θα τον καταστρέψει.

Για μένα το Suburbs, μετά από 28 ακροάσεις που θα μπορούσαν να είναι μόνο η πρώτη, είναι ένας δίσκος που σου δίνει ελπίδα. Για τη μουσική, για τη ζωή σου, για τα όνειρά σου, για τα πάντα. Ένας δίσκος από ένα συγκρότημα που μεγάλωσε μαζί σου και μιλάει για όλες τις στιγμές που ήρθαν και πέρασαν μέσα σε αυτά τα χρόνια. Και για αυτές που θα έρθουν. Δεκαέξι κομμάτια, ούτε ένα χωρίς λόγο ύπαρξης, που σε γεμίζουν με τόση ομορφιά, τόση ομορφιά που σου καίει το μυαλό, το σώμα, το είναι σου. Και κάνουν τα πάντα γύρω σου όμορφα. Όσο σκατά και να είναι. Όλα γίνονται όμορφα, όλα λάμπουν, όλα αποκτάνε ουσία και νόημα. Όλα είναι καλά. Και όσο παίζει το Suburbs, ξέρεις πως όλα θα πάνε καλά.
Και για να κλείσω με λίγη γραφικότητα, τώρα που γράφω αυτό το ποστ ακούω το Suburban War και τα μάτια μου τρέχουν. Για τίποτε άλλο εκτός από την αβάσταχτη αλήθεια του και την τόση ομορφιά του. Και όλα είναι καλά.

Let's go for a drive, see the town tonight
There's nothing to do but I don't mind when I'm with you

This town's so strange they built it to change
And while we sleep we know the streets get rearranged
My old friends, we were so different then
Before your war against the suburbs began

Before it began

Now the music divides us into tribes
You grew your hair so I'll grew mine
You said the past won't rest
Until we jump the fence and leave it behind

My old friends, I can remember when
You cut your hair, I never saw you again
Now the cities we live in could be distant stars
And I searched for you in every passing car

The nights so long
Yeah the nights so long
I've been living in the shadows of your song
Living in the shadows of your song

In the suburbs I, I learned to drive
You told me we would never survive,
So grab your mother's keys we leave tonight

But you started a war that we can't win
They'll keep erasing all the streets we grew up in
Now the music divides us into tribes
Choose your side, I'll choose my side

All my old friends they don't know me now
All my old friends are staring through me now
All my old friends they don't know me now
All my old friends they don't know me now
They don't know me now

everyone likes to be lonely

2010-07-23T16:14:00.000+03:00

Φλασιά. Τρελή φλασιά. Blast from the past από τα λίγα και καλύτερα. Σπάνιο συγκρότημα, ακόμα σπανιότερο το συγκεκριμένο άλμπουμ (δες τίτλο ποστ). Μεγάλη αγάπη.
Σ'ευχαριστώ Θοντ μου που μου τους θύμισες, μου έφτιαξες τη μέρα.

Το κόλλημα

Το λατρεμένο "χιτ"

a midsummer night's dream

2010-07-22T05:17:00.000+03:00

Πράγματα που θα ήθελα, ιδανικά, να κάνω φέτος το καλοκαίρι:

Κάμπινγκ στη Σίφνο, στον Πλατύ Γυαλό, ακούγοντας τα αστεία και τη γκρίνια της κυρ-Αφροδίτης, πίνοντας μπύρες στα τραπεζάκια του καφέ πριν (και μετά) το μπάνιο και τρώγοντας σουβλάκια το βράδυ στη παραλία. Και μετά να ξαπλώνω και να κοιμάμαι πάνω στην άμμο. Πάνω σε μια πετσέτα, έστω.
Ατελείωτες ώρες ξάπλας, διαβάσματος και ύπνου στα Λιβαδάκια της Σέριφου, με μια Corona δίπλα στη ψάθα, μουσικές στα ακουστικά κι ένα αρμυρίκι πάνω απ'το κεφάλι μου.
Να πίνω ούζα - συνοδεία της μεγάλης ποικιλίας - όλο το απόγευμα στο Εν Πλω της Κέρκυρας, να την ακούω στη μισή ώρα (ποτέ δεν το είχα με το ούζο) και να μιλάω φωνάζοντας με τον Μιχάλη για μουσικές, συναυλίες, φεστιβάλ, γκομενικά, συμπαντικά ερωτήματα, για τα πάντα, και στο τέλος να αγκαλιαζόμαστε και να μοιραζόμαστε το τελευταίο μπιφτέκι.
Να τρώω κάθε μέρα τσιλιπάκι και φρουτοσαλάτα για πρωινό στο Υacht Club στη Σέριφο και να επιστρέφω εκεί το βράδυ για κοκτέιλ, σφηνάκια και αυτοσχέδια πάρτυ από το πουθενά.
Μακροβούτια στον Χαλικούνα.
Να πάθω εγκαύματα 3ου βαθμού στις πλάκες της Χρυσοπηγής.
Υπερκτέλ-ινγκ χώρα-παραλία-χώρα-ριπίτ, με σχολιασμό του κάθε επιβάτη και ρεσιτάλ καφρίλας.
Να πέφτω αργά το βράδυ σε καθαρά σεντόνια, μεθυσμένη και με τα αλάτια που έχουν μείνει επάνω μου από το πρωί.
Να με ξυπνάει το φως που θα μπαίνει από τις χαραμάδες της σκηνής.
Να καπνίζω με το που βγαίνω από τη θάλασσα και το τσιγάρο να ποτίζει από το αλατόνερο στα χέρια μου.
Να σκάω από το φαγητό κάθε βράδυ σε ταβέρνες, αλλά να βρίσκω πάντα χώρο μετά για δυο μπάλες παγωτό. Οκ, τρεις.
Να ξεχνάω τι μέρα είναι.
Να γίνω πάλι "βαρκάκι".
Να χάσω κάθε επαφή με ίντερνετ/ενημέρωση/κινητό/τον κόσμο όλο, για τουλάχιστον ένα μήνα.
Να μη σκέφτομαι τίποτα γιατί απλώς δεν θα χρειάζεται, γιατί όλα θα είναι όπως πρέπει να είναι.

Kαι το σάουντρακ όλων των από πάνω να είναι αυτό:

stranded

2010-07-13T00:58:00.003+03:00

Σήμερα κυκλοφόρησε το δεύτερο single από το επερχόμενο album των Interpol. Όσοι διαβάζετε αυτό το blog έχετε καταλάβει πόσο μεγάλος έρωτας είναι οι Interpol για μένα. Έρωτας, αγάπη, σχέση ζωής, κλπ κλπ. Το "Barricade" είναι χάλια. Προσπάθησα να το συμπαθήσω, προσπάθησα να τους δικαιολογήσω, προσπάθησα, αλλά η αλήθεια είναι πως είναι χάλια. Αδιάφορο, αν όχι κακό. Και με έπιασε μια στεναχώρια, ένα πλάκωμα, σαν να με κεράτωσε ο γκόμενος. Η γραφικότητα πάει σύννεφο, αλλά ξέρεις πως είναι αυτά... Και συνειδητοποίησα πως με 0 στα 2 (γιατί καλό, χρυσό το "Lights" αλλά, μεταξύ μας, μετριότητα είναι) πρέπει να αρχίσω να συνηθίζω στην ιδέα πως το album θα είναι μια απογοήτευση. Και με πήρε από κάτω.
Μετά μπήκα στο youtube που έχουν ανέβει όλα τα νέα κομμάτια των Αrcade Fire από live εκτελέσεις και κάπου στα μέσα του τέταρτου το έκλεισα. Τίποτα τρομερό, ούτε ένα "Wake Up", κλασσικές μελωδίες Arcade και για να πω την αλήθεια, βαρέθηκα. Μισό λεπτό μετά δεν θυμόμουν καν τι είχα ακούσει. Δεν το λες και ευοίωνο...
Κι εκεί που σκεφτόμουν πως αυτή η χρονιά μόνο καλά δεν έχει ξεκινήσει, στον μουσικό τομέα πέρα από όλα τα άλλα, ανεβαίνει είδηση πως κυκλοφόρησε νεό single από Walkmen. Παρενθετικά, αν υπάρχει κάποιο συγκρότημα που να φτάνει τους Interpol σε προσωπικό βαθμό λατρείας/εικόνων/σημαντικών στιγμών/χαμένων σκέψεων, είναι οι Walkmen.
Και γελάω γιατί εκείνη ακριβώς τη στιγμή είχα στο μυαλό μου πως, άντε, να βγάλουν καμιά μαλακία και αυτοί, να το γυρίσουμε στις Melisses όλοι, να τις βλέπουμε και κάθε χρόνο στο Rockwave (ο κυνισμός θα με φάει), να γουστάρουμε.
Και με βαριά καρδιά μπαίνω να το ακούσω. Και ακούω αυτό:

The Walkmen - Stranded

Και μετά όλα ήταν καλά. Όλα απέκτησαν ξανά νόημα. Έγινε ένα παφ και τα πάντα γέμισαν
φως. Τόσο απλά.

a wrong turn, you have made. to the dark side! hmmm!

2010-07-11T15:39:00.002+03:00

H εταιρία TomTom έφτιαξε μια νέα σειρά από gps με τις φωνές χαρακτήρων από το Star Wars να σου δίνουν κατευθυντήριες οδηγίες. Διάολε πρέπει να αποκτήσω ένα από αυτά.
Ακολουθούν τα making-of recordings του Yoda και του Darth Vader. Επικά. Απλά.

index #2

2010-07-09T16:14:00.006+03:00

Αυτές τις μέρες πρέπει να έχω κατεβάσει το μισό magiska, όλο τον bolacha και κάτι άκυρες φλασιές που μου έρχονταν στο μυαλό ανά τακτά χρονικά διαστήματα, κομμάτια που είχα να ακούσω τρία και τέσσερα χρόνια και τα θυμήθηκα ξανά πρόσφατα. Σε δουλειά να βρίσκομαι, κοινώς. Ακολουθεί μια μικρή λίστα με albums (και δείγματα από αυτά) που πρέπει να κατεβάσετε ή που τουλάχιστον εγώ θεωρώ πως πρέπει να κατεβάσετε για να γίνουν καλύτερες οι μέρες σας, οι δικές μου πάντως έγιναν, έστω και λίγο, μην είμαστε και πλεονέκτες άλλωστε.

Hey Marseilles - To Travels and Trunks
Το ακούς από την αρχή ως το τέλος, θα μπορούσαν να είναι κολλητοί με τον Beirut και να τα πίνουν παρέα κάπου στη Μονμάρτη, εκεί δηλαδή που θα θες να πας κι εσύ αφού το ακούσεις δυο-τρεις φορές.

Tame Impala - Innerspeaker
Οι Beatles των φτωχών, όπως είπε και ο φίλος serpentine padd. Αν οι Beatles υπήρχαν σήμερα και έκαναν παρέα με τους Ganglians και τους Crystal Antlers. Ίσως και με τον Neon Indian.

65daysofstatic - We Were Exploding Anyway
Mόνο για το Tiger Girl αξίζει να το κατεβάσεις όλο. Και τα υπόλοιπα κομμάτια καλά είναι. Αλλά, ξέρεις. Tiger Girl.

Au Revoir Simone - Night Light
Το "Still Night, Still Light" ρεμιξαρισμένο από ονόματα όπως: Jens Lekman, Aeroplane, Max Cooper, Montag κ.α. Προσωπικά το βρήκα πολύ καλύτερο από το original, γκούχου γκούχου...

Rah Rah - Breaking Hearts
Γλυκό. Καλοκαιρινό. Δροσερό. Μελωδίες μελωδίες μελωδίες. Γυναικεία φωνητικά τύπου Regina Spektor, minus τη κλιμακτήριο και την υστερία. Tίποτα συγκλονιστικό, αλλά ότι πρέπει για την εποχή. Πολλές μελωδίες, δεν ξέρω αν το είπα.

Ι Am Kloot - Sky at Night
Γι' αυτά τα καλοκαιρινά απογεύματα στο μπαλκόνι που τη θες τη φολκο-κατάθλιψή σου. Πολύ όμορφος δίσκος.

Best Coast - Crazy For You
Μα πόσο μου αρέσουν αυτά τα surf-pop-κάτι συγκροτήματα, που είναι όλα πάνω κάτω τα ίδια, όλα έχουν τουλάχιστον ένα παρόμοιο κομμάτι, όλα έχουν μια γκόμενα με ξανθά μακριά μαλλιά και βίντατζ ρούχα, όλα έχουν ένα videoclip με παραλία και faded technicolor φίλτρο και όλα σου κολλάνε τόσο άσχημα στο κεφάλι και τραγουδάς χοροπηδώντας σα χαζοχαρούμενο. Ωραία μπάντα.

+ ένα blast from the past

Papercuts - Mockingbird
Γιατί είναι από τους αγαπημένους μου δίσκους της δεκαετίας και το "Poor And Free" θα με στοιχειώνει για πάντα.

σοκ

2010-07-06T20:46:00.001+03:00

Θυμάστε όλοι το γλυκό κοριτσάκι που έπαιζε τη μικρή κόρη του Maxwell Sheffield, Grace, στη σειρά The Nanny. Aν όχι, αφήστε με να σας βοηθήσω:

Cute shit, ha?

Χάζευα τη Nanny σε επανάληψη στον Άλφα πριν λίγο και εκεί που έβλεπα το μικρό, κάτι άρχισε να μου θυμίζει, κάτι κάτι κάτι, δεν μπορούσα να προσδιορίσω, αυτή η βλεφαρόπτωση, αυτο το μόνιμο σπαστικό μειδίασμα, κάπου τα είχα ξαναδεί. 'Ωσπου μου ήρθε η φλασιά. Το χαριτωμένο αυτό κοριτσάκι δεν είναι άλλη από:

Τη Mia του Californication.

Εσείς μπορεί να το ξέρατε, εγώ έχω μόνο μια λέξη να πω: Ντουβρουτζάς.

Σοβαρά, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να ξαναδώ επεισόδιο της Nanny χωρίς να θέλω να σαπίσω στο ξύλο το σκασμένο για όλα όσα έκανε στον Hank όταν απέκτησε βυζιά. Νεύρα, πολλά νεύρα.

ps. "Tί εννοείς να χαλαρώσω και να μην τα παίρνω στα σοβαρά γιατί οι σειρές είναι 'στα ψέματα' ; "

random thoughts on a sunday night

2010-06-28T02:43:00.003+03:00

soundtrack:

black keys i wanna make you lots of kids

2010-06-25T20:58:00.005+03:00

Μεγάλος δίσκος. Πωπωμαλακαμου δίσκος.
Τα άκουγα, τα διάβαζα, μου τα έλεγαν, με είχαν πρήξει, αλλά ως γνωστόν δεν είμαι και το πιο εύστροφο άτομο και δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα, πέρα από αυτό το γαμάτο video που με είχε κάνει να γελάσω όσο δεν είχα γελάσει εδώ και πολύ καιρό.

Αλλά το "Brother" των Black Keys είναι ένας βρώμικος, καπνισμένος, υπόγειος, μεθυσμένος δίσκος. Φοράει φθαρμένο τζιν, τρύπια μπλούζα και καρό πουκάμισο, δερμάτινες μυτερές μπότες, έχει ανακατωμένα μαλλιά, ένα μισοτελειωμένο τσιγάρο και μια ξεφτυσμένη ηλεκρική κιθάρα στο χέρι, μια μπύρα στο πάτωμα δίπλα του, το πόδι του στο distortion petal και φτύνει στίχους που λένε την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, χωρίς φόβο και με κολασμένο πάθος. Επίσης έρχεται από εκείνη την εποχή που τα αγόρια έκλεβαν τα κορίτσια από τα σπίτια τους το βράδυ, πήγαιναν σε μπαρ για να δουν το αγαπημένο τους συγκρότημα, μετά χτυπούσαν tattoo ο ένας το όνομα του άλλου και το ξημέρωμα τους έβρισκε σε ένα ανοιχτό αμάξι προς τη Καλιφόρνια.

Θα ήθελα να του κάνω πολλά παιδιά.

Και αυτό το κομμάτι είναι η προσωπική μου αρρώστια.

ps. το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι "η τελειότητα".

are you coming with us? (*)

2010-06-17T14:08:00.006+03:00

Χτες με το που γύρισα σπίτι από τον Λυκαβηττό, ξεκίνησα ένα ποστ για τη συναυλία. Άρχισα να γράφω για το πόσο φαν της Μόνικας ήμουν την εποχή που είχε κυλοφορήσει μόνο ένα demo, πόσο ξενέρωσα μετά, για την άρνηση που με είχε πιάσει απέναντί της, το πολύ-κακό-για-το-σχεδόν-τίποτα σκεπτικό που είχα σε σχέση με το hype που είχαν δημιουργήσει γι'αυτήν, κλπ κλπ. Έγραψα ένα κατεβατό, για να καταλήξω στο κεντρικό θέμα του ποστ, τη συναυλία. Και μετά το διάβασα και συνειδητοποίησα πως δεν έχει καμία σημασία το τι πίστευα εγώ, ποια ήταν τα σκαμπανεβάσματα της "σχέσης" μου με τη Μόνικα και στη τελική, έχουν γραφτεί τόσα και τόσα κείμενα, κάθε άποψης, γύρω από τους δίσκους της και την ίδια προσωπικά, ένα ακόμα δεν θα χε να πει και πολλά. Το μόνο που τελικά είχε σημασία ήταν αυτό που εγώ και άλλα 4.000 άτομα ζήσαμε χτες το βράδυ. Ή 3.999, έστω.

Δεν είχα σκοπό να πάω στο live, τελευταία στιγμή με πήραν και μου είπαν πως περισσεύει μια πρόσκληση. Είχα να βγω και τέσσερις μέρες, με καλή παρέα θα ήμουν, Λυκαβηττός είναι αυτός, θα άκουγα και μερικά τραγούδια που είχα λατρέψει στο παρελθόν, πόσο άσχημα μπορεί να ήταν; Και πήγα.

Το να κάτσω να περιγράψω με λέξεις - και θα είναι πολλές, πίστεψε με - αυτό που ένοιωσα τις σχεδόν 2μιση ώρες που κράτησε η συναυλία, μπορεί μεν να δώσει μια κάποια εικόνα, δεν θα περάσει όμως σε καμία μα καμία περίπτωση την ένταση και τη συναισθηματική φόρτιση που με διαπερνούσε σαν ηλεκτρικό ρεύμα όλη τη βραδιά. Μπορώ να προσπαθήσω, αλλά δεν θα το κάνω. Έπρεπε να ήσουν εκεί για να δεις...

...πάνω στη σκηνή 10 άτομα να τα δίνουν όλα, να κάνουν πλάκα μεταξύ τους, να έχουν ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο και να το περνάνε και στο κοινό (ο ορισμός του: "εμείς περνάμε καλά στη σκηνή και αυτό βγαίνει στον κόσμο")

...μια Μόνικα λαμπερή, να τραγουδάει (εκπληκτικές ερμηνείες, καλύτερες και από το album, για μένα), να χορεύει, να αλλάζει όργανα για πλάκα, ακόμα και το (πολύ) άγχος που είχε όταν μας μιλούσε μεταξύ των κομματιών έβγαζε μαι τρομερή γλύκα και, όπως άκουσα και τον διπλανό μου να λέει στο τέλος: "σου βγάζει μια αλήθεια αυτό το κορίτσι, με τον τρόπο της".

...ένα ετερόκλητο κοινό, από παρέες μαθητών-φοιτητών, ζευγαράκια κάθε ηλικίας και indie-hipsters-fashion bloggers-vintage lovers μέχρι γκέι ζευγάρια με tank tops και μιλιτέρ βερμούδες (τα πιο ρομαντικά και γλυκά-αλλά-όχι-cheesy ζευγάρια απ' όλα όσα υπήρχαν στο χώρο, να σημειωθεί) και οικογένειες με τα 8χρονα παιδιά τους στους ώμους. όλους αυτούς μαζί να τραγουδάνε απ΄'εξω τους στίχους των κομματιών, να χορεύουν ασταμάτητα, να συγκινούνται, να γελάνε, να χειροκροτάνε, όλα στον υπερθετικό βαθμό, συνέχεια.

...τα δεκάδες λευκά μπαλόνια που βγήκαν πίσω από τη σκηνή όταν τελείωνε το "Away From My Land" και γέμισαν τον ουρανό πάνω από τα κεφάλια μας. όταν τα φώτιζαν οι προβολείς ήταν σαν πεφταστέρια in reverse. όταν το παρακάνω με τους ρομαντικούς συνειρμούς μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις.

...το sing along στα "Over The Hill", "Babe" και "Bloody Sth".

...τα cover που έκανε στο "Bohemian Rhapsody" και στο "Aν θυμηθείς τ'όνειρό μου".

...το τρέμουλο στο "I'm Not Young In My Youth". για προσωπικούς λόγους, αλλά και γενικότερα.

...το κλείσιμο με το "Not Enough", το απόλυτο όπως αποδείχτηκε crowd-pleaser κομμάτι, με ένα κοινό να παραλληρεί, η σκηνή να έχει πάρει φωτιά, να χορεύουν μέχρι και αυτοί στα βραχάκια, η Αθήνα να φωτίζει όσο ποτέ από κάτω, η Μόνικα να μας ευχαριστεί για "αυτό το απίστευτο πράγμα που έγινε απόψε" με τον πιο αληθινό και συγκινητικό τρόπο, και εσύ να έχεις ένα χαμόγελο μέχρι τ'αυτιά που να μη φεύγει με τίποτα ενώ ταυτόχρονα τα μάτια σου να έχουν βουρκώσει από τη δύναμη όλου αυτού που συμβαίνει γύρω σου και σε ξεπερνά.

Για να εξηγούμαι. Δεν είμαι γκρούπι της Μόνικα. Έχω φτάσει στο σημείο να πλακωθώ με άτομα που μου την υπερασπίζονταν κατά καιρούς. Δεν πίστευα ποτέ ότι ένα live της θα με έκανε να νοιώσω όλα αυτά που ένοιωσα χτες. Διάολε, δεν πίστευα ποτέ ότι θα έγραφα ένα τέτοιο κατεβατό γι' αυτήν.
Αυτό είναι όμως το ωραίο σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις. Ειδικά όταν έχεις το κουσούρι να σχηματίζεις μια άποψη και να κολλάς σε αυτήν, παρ'ότι ξέρεις πως δεν έχεις απόλυτο δίκιο, και να μένεις προκατειλημμένος απέναντι σε πράγματα και ανθρώπους όταν το μόνο που χρειάζεται είναι να τους δώσεις μια ευκαιρία για να σου δείξουν ποιοι πραγματικά είναι. Κι εμένα η Μόνικα όχι μόνο μου έδειξε χτες, αλλά μου χάρισε και την ομορφότερη βραδιά του καλοκαιριού, μέχρι τώρα. Ι salute you girl.

(όταν τελείωσε το live και κατέβηκαν από τη σκηνή, λίγο πριν ανάψουν τα φώτα, άρχισε να παίζει από τα ηχεία το "Βαλς των Χαμένων Ονείρων". μούδιασμα.)

(*)...we are sailing to nowhere.

mixtapes

2010-06-11T17:44:00.001+03:00

Έρχεται ΣΚ, με ηλιοφάνεια, υψηλές θερμοκρασίες και ασθενείς αενέμους, ξέρω αρκετούς που θα τη κάνουν για road trip και παραλίες, έστω και για δυο μέρες, θα ήθελα να είμαι μία από αυτούς αλλά το πολύ να φτάσω μέχρι το Σούνιο και αν, στη τελική θα τη βγάλω με βόλτα στα στενάκια των Αναφιώτικων και στα πάρκα, δε γαμιέται, το σημαντικό είναι να έχεις ένα καλό soundtrack για ό,τι κάνεις, εδώ ήθελα να καταλείξω, και αυτό το ταπεινό blog έχει να προτείνει δύο εξαιρετικές playlists που ανακάλυψε πρόσφατα, οι οποίες είναι γεμάτες με καλοκαιρινό φως και άρωμα καρύδας και αλάτι και άμμο και γρεναδίνη.
Η μία είναι φτιαγμένη με αγάπη από τον (αγαπημένο) Jens Lekman, η άλλη είναι v/a και δεν έχω ιδέα που την βρήκα.
Η πρώτη είναι απλώς θεότρελη, η δεύτερη πιο γλυκιά και fuzzy. Για όλα τα γούστα έχουμε μαντάμ, αμ πως.
Καλές βόλτες, people.

mixtape 1
Jens Lenkman - Summer Never Ends

mixtape 2
Mixitups - Summer Mixed Tape

blu

2010-06-10T16:51:00.001+03:00

MUTO a wall-painted animation by BLU from blu on Vimeo.

αυτά και άλλα πολλά εδώ: blublu

(banksy και τ'@@ μου. σκέψου μόνο πως το animation στο video έχει γίνει όλο με το χέρι, σβήσε-σχεδίασε-σβήσε-σχεδίασε. ok.)

από το μηδέν ως το ένα

2010-06-10T03:52:00.005+03:00

Tί μεσολαβεί από το μηδέν ως το ένα; Από το μη κάτι στο κάτι;

Αυτή η ερώτηση με είχε προβληματίσει πολύ όταν την είχα διαβάσει στην "Ουράνια Μηχανική" της Μάρως Δούκα. Τέλειωσα τις 600 σελίδες του βιβλίου ένα βράδυ πριν, περίπου, ενάμιση χρόνο, και αυτή η αράδα με κράτησε ξύπνια μέχρι αργά. Ανά περιόδους, ανάλογα με τις φάσεις που περνούσα, εμφανιζόταν μπροστά μου σε σαραντάρι font με bold και underline και με το ερωτηματικό να αναβοσβήνει σαν χαλασμένος χαρακτήρας σε neon επιγραφή.
Είχα πολύ καιρό να τη σκεφτώ και ξαφνικά απόψε, για κάποιο λόγο, ήρθε και χώθηκε πάλι στο κεφάλι μου.

Tί μεσολαβεί από το μηδέν ως το ένα; Από το μη κάτι στο κάτι;

Πολλά πράγματα. Τόσα πολλά που φτάνεις στο σημείο να συνειδητοποιείς πως το μόνο που χρειαζόταν, τελικά, ήταν να πάρεις μόνος σου την απόφαση να κάνεις το βήμα προς το "ένα". Από την άλλη, βέβαια, ίσως αυτή η αλληλουχία των πραγμάτων που μεσολαβούν να σε ωθεί στο να πάρεις αυτή την απόφαση, την οποία υπό άλλες συνθήκες θα την άφηνες να αιωρείται μέχρι έναν αόριστο χρόνο, ίσως και για πάντα. Ποιό είναι όμως αυτό που παίζει τον καθοριστικό ρόλο; Αυτό που έρχεται μετά από τόσα και τόσα που έχουν προηγηθεί και σου ρίχνει τη κλωτσιά που χρειαζόσουν για να πάρεις μπρος;

Tί μεσολαβεί από το μηδέν ως το ένα; Από το μη κάτι στο κάτι;

Υποθέτω πως είναι διαφορετικό για τον καθένα. Αλλά πότε το καταλαβαίνεις, διάολε; Κάθεσαι και σε κλωτσάνε μέχρι να μελανιάσεις και να αναγκαστείς από τον πόνο να προχωρήσεις ή φτάνει μία και καλή κλωτσιά για να πιάσεις το νόημα; Ή μήπως δεν συμβαίνει καν έτσι και απλά έρχεται μια μέρα και, πουφ, αλλάζουν όλα;

Η τελευταία παράγραφος έχει πάρει τα βουνά και τα λαγγάδια, πράγμα μάλλον λογικό όταν γράφεται στις 4παρα τα ξημερώματα παρέα με τον φίλο σου τον Μοσχοφίλερο Μπουτάρη. Γι' αυτό λέω να σταματήσω κάπου εδώ, κυρίως γιατί δεν έχω βρει ακόμα την απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Όταν τη βρω υπόσχομαι να τη μοιραστώ. Αν ήμουν στη θέση σας, πάντως, δεν θα κρατούσα και την αναπνοή μου. Η συνέχεια της φράσης στο βιβλίο, άλλωστε, είναι:

"Ωραίος τίτλος για τη ζωή μου."

--------------------

(έπρεπε να το ανεβάσω, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, οπότε ας μπει σαν soundtrack στο από πάνω υπαρξιακό παραλλήρημα)

this movie is broken

2010-06-10T01:14:00.000+03:00

Ένα love story με background τους Broken Social Scene.
Δηλαδή, πραγματικά, χρειάζεται να πω κάτι άλλο;

This Movie Is Broken - Trailer from Arts & Crafts on Vimeo.

synchορδίες

2010-06-06T15:52:00.004+03:00

Ακολουθεί σεντόνι για το διήμερο του Synch, μου βγήκε μαζεμένη η αποχή από το blog, θα βγαινε κάποτε, έτσι είναι αυτά τα πράγματα, πάρτε τώρα το κατεβατό σας κι ευχαριστώ να λέτε που δεν είναι άλλες 30 παράγραφοι.

Καταρχάς να πω πως στο Synch για άλλα ξεκίνησα και άλλα κατέλειξα να κάνω. Όταν είχε βγει το line-up είχα ενθουσιαστεί, σκεφτόμουν πότε θα προλάβω να τα δω όλα, πόσο θα λιώσω δύο μέρες μέχρι τα ξημερώματα στη Τεχνόπολη κλπ. Τελικά είδα τρία (3) συγκροτήματα τη πρώτη μέρα και τέσσερα (4) τη δεύτερη, και μερικά ούτε καν ολόκληρα. Επίσης τη πρώτη μέρα έφυγα στη 1 και τη δεύτερη στις 1μιση. Δεν λέω απαραίτητα πως φταίει το φεστιβάλ γι'αυτό, δεν υπήρχε όμως και αυτή η ενέργεια και το vibe που περίμενα να με κρατήσει στα κάγκελα μέχρι το πρωί, όπως μου είχε υποσχεθεί το πρόγραμμα. Όσο κουρασμένη και να είμαι, αν υπάρχει κάτι να με κρατήσει θα κάτσω. Ε, δεν υπήρχε. Or that's just me. Σε κάθε περίπτωση...

Day 1

Aπό τις 8 στα γρασίδια, για να προλάβουμε να πάρουμε μπύρες (μια χαρά τα 2e για το κουτάκι Μύθος, btw, ειδικά αν σκεφτείς πως το νερωμένο κάτουρο των 330ml σε πλαστικό ποτηράκι που δίνουν για μπύρα στο Ejekt και στο Terra Vibe κάνει 5e) και να πιάσουμε πρώτο σκαλοπάτι πίστα για τον Get Well Soon.
Mόνο αγάπη για τον Konstantin Gropper και τη μπάντα του. Τον αγάπησα από τη πρώτη στιγμή όταν τον ανακάλυψα πριν 2 χρόνια, τον αγάπησα και από τις πρώτες νότες στο live. Για να ξεκαθαρίσω ένα πράγμα: Αντικειμενικά (γιατί υπάρχει και η αντικειμενική άποψη στη μουσική, ασχέτως αν κάποιοι πιστεύουν πως μόνο η υποκειμενικότητα είναι κριτήριο για το έργο ενός καλλιτέχνη) το live του GWS ήταν καλό. Αξιοπρεπέστατο. Είχε καλό ήχο, αν και θα μπορούσε να έχει και καλύτερο, οι μουσικοί του Gropper ήταν ένας κι ένας, ειδικά η βιολίστρια που τραγουδούσε μαζί του σε μερικά κομμάτια ήταν συγκλονιστική, η επιλογή της playlist ήταν δίκαια και για τα 2 album του, αν και δεν είπε το λατρεμένο μου "Υour Endless Dream", και ο ίδιος ο Konstantin ήταν τόσο γλυκιά φυσιογνωμία και τόσο χαρισματικός performer που για όλους εμάς που αγαπάμε τη δουλειά του (ναι, και τους 7, σε πρόλαβα) ήταν ένα live άξιο των προσδοκιών μας. Από τα λυρικά/μελαγχολικά κομμάτια του σαν το "Werner Herzog Get Sot" μέχρι το τρελό singalong με γρέζι στη φωνή στο "If This Hat Is Missing I've Gone Hunting" (όπου η γράφουσα ξελαρυγγιάστηκε). Για αυτούς που είχαν έρθει απλώς για να δουν "τι παίζει" ήταν ένα ok live, που σου έκανε πιο όμορφο το απόγευμα και δεν μετάνιωσες που ήρθες να το δεις. Για όλους τους υπόλοιπους που έκραζαν και ειρωνεύονταν (μέχρι και "αγγλόφωνους Πυξ Λαξ" τους είπε κάποιος που σίγουρα ακούει μόνο Ianni Xenaki στο σπίτι του), δεν τους είχε φέρει κανείς με το ζόρι. Ιδού τα υπόλοιπα stage, ιδού και τα σουβλάκια απέναντι. Η κακία για τη κακία δεν σε κάνει ούτε μάγκα ούτε γκουρού της μουσικής. Μόνο γραφικό.

Για την Peaches τώρα, τί να πω. Πως έδωσε ένα από τα καλύτερα show που έχω δει ποτέ; Πως έκανε το απαθές και μουχλιασμένο αθηναικό κοινό να χτυπιέται και να βγάζει τις μπλούζες του; Πως το crowd-surfing από προχτές το βράδυ είναι τόσο ξεπερασμένο αφού "Jesus walked on water, Peaches walks on you!", εντελώς κυριολεκτικά όμως; Πως στο "Fuck The Pain Away" τα μυαλά ~~μου~~ μας χύθηκαν all over the place;
Όπως είπε και ο Βαγγέλης: "Όποιος στο ίδιο λαϊβ περπατάει στα χέρια κοινού, ανεβαίνει σκαλωσιές και πείθει 200 άτομα να βγαλουν μπλουζες έχει το ρισπέκ μου".
Η Peaches μάτωσε τη φανέλα. Αυτό. Ακολουθεί φωτορεπορτάζ.

Toυς Fuck Buttons ήθελα πολύ να τους δω, το Surf Solar και το Bright Tomorrow είναι μουσικά έπη, αλλά με το που μπήκα στο κλειστό stage με έπιασε μια κλειστοφοβία, ένα πνίξιμο, ένα κάτι τελοσπάντων και δεν τη πάλευα καθόλου. Ίσως σε άλλη φάση να μπορούσα να κάτσω και να το ευχαριστηθώ, εκείνη την ώρα όμως μόνο με (σκληρά) ναρκωτικά την έβγαζα. Οπότε έκατσα ένα τέταρτο με εικοσάλεπτο και έφυγα. Απ'ότι έμαθα μετά όμως, τα έσπασαν.

Μatt Elliott δεν πρόλαβα και ήθελα πολύ. Όταν πήγαμε στο myspace stage που έπαιζε, μόλις είχε τελειώσει. Μερικοί μου είπαν πως ήταν εξαιρετικός, άλλοι πως μπορούσε χαλαρά να σε πάρει ο ύπνος. Ε, οκ, ο Matt Elliott είναι, όχι ο Ozzy. Εκ των πραγμάτων δηλαδή, αν δεν σε πολυενδιαφέρει θα νυστάξεις. Σε κάθε περίπτωση, δεν τον είδα και στεναχωρήθηκα λίγο. Τί να κάνεις.

Α, είδα και λίγο τους No Profile, όταν έφτασα. Δύο λέξεις: Πολύ γέλιο. Το θέμα είναι πως δεν είναι κωμικοί, είναι μουσικοί. Ή έτσι νομίζουν, τελοσπάντων.

Και αυτά από τη πρώτη μέρα...

Day 2

H δεύτερη μέρα μου φάνηκε πιο γεμάτη, πιο fun, πιο φεστιβαλική, "πιο" γενικότερα. Ευτυχώς, δηλαδή, γιατί επί μέρες είχα το δίλημμα "Synch ή Rufus Wainwright ?" και τελικά δεν νομίζω πως θα αντάλλαζα τη χτεσινή βραδιά στη Τεχνόπολη με τον Λυκαβηττό, για κανένα λόγο. Ή μάλλον, για τους ακόλουθους λόγους:

Α Place To Bury Strangers. Τους είχα δει τον χειμώνα στο Rodeo, είχα πάθει πολλαπλά εγκεφαλικά από τη κιθαριστική καύλα, και φοβόμουν πως δεν θα μπορούσαν να αποδώσουν το ίδιο σε ανοιχτό χώρο. Πόσο αφελής. Ανέβηκαν, μας γάμησαν το μυαλό, έκαψαν έναν ενισχυτή, τον άλλαξαν σε χρόνο dt, συνέχισαν να μας γαμάνε το μυαλό, έσπασαν τις κιθάρες τους και έφυγαν.

Distortion, reverb, distortion, grunge, strings, distortion, dirt, guitars, drums, dirt, distortion και
I Lived My Life To Stand In The Shadow Of Your Heart.
Τέλος.

Εξαιτίας τους έχασα το μεγαλύτερο μέρος των Hot Chip, τους οποίους είδα μόνο για μισή ώρα. Πρόλαβα όμως το "And I Was A Boy From School" και το "Οne Life Stand", μεταξύ άλλων, που τα λατρεύω και οι τύποι πάνω στη σκηνή ήταν τόσο πολύχρωμοι, και κεφάτοι, και ημίτρελοι και με τόση χημεία μεταξύ τους αλλά και με το κοινό και είχαν πέντε σύνθια, ΠΕΝΤΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ. Ήταν ένα όμορφο πάρτυ. Εξακολουθώ να είμαι στο στρατόπεδο του distortion, πάντως.

O Laurent Garnier είναι ο Laurent Garnier. Υοu can't go wrong with Laurent.
Είχα να τον δω από το Luv πριν 3μιση χρόνια, ένα απίστευτο βράδυ, από πολλές απόψεις, όπου μας είχε τρελάνει με το σετ του, χορεύαμε επί 4 ώρες ασταμάτητα και μετά βγήκαμε στη βροχή και δεν μας ένοιαζε τίποτα. Χτες είχε έρθει με full live band, πρώτη φορά στην Ελλάδα, και του δωσε και κατάλαβε. Είδα όλο το live από το γκαζόν ("είδα", τέλοσπαντων, το φουγάρο έβλεπα και κάτι τρομπόνια να πετάγονται που και που) γιατί το hangover της Παρασκευής είχε έρθει και είχε κάτσει σαν ελέφαντας στο κεφάλι μου και αν πήγαινα μπροστά θα κατέρρεα στα 5''. Δεν με χάλασε, παρόλα αυτά, γιατί το συναίσθημα του να είσαι ξαπλωμένος στο γρασίδι, σε ένα μουσικό φεστιβάλ, με κόσμο να χορεύει γύρω σου - ακόμα και αυτοί που ήταν έξω από τον χώρο, είχαν σταματήσει στο δρόμο να κοιτάξουν μέσα και κατέλειγαν να χορεύουν πίσω από τα κάγκελα - και μια φανταστική ορχήστρα να σπέρνει και να θερίζει πάνω στη σκηνή, σε γεμίζει τόσο πολύ που το αν είσαι μπροστά ή πίσω ή δεξιά ή αριστερά, λίγα έχει να λέει για μένα.

Μετά τον Laurent ήμασταν και επισήμως για τα μπάζα, οπότε μαζέψαμε τα κομμάτια μας και αποχωρήσαμε... Ήθελα να δω τους My Wet Calvin είναι η αλήθεια, αλλά, μεταξύ μας τώρα, ε, δεν θα χαθούμε κιόλας, μια οικογένεια έχουμε καταντήσει...

Highlight της βραδιάς: Eπειδή μας είχαν τελειώσει τα τσιγάρα και βαριόμασταν να ψάχνουμε περίπτερα στο Γκάζι, πριν βγούμε πήγαμε στο περίπτερο της Marlboro, που 2 μέρες τώρα μας είχαν πρήξει στα πάνω κάτω στη Τεχνόπολη με το "Συγγνώωωμη, καπνίζετεεε;".
Ε καπνίζουμε, και τι καλά που καπνίζουμε, γιατί το deal αν αγόραζες τσιγάρα από εκεί ήταν πως μπορούσες να φτιάξεις το δικό σου σχέδιο πάνω στο πακέτο, από μια επιλογή συνδιασμών και σχεδίων που σου πρότεινε, plus να βάλεις τα αρχικά του ονόματός σου στο πίσω μέρος, PLUS δώρο έναν αναπτήρα που εφάπτεται σαν συνδετήρας στο καπάκι του πακέτου, με την χαραγμένη επιγραφή "Τechnopolis Festival Edition" πάνω του.
Η δικιά σου χτύπαγε παλαμάκια σαν 8χρονο μόλις έφτιαξε το πακέτο της. Ναι είμαι τόσο ρηχή και δεν ντρέπομαι γι'αυτό, το βλέπω τώρα δίπλα μου και χαίρομαι μόνη μου. Γιατί μπορώ.

ps. Aυτή την υστερία των ανθρώπων της παραγωγής και των σεκιούριτι στην είσοδο με τα εισιτήρια και τα barcodes και τις προσκλήσεις και τα complimentary και την απαγόρευση εξόδου ("δεν μπορείς να βγεις τώρα, σε μια ώρα!" "μα έχω τη πρόσκληση της φίλης μου και περιμένει εκεί απέναντί σας να της τη δώσω!" "αποκλείεται σου λέω, δεν βγαίνει κανείς τώρα!" "και η κοπέλα τι θα κάνει, να πάει για ποτό στο Hoxton?" "άντε, άααντε, γρήγορα, πήγαινε") και και και, τη κατάλαβε κανείς; Χαλαρώστε λίγο, με αυτή τη συμπεριφορά δεν πάει κανείς μπροστά, πόσο μάλλον όταν δεν είναι και η καλύτερη χρονιά του φέτος.
Και, εντελώς μεταξύ μας, δεν είστε και το Lollapalooza. Όταν γίνετε, τα ξαναλέμε.

index #1

2010-05-30T22:38:00.003+03:00

Βits & pieces των τελευταίων ημερών (το "τελευταίων" είναι σχετικό, δεδομένης της συχνότητας που ποστάρω αυτόν το καιρό, όπου συχνότητα = ποια συχνότητα;) που αξίζει να προσέξετε:

Το τελευταίο album των Wintersleep, "New Inheritors". Πραγματικά άξιζε κανονικό ποστ-αφιέρωμα για αυτόν το δίσκο, για αυτό το συγκρότημα γενικότερα, αλλά μέχρι να το πάρω απόφαση θα βγάλουν τον επόμενο, οπότε αρκεστείτε στα παρακάτω λινκ. Δισκάρα, τι να λέμε. Θα τους έλεγα και Interpol του Καναδά, αν δεν μου την έσπαγαν αυτοί οι χαρακτηρισμοί.

official site

myspace

ένα παλιότερο κομμάτι τους, που έπαιζε στο κεφάλι μου όταν ξύπνησα σήμερα, ίσως και όταν κοιμόμουν
(είχα και λινκ για το άλμπουμ αλλά το κατέβασε η γκεστάπο του ίντερνετ. ψάξτε το πάντως, δεν θα το μετανοιώσετε)

Οι Guidance Counselor. Ατμοσφαιρικά ηλεκτρονικά μιξ συνδυασμένα με βρώμικες μπασογραμμές, "φωτεινά" φωνητικά που σπάνε τη μαυρίλα αλλά ταυτόχρονα δένουν τέλεια με τις ενορχηστρώσεις και, ως σύνολο, ένα άλμπουμ με τέτοια ενέργεια που σου παίρνει το κεφάλι. Και τα πόδια. Σε παίρνει και σε σηκώνει, γενικώς. Βασικά, και μόνο το γεγονός πως το κομμάτι τους "I Don't Wanna Speak" ήταν η μουσική υπόκρουση σε αυτό το υπερτέλειο κλιπ, θα έφτανε ως περιγραφή.

myspace

πατάς και κατεβάζεις

Αφού δεν πήγα στο Primavera, βρήκα το συγκρότημα που θα παίζει του χρόνου στο ATP stage, γύρω στις 6 το απόγευμα. Λέγονται Girls Names, είναι shoegaze-άδες από το Belfast, δεν είναι απαραίτητα κάτι που δεν έχεις ξανακούσει (βλ. Crystal Stilts) αλλά έχουν τόσο τόσο τόσο ωραίες κιθάρες. Αnd i am a sucker for pretty guitars.

myspace

όμορφες κιθάρες

Το έχω προσπεράσει άπειρες φορές και ποτέ δεν του έδωσα σημασία. Όταν μου είπαν να πάμε δεν ήξερα καν που βρίσκεται. Τελικά όχι μόνο κατάλαβα ποιο είναι, αλλά πέρασα και ένα από τα ωραιότερα απογεύματα της εβδομάδας. Το Πάρκο Ελευθερίας πάνω στη Βασιλίσσης Σοφίας είναι ο ορισμός του "απόδραση μέσα στη πόλη", δηλαδή ποιο μέσα-στη-πόλη πεθαίνεις. Παίρνεις ένα διπλό φρέντο καπουτσίνο στο χέρι, το mp3 σου και καλή παρέα, ανεβαίνεις στη κορυφή του μικρού λόφου, διαλέγεις δέντρο, ξαπλώνεις στο γρασίδι από κάτω του και κάθεσαι μέχρι να πέσει ο ήλιος. Parklife.

Αυτά προς το παρόν. Και τώρα συγχωρέστε με, πάω να φάω μισό κιλό βερύκοκα μπεμπέκου και μετά να πιω όσες μπύρες χρειαστεί για να με κάνουν να ξεχάσω τη μισητή ζέστη. Νot a summer fan this one.

the story of juliets

2010-05-30T20:07:00.002+03:00

Τους άκουσα πρώτη φορά ξημερώματα της περασμένης Τετάρτης, μετά από ένα επεισοδιακό βράδυ που περιλάμβανε δύο τζιν τόνικ, ένα σφηνάκι γιάγκερ, ένα περιπολικό, ένα αστυνομικό τμήμα, μερικές απειλές, μερικές παρακλήσεις για κατανόηση, μια μεγάλη πίκρα, λίγο γέλιο, πολλές αγκαλιές και, συνολικά, μια ιστορία που έλειπε για να συμπληρώσει το rollercoaster-ιστοριών που έχουν ζήσει δύο άνθρωποι, μέσα στα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Οπότε, ξέρεις, εκ των πραγμάτων, δεν θα μπορούσα να ξεχάσω ποιο τραγούδι άκουσα μετά απ΄όλα αυτά...

Το τραγούδι λεγόταν "The Letter". Το συγκρότημα The Juliets.
Oι Ιουλιέτες είναι μια παρέα μουσικών από το Detroit, κιθαρίστες, βιολιστές, τσελίστες και ένας ντράμερ. Ένας ντράμερ πάντα χρειάζεται. Σχηματίστηκαν στις αρχές του 2009 και γράφουν ποιήματα. Όχι πραγματικά, αλλά θα μπορούσαν να είναι ποιήματα. Και η μουσική με την οποία τα ντύνουν θα μπορούσε να είναι μουσική για ποιήματα. Με ντραμς. Ποιήματα με ντραμς, να μια ωραία ιδέα.
Προφανώς δεν είμαι σε διάθεση να περιγράψω το στυλ τους. Μάλλον γιατί ο όρος "baroque pop" μου φαίνεται πολύ λίγος για αυτό το αριστούργημα. Μάλλον γιατί πρέπει να τους ακούσεις και να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα. Ή, μάλλον, γιατί έχω ακούσει τόσες φορές το (πρώτο και μοναδικό) άλμπουμ τους που, όποια περιγραφή και να δώσω, θα είναι μέσα στη πορωμένη γραφικότητα.

Σε κάθε περίπτωση, εσύ πρέπει να πας στο myspace τους όπου έχουν το άλμπουμ διαθέσιμο προς download, να το κατεβάσεις, να βάλεις το "The Letter" στη διαπασών και μετά, μέρα που ναι, να βάλεις και το "Sunday Song" για να φύγει η μουντάδα της σημερινής Κυριακής από πάνω σου. Και μετά να ακούσεις όλο το δίσκο, από την αρχή ως το τέλος.
Επανέλαβε τα παραπάνω βήματα, όχι απαραίτητα σε αυτή τη σειρά, όσες φορές χρειαστεί. Εγώ πρέπει να βρίσκομαι στη 12η. Νομίζω. Η σχέση μου με το repeat mode ήταν πάντα ~~άρρωστη~~ παθιασμένη, ούτως η άλλως.

arcade fire are so back

2010-05-27T00:55:00.008+03:00

Μετά από φήμες, γενικές και αόριστες ημερομηνίες κυκλοφορίας και δύο δείγματα των 5'' που πιο πολύ μας ξενέρωσαν παρά μας πόρωσαν, οι Arcade Fire επέστρεψαν για τα καλά και τα πρώτα δύο κομμάτια-προπομποί της νέας τους δουλειάς είναι εδώ για άπειρες ακροάσεις.
Το "Month of May" είναι αρκετά καλό, θα μπορούσε να είναι και κομμάτι του Neon Bible, αλλά είναι το "Suburbs" που με αρρώστησε όσο δεν πάει. Και όχι, δεν είναι ενθουσιασμός της στιγμής. Είναι αυτό που εγώ αποκαλώ, επιστροφή με αρχίδια.

Sometimes i can't believe it, i'm movin' past the feelin', and into the night

εδώ και τα δύο. μας έλειψαν ε;

UPDATE: και εδώ τα κατεβάζεις
(i salute you mr Ιndieanapolis για το λινκ)

ρατατατατατατατ

2010-05-07T18:54:00.001+03:00

Ξέρεις αυτό το πράγμα που νοιώθεις όταν είναι μεσημεροαπόγευμα καλοκαιριού κι εσύ αφού έχεις κάτσει γύρω στις τέσσερις ώρες στον ήλιο, σηκώνεσαι και συνειδητοποιείς πως:
α)Έχεις καεί ολόκληρος, πράγμα που δεν ένοιωθες πριν γιατί παράλληλα φυσούσε κι ένα αεράκι και δεν καταλάβαινες χριστό
β)Βλέπεις φωτάκια να αναβοσβήνουν και όλα γύρω σου είναι σε θολό τεκνικόλορ
γ)Έχεις σοβαρό θέμα ισορροπίας και προσανατολισμού
δ)Θες σαν τρελός ένα κουβά παγωμένη μπύρα

Αν όχι, μπορείς απλώς να ακούσεις το νέο άλμπουμ των Ratatat "LP4".
Ένα και το αυτό.
Υπέροχο, δηλαδή.

(κλικ για να πάρεις μια ιδέα)

lady bird

2010-05-04T11:59:00.001+03:00

http://www.audemercier.com/

turn on the Lights!

2010-04-29T11:47:00.004+03:00

Lights.
Οn, off, τι σημασία έχει. Δεν θα μπορούσε να έχει άλλο όνομα το πρώτο single.

Οι Interpol επέστρεψαν και, δόξα τω θεώ, το κομμάτι της επιστροφής τους σου κόβει τα γόνατα όσο χρειάζεται.
Πόσο μπορεί να τους αγαπώ; Πόσο πολύ γαμώ το;
Τρέμω λίγο.

το κατεβάζεις από εδώ www.interpolnyc.com

currently obsessing over: the morning benders

2010-04-19T05:04:00.001+03:00

Οι Μorning Benders είναι πιθανότατα το next ψαγμένο thing του καλοκαιριού, κάτι σαν "οι νέοι Grizzly Bear" ή "τα παιδιά που θα έκαναν οι Someone Still Loves You Boris Yeltsin με τους Girls", για να παραθέσω μόνο μερικούς από τους χαρακτηρισμούς που μπορεί να γραφτούν, ή και να γράφονται ήδη, γι'αυτούς. Eίναι και στο φετινό line up του Primavera Sound οπότε είναι μαθηματικά σίγουρο πως από τον Ιούνιο και μετά θα παίξουν πολύ στα μουσικά έντυπα, blogs κλπ της indie, όχι κάτσε, άλλαξε πάλι η ταμπέλα, πως το λένε τώρα, α ναι hipster κοινότητας της πόλης. Μέχρι τους επόμενους, σε κανένα τετράμηνο.

Αλλά εδώ δεν θα ασχοληθούμε με αυτό. Αηδία έχει καταντήσει πια και, για να είμαι ειλικρινής, βαριέμαι και λίγο να ασχοληθώ πάλι. Εδώ θα ασχοληθούμε με τη μουσική τους.

Η οποία όντως περιγράφεται από τους άνωθι χαρακτηρισμούς. Καθώς επίσης και από ηλιόλουστες, easy-going, ποπ μελωδίες, κιθαριστικά ξεσπάσματα, υπέροχες ενορχηστρώσεις με απρόσμενες εναλλαγές από downtempo indie rock ριφάκια σε λυρικά κρεσέντα με πλήκτρα και απόκοσμα φωνητικά, όλα μαζεμένα σε ένα άλμπουμ υπό τον τίτλο "Big Echo", το οποίο είναι αυτό ακριβώς που θες να ακούσεις ένα ανοιξιάτικο πρωινό Κυριακής με λιακάδα, μετά από ξενύχτι, χωμένος σε μια πολυθρόνα στο μπαλκόνι, με τον καφέ σου στο χέρι και ταξίδια στο μυαλό.
Ή όπως αλλιώς θέλετε τέλος πάντων, εγώ έτσι το άκουσα και το αγάπησα.

ps. To Pitchfork του έβαλε 8.2. Cause that's how it rolls motherfuckers.

fool's day

2010-04-17T16:13:00.002+03:00

Χτες το βράδυ χοροπηδούσαμε στο Use με το "Parklife" και κάναμε sing along στο ρεφρέν με αποτέλεσμα να ακουστούμε μέχρι τη Σταδίου.

Σήμερα, μετά από εφτά χρόνια απουσίας, οι Blur κυκλοφόρησαν το νέο τους κομμάτι.
Λέγεται "Fool's Day" και σου θυμίζει από τις πρώτες νότες γιατί λάτρεψες κάποτε αυτά τα βρωμοαγγλάκια. Είναι εθισμός και συγκίνηση και αναμνήσεις και ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπο. Ανατριχίλα.

Το κατεβάζεις σε radio rip από εδώ

αγάπη σε σύστημα μπράιγ

2010-04-10T17:59:00.005+03:00

Ο Παναγιώτης είναι η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό όταν ακούω τη φράση: "αγάπη ρε μουνιά"
Και αυτό είναι το ωραιότερο κοπλιμέντο που μπορώ να κάνω σε άνθρωπο.

Δεν είναι μόνο η μουσική του, δεν είναι μόνο οι ιστορίες του και ο τρόπος που τις αποτυπώνει στο χαρτί. Είναι και ο τρόπος που εκφράζεται στις συζητήσεις που κάνουμε, είτε αυτές είναι σοβαρές (κάνουμε και τέτοιες, καμιά φορά), είτε είναι το πικ της καφρίλας. Έχει αυτή τη φυσική ευγένεια που σου βγάζουν ελάχιστοι άνθρωποι στη ζωή σου. Και όσο χαμηλών τόνων σου φαίνεται με μια πρώτη ματιά, με άλλη τόση ορμή έρχεται και σε χτυπάει κατάκαρδα μέσα από τα κομμάτια και τα σκίτσα του. Τέτοιος ύπουλος τύπος είναι. Και χειρότερος.

Το "Purr" μου το έστειλε πριν μερικές μέρες. Είναι το κομμάτι που έφτιαξε για να ντύσει το επερχόμενο "Common Comics #5 : Purr", της σειράς των Common που βγάζει εδώ και καιρό και, από τα λίγα καρέ που έχω δει, θα μας γαμήσει και αυτό το μυαλό. Δεν θυμάμαι πόσες φορές το έχω ακούσει έκτοτε, έχω χάσει το μέτρημα. Είναι αυτοί οι στίχοι του που μου έχουν σφηνωθεί στο μυαλό και με ανατριχιάζουν κάθε φορά με τη ρεαλιστικότητα παύλα ευαισθησία τους.
Αν αυτή δεν είναι η ουσία του "αγάπη ρε μουνιά" δεν ξέρω ποια άλλη μπορεί να είναι:

μπορουμε να συνεχισουμε να κανουμε οτι κανουμε
να κοιτιομαστε ακινητοι μεχρι να γινουμε τριαντα
που και που να σε κερναω κοκτεηλ
με ονοματα πιο αστεια κι απ' τις ατακες των φιλων σου
μετα θα αλλαξει η μοδα κι εμεις θα αλλαξουμε σταση
σαν σκουριασμενα ψαλιδια θα αφησουμε ενα τριξιμο
μετα θα το βουλωσουμε
αλλα κανεις, ουτε ενας, δε θα το καταλαβει.
γιατι οι μεγαλοι θα καμαρωνουν
κι οι μικροτεροι θα περιμενουν τη σειρα τους
κι εμεις περηφανοι που σερνουμε το "τωρα" με το ζορι
θα το γυρισουμε μια βολτα να το δουνε ολοι
κι αν στην πορεια δε ξεχασουμε τι ξεκινησαμε να κανουμε
θα πουμε στους φιλους σου πωσ ητανε καλα
αυτοι θα πουνε "α τελεια!"
μετα θα φιληθουμε για να χουμε να λεμε κατι κι αυριο.
μετα θα στριψουμε απο ενα τσιγαρο στα μουγκα
γιατι αν θυμασαι παλια επιανε το κολπο
και περναγε ο χρονος και ζεσταινε το κρυο
και βαριομασταν λιγοτερο οτι ητανε να γινει.
"παμε στο διπλα δωματιο;
ειναι πιο ανετα απ' αυτον τον καναπε νομιζω"
θα σβησουμε το φως, αγαπη σε συστημα μπραϊγ
καληνυχτα.

purr04 by biou
Περισσότερα για τον PanPan εδώ:

love/ink/pixels

postnoise

ps.Το πρώτο του προσωπικό album είναι σχεδόν έτοιμο και μπορεί να κάνει τη καρδιά σου να σπάσει. Καλό θα ήταν να τον προλάβει κάποιο ελληνικό label, πριν τον κλέψει η Constellation Records. Και όχι, δεν υπερβάλλω.

get well soon ΡΕ ΦΙΛΕ

2010-04-08T17:30:00.001+03:00

Get Well Soon στο Synch.

Δεν ξέρω αν το είπα αρκετά καθαρά.

ΟΙ GET WELL SOON ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΣΤΟ SYNCH !

Και κάπως έτσι μια αδιάφορη μέρα μετατρέπεται σε πάρτυ.
Νομίζω πως έβρεξα το παντελόνι μου από τη χαρά.
Πωπωμαλάκαμου.

wake up

2010-04-07T18:12:00.000+03:00

Όπως μου είπε ο καλός μου ο Θ. :
"το καλύτερο sing along στην ιστορία του σύμπαντος"

Eιδικά τώρα. Kαι για κάθε στιγμή που νοιώθεις άδειος και χρειάζεσαι
κάτι να σε βγάλει από τα σκατά. Kαι για κάθε στιγμή στη ζωή σου, γενικότερα.

Somethin' filled up
my heart with nothin',
someone told me not to cry.

But now that I'm older,
my heart's colder,
and I can see that it's a lie.

Children wake up,
hold your mistake up,
before they turn the summer into dust.

If the children don't grow up,
our bodies get bigger but our hearts get torn up.
We're just a million little gods causin' rain storms
turnin' every good thing to rust.

I guess we'll just have to adjust.

With my lightnin' bolts a glowin'
I can see where I am goin' to be
when the reaper he reaches and touches my hand.

With my lightnin' bolts a glowin'
I can see where I am goin’
With my lightnin' bolts a glowin'
I can see where I am, go-go, where I am

You'd better look out below

(είναι μη με πιάσουν τα συναισθηματικά μου. άστα να πάνε.)

πάμε βόλτα;

2010-04-06T03:50:00.003+03:00

Gonna hold you,
Gonna kissing my arms
Gonna take you,
Away from home

Gonna take you for a ride on a big jet plane

(between) for the bars

2010-04-04T06:24:00.007+03:00

Ποτέ δεν μου έλεγε κάτι το Πάσχα. Όχι απαραίτητα επειδή είναι χριστιανική γιορτή κι εγώ με εκκλησίες, αγίους, πατέρα, γιο, περιστέρι, κρίνους κλπ δεν έχω καμία σχέση. Eίναι το τελευταίο αυτό. Απλώς ποτέ δεν μου έλεγε τίποτα σαν γιορτή. Ούτε τη σημασία των ευχών στην Ανάσταση κατάλαβα ποτέ. Τη πρωτοχρονιά λες ένα "καλή χρονιά, χρόνια πολλά" γιατί οκ, αλλάζει ο χρόνος, έστω κι αν δεν αλλάζει τίποτα ουσιαστικά, συντελείται μια ρεαλιστική αλλαγή. Το "χριστός ανέστη, χρόνια πολλά!" φιλιά, αγκαλιές, κακό, είναι τι; Τί ακριβώς αλλάζει; Χρόνια πολλά για ποιο λόγο; Να ζήσουμε να τον αναστήσουμε και του χρόνου; Άλλη δουλειά δεν έχουμε να κάνουμε; Δεν ξέρω. Ίσως να φταίει και το ότι σιχαίνομαι το αρνί, τα σπληνάντερα, τα κοκορέτσια και όλη αυτή τη κρεατολαγνική φιέστα. Δηλαδή χειρότερο από την αυριανή μέρα δεν έχω μέσα στο χρόνο, που όλοι ξαφνικά θα βγουν να σουβλίσουν και να πάθουν od χοληστερίνης από το λίπος, τα αυγά και τη ρώσικη.

Τρεις φορές έχω περάσει πραγματικά καλά αυτή την εποχή. Σε σειρά awesomeness (σ.σ. ξεκίνησα πάλι το How I Met Your Mother από εκεί που το είχα αφήσει, θα τα πετάω συχνά αυτά, να είστε επιεικείς):

3. Πρέπει να ήμουν γύρω στα 12; Εκείνο το Πάσχα με είχαν πάρει οι δικοί μου σε έναν επιτάφειο σε κάποιο προάστιο της Αθήνας, όσο κι αν σπάω το κεφάλι μου δεν μπορώ να θυμηθώ που ήταν. Το σκηνικό όμως ήταν τόσο συγκλονιστικό, ένα εκκλησάκι τόσο δα στη μέση ενός τεράστιου κήπου-δάσους με πασχαλιές και λουλούδια και μια λίμνη κάπου ανάμεσα και λιακάδα και μυρωδιές και πουλάκια που η δικιά σου είχε χτυπήσει μετωπικά με τη κατάνυξη. Μου είχε κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση ο συγκεκριμένος επιτάφειος που έχω ακόμα τις εικόνες μπροστά μου.
Ίσως βέβαια με το πέρασμα των χρόνων να το μεγέθυνα κάπως στο μυαλό μου και πλέον να έχω την εικόνα ενός επιταφείου στη Lake Country του Naboo.

2. Το πρώτο μου Πάσχα στη Κέρκυρα ως φοιτήτρια, το 2005. Μέχρι κι εγώ που έχω τη συγκεκριμένη ιδέα για το Πάσχα, όταν το έζησα στη Κέρκυρα είχα μείνει για μια εβδομάδα με το σαγόνι να σέρνεται στα καντούνια. Aπό τη μία οι φιλαρμονικές που γύριζαν όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα στη πόλη και έπαιζαν μουσικές που δεν γινόταν να μη σταματήσεις να ακούσεις (18 φιλαρμονικές έχει το νησί, σκέψου πόσο αργούσα στα ραντεβού μου εκείνες τις μέρες), οι καθολικοί με τα έθιμα και τις τελετουργίες τους και η καμπάνα του Αγ.Σπυρίδωνα που για κάποιο λόγο είναι η μόνη που με έχει κάνει να ανατριχιάσω με το πένθιμο χτύπημά της (τη πρώτη χρονιά, τις επόμενες τρεις δεδομένου του ότι έμενα απέναντί του, απλώς μου σμπαράλιαζε το νευρικό σύστημα), και από την άλλη το απίστευτο τραπέζι που είχαμε κάνει τότε με φίλους στο σπίτι ενός συμφοιτητή που βρισκόταν έξω από τη πόλη, μια μονοκατοικία με κήπο στην εξοχή, το μαγείρεμα, τα ποτά, το γέλιο και τα απίστευτα σκηνικά που είχαν συμβεί, συν η βόλτα με τις μηχανές στον Πέλεκα, κατάφεραν να κάνουν τη στριμμένη να συμπαθήσει, για λίγο, το Πάσχα.

1. Το Πάσχα του 2007 στη Σαντορίνη. Πρώτη φορά στο νησί, με τη τελειότερη παρέα που θα μπορούσα να έχω, σε μια από τις ομορφότερες φάσεις της ζωής μου, χωρίς έννοιες, χωρίς προβληματισμούς, μόνο με ένα τεράστιο χαμόγελο λοβοτομής στο πρόσωπο όλο εκείνο το απίστευτο τετραήμερο και μια τάση για αγάπη άνευ όρων και ορίων. Αγαπούσα τους πάντες και τα πάντα τότε, το δωμάτιο στην Οία, τα κοκτέιλ στη βεράντα του Franko's, τις φωτιές στις ταράτσες των σπιτιών στη Χώρα τη Μ.Παρασκευή, το οργανωμένο σχέδιο για να δραπετεύσουμε αρτιμελείς από τη κλειστή αυλή της εκκλησίας μετά την Ανάσταση, το "βίντεο γριόνι, βίντεοοο γριόοονι" (παρά-inside joke), τη rock'n'roll βραδιά σε ένα μπαρ που δεν θυμάμαι το όνομά του, αλλά θυμάμαι τις τρελές χορευτικές φιγούρες α λα Grease που κάναμε σαν παλαβά, ακόμα και τη μόνιμη, στριμωγμένη, θέση μου στην αγκαλιά του συνοδηγού όλο το τετραήμερο με το ένα πόδι σχεδόν πάνω στο ταμπλό και το μισό κεφάλι έξω από το παράθυρο. Αυτό κι αν το αγαπούσα.
Ακόμα και τρία χρόνια μετά, εκείνο το Πάσχα στη Σαντορίνη εξακολουθούσε να είναι η πιο όμορφη από μία σειρά αναμνήσεων που είχα στο μυαλό μου σχετικά με μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Ότι κι αν στράβωνε, όσο άσχημο κι αν ήταν, εγώ είχα τη Σαντορίνη να σκεφτομαι.
Δεν πέρασα μάθημα; Σαντορίνη. :D
Δεν πήρα τη δουλειά; Σαντορίνη :D
Χώρισα; Σαντορίνη :D
Οι Pearl Jam κυκλοφόρησαν μια μαλακία και μισή; Σαντορίνη :D
Αρμαγεδών; Σαντορίνη :D
Απλά πράγματα.

Ώσπου χτες το βράδυ, ξημερώματα more likely, συνειδητοποίησα κάτι.
Τόσος ρομαντισμός και συναισθήματα στο μάξιμουμ, μόνο καλή κατάληξη δεν μπορούν να έχουν. Θα έρθει η στιγμή που η πραγματικότητα και το πως λειτουργούν κανονικά οι άνθρωποι, καμία σχέση με το πως λειτουργείς εσύ δηλαδή, θα πέσουν στο κεφάλι σου σαν πιάνο από τον 15ο όροφο. Όπως συνέβη σε μένα χτες και πλέον από δω και πέρα όποτε θα σκέφτομαι τη Σαντορίνη, αντί για όλα αυτά που ανέφερα πριν, πρώτα θα σκέφτομαι το πιάνο.
Δεν αλλάζει όμως ο άνθρωπος, αλλάζει; Μεγαλώνει, ωριμάζει, κατασταλάζει, αλλά δεν αλλάζει στην ουσία του. Όπερ σημαίνει, μια φορά συναισθηματικό τζάνκι, για πάντα συναισθηματικό τζάνκι. Όπου "συναισθηματικό τζάνκι" μπορεί να αντικατασταθεί αναλόγως και με "στη κοσμάρα της" ή/και "ζώο".

Τέλος πάντων, ξέφυγα και δεν βγάζω και νόημα, το θέμα είναι πως φέτος δεν κατάλαβα καθόλου το Πάσχα. Eίτε ήταν Ανάσταση απόψε είτε Δεκαπενταύγουστος, είτε είχε κερδίσει ο Γαύρος το πρωτάθλημα, το ίδιο και το αυτό για μένα. 'Ημουν όλη τη μέρα σε μια εξέδρα πάνω στη θάλασσα πίνοντας καφέ, πότε γελώντας ακατάπαυστα με αυτά που συζητούσα με τη παρεά μου και πότε απλώς χαζεύοντας τον ορίζοντα, με τον ήλιο να με χτυπάει κατακέφαλα και το κύμα να σκάει στα παπούτσια μου, έκανα μια τεράστια βόλτα με το αμάξι σε νέους δρόμους με τη μουσική τέρμα και όλα τα παράθυρα ανοιχτά, και 23.57 έβαλα να δω το "Fantastic Mr.Fox" για να μείνω μακριά από όλη αυτή τη τρέλα του βεγγαλικού, της μαγειρίτσας και των ουρανοκατέβατων πιάνων. Και αύριο θα κατέβω κέντρο να κάνω βόλτα στους άδειους δρόμους όταν όλοι θα τρώνε κάπου σαν να μην υπάρχει αύριο και το βράδυ θα πάω σινεμά όπως κάθε Κυριακή βράδυ τελευταία.

Επίσης κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσω να έχω τον Naboo στο μυαλό μου, ακόμα και ως ανάμνηση, και να καταλάβω πως η ζωή μοιάζει περισσότερο με το Death Star. To δεύτερο.

---------

Όλο αυτό το κατεβατό που μόνο κείμενο με ροή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, γράφτηκε με τη συνοδεία του κάτωθι κομματιού. Το οποίο έπαιξε γύρω στις 45 φορές, στο περίπου. Και μόλις ξημέρωσε.

τεχνητά ζώα που καλπάζουν στη χώρα του ποτέ

2010-03-30T14:04:00.009+03:00

Οι AaRON (Artificial Animals Riding On Neverland) έβγαλαν το 2007 το ομώνυμο πρώτο τους άλμπουμ, το οποίο ήταν υπέροχο, και από το οποίο η γράφουσα είχε φάει μια απίστευτη φρίκη με το κομμάτι "U-Turn (Lili)".

Να γιατί:

Σήμερα έμαθα πως κυκλοφόρησαν πρόσφατα ένα single με τίτλο "Rise". Όσο κι αν έψαξα, δεν βρήκα κάποια πληροφορία σχετικά με το πότε θα βγάλουν νέο άλμπουμ. Αν όμως αυτό είναι δείγμα από το τι πρόκειται να ακολουθήσει, προβλέπω νέα φρίκη να έρχεται. Και να γιατί:

Τί να πεις. Γάλλοι.

bazinga

2010-03-29T17:48:00.007+03:00

Πράγματα που έμαθα τις τελευταίες μέρες:

Όταν είναι αργία, με λιακάδα και καλοκαιρινές θερμοκρασίες, η ιδέα να κατέβεις στη θάλασσα για καφέ και φωτοσύνθεση μπορεί να είναι τέλεια μεν, μαζί με σένα θα την έχει και το υπόλοιπο λεκανοπέδιο αττικής, δε. Όπερ μεθερμηνευόμενον, θα γυρίσεις τη Μαρίνα Φλοίσβου γύρω στις 4 φορές, στη καλύτερη, για να βρεις να παρκάρεις. Αν είσαι τυχερός, θα βρεις φανταστική θέση, άνετη και ευρύχωρη, γύρω στα ενάμιση με δύο χιλιόμετρα μακριά από εκεί που έχεις ραντεβού. Σε κάθε περίπτωση πάντως, αξίζει να ταλαιπωρηθείς μόνο και μόνο για το θαλασσινό αεράκι και το μωβ ηλιοβασίλεμα.

Το Athens Fashion Week γίνεται με πολύ μεράκι και όρεξη από τους οργανωτές και τους σχεδιαστές που παίρνουν μέρος, αν και λίγη δουλειά (πολλή) τη θέλει ακόμα για να μπορέσει να συναγωνιστεί τα αντίστοιχα του εξωτερικού. Σε επίπεδο οργάνωσης αναφέρομαι πάντα, γιατί σε επίπεδο ιδεών, ταλέντου και φαντασίας οι Έλληνες σχεδιαστές δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα τους ξένους. Ίσως μόνο το ότι ζουν σε μια χώρα που δεν ασχολείται όσο θα έπρεπε μαζί τους...
Κατάφερα επιτέλους να παρακολουθήσω και ένα show των DElight, που τόσες φορές έχω χάσει, και ενθουσιάστηκα. Έσκισαν τα κορίτσια μου, από τις πιο φρέσκες παρουσιάσεις κολεξιόν που έγιναν στο AFW. Γεωμετρία, φουτουρισμός, χρώμα, σε ρούχα που μπορείς να φορέσεις παντού.
Όλη η δουλειά της Εύης και της Δάφνης εδώ: DElight

Tα Σαββατόβραδα είναι χαμένη υπόθεση εξαρχής, απλώς κανείς δεν λέει να το καταλάβει ακόμη, κι εγώ μαζί. Όλο αυτό το ψυχαναγκαστικό είναι-Σάββατο-πρέπει-να-βγω κλίμα που δημιουργείται είναι που έχει χαλάσει τον κόσμο. Δηλαδή και να μη βγεις τι έγινε; Ότι είναι καλύτερο, ας πούμε, να φας τη κίνηση στους δρόμους, το συνωστισμό στα μαγαζιά, την άθλια μουσική που ακόμα και το στέκι σου θα παίζει (το Σαββατιάτικο effect φταίει και γι'αυτό, στάνταρ), να γυρίζεις από μπαρ σε μπαρ για να βρίσκεις φίλους-γνωστούς που όλοι σου λένε "έλα εδω, είναι γαμώ!!!", να πηγαίνεις και το "γαμώ" να είναι 7e η μπύρα, ένας dj που δεν ξέρει να κάνει αλλαγές και παίζει ρεμίξ κομματιών που ήταν ψαγμένα πριν 2 χρόνια αλλά πλέον είναι απλώς βαρετά, το κοινό να την έχει "ακούσει" με διάφορους τρόπους και η όλη ατμόσφαιρά να σου βγάζει μια θλίψη.
Or that's just me. Δεν λέω πως δεν μπορείς να πετύχεις και ωραία σκηνικά το Σαββατόβραδο. Σίγουρα και μπορείς. Αλλά από το να περνάω όλα τα παραπάνω μέχρι να το πετύχω, και αν το πετύχω, προτιμώ τις εξόδους μου τις καθημερινές, που τις αγαπώ και με αγαπούν και πάντα τα βρίσκουμε μεταξύ μας. Άνευ απροόπτου, τα Σάββατά μου από δω και πέρα θα είναι βόλτες για καφέ-φαγητό-κρασοποτά μέσα στη μέρα και το βράδυ σπίτι μου, ή σε σπίτια άλλων, ή σε ένα μπαρ στην άκρη του γαλαξία.

Οι Mary's Flower Superhead έχουν ανέβει πλέον τέρμα στην εκτίμησή μου. Αν μου άρεσε μία το live τους πριν κάτι μήνες στο 6D.o.g.s., στο Κ44 προχτές μου άρεσε δέκα. Έχουν νεύρο, ένταση, σκηνική παρουσία που σε καθηλώνει, δυνατά και τέλεια δομημένα κομμάτια (ζητώ ταπεινά συγγνώμη για όσα είχα πει όταν είχα ακούσει το πρώτο άλμπουμ, το οποίο μπορεί ακόμα να μην μου αρέσει αλλά έχουν εξελίξει τον ήχο τους έκτοτε και το "Sway" γαμάει) και είναι ένα από τα ελάχιστα ελληνικά αγγλόφωνα συγκροτήματα που, ρε γαμώτο, ΞΕΡΕΙ αγγλικά! Και όχι μόνο ξέρουν, αλλά ο Ηλίας έχει προφορά καλύτερη και από ορίτζιναλ άγγλο φρόντμαν.
Άσχετο, αλλά μιας και το ανέφερα: το Κ44 γιατί το μετονόμασαν σε "ΤΩΡΑ"; Υπάρχει κάποια pun intended φιλοσοφία σε αυτό ή απλώς τους φάνηκε έξυπνο; Γιατί δεν είναι.

Σε άλλα νέα της ημέρας:
Ξεκινά σήμερα το 5ο Velvet Festival στο Bios, το οποίο θα κρατήσει μέχρι και τη Τετάρτη.
Ηeadliners της αποψινής βραδιάς, οι Ζebra Tracks. Να έρθετε. Οι ζέβρες είναι τρελά αγόρια χαρά γεμάτα, κάνουν εξαιρετικά live, ο Αντώνης είναι το πιο γλυκό παιδί της αθηναικής indie σκηνής (σικ) και παλαβός φρόντμαν, και αν δεν έχεις δει έστω μια φορά τον άνθρωπο-ορχήστρα-τα-κάνω-όλα-και-συμφέρω-τώρα-και-εξυπηρέτηση-κατ'οίκον Ζήση Ανδριόπουλο on stage, απλώς χάνεις. Στο τέλος της βραδιάς θα μπορείτε να με βρείτε στο μπαρ να μοιράζω το τηλέφωνό του στις ενδιαφερόμενες. Όσες πιστές - και θα είστε πολλές - προσέλθετε.

Μιας και το πήγα στο support your local scene και τις αδυναμίες μου, θα κλείσω με το Flat C των Flakes, που είχα να το ακούσω ενάμιση χρόνο και για κάποιο λόγο μου κόλλησε τις προάλλες και το είχα στο ριπίτ στο σπίτι και στο αμάξι. Ίσως γιατί είναι τόσο υπέροχο κομμάτι. Και γιατί έχει τον καταραμένο στίχο "you and me, the ideal controversy". Μάλλον γι'αυτά, ναι. Mπήκαμε και στη Μεγάλη Εβδομάδα, μια δόση κατάθλιψης τη τραβάει ο οργανισμός, όσο να πεις...

ps. bazinga!

when you know that my heart is in a pretty disorder

2010-03-22T18:15:00.003+02:00

Είχα να πάω μόνη μου σε συναυλία από τον Moby στο Λυκαβηττό το 2002 (;). Όπως παρατήρησε κι ένας φίλος μου που του το έλεγα χτες "Πόσο ειρωνικό που δεν είχες βρει άνθρωπο να πας στον Moby, of all people". Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ, πλάκα πλάκα, και μου φαίνεται, όντως, μεγάλη ειρωνία τώρα. Γιατί είχα πάει μπουκάλα τότε που ήταν και στο πικ της καριέρας του (βλ.αν δεν άκουγες Moby ήσουν άσχετος και κοινωνικά νεκρός), με τί άτομα έκανα παρέα; Τέλος πάντων.

Το Σάββατο, λοιπόν, συνειδητοποίησα πόσο μου αρέσει να πηγαίνω μόνη μου σε συναυλίες, μια φορά στο τόσο. Κυρίως σε συγκροτήματα ή καλλιτέχνες των οποίων η μουσική είναι τέτοια που δεν έχεις ανάγκη κάνεναν να τη μοιραστείς ή να κοπανηθείς παρέα. Σου φτάνει μια μπύρα, τα τσιγάρα σου και οι τύποι στη σκηνή. Και η συναυλία των Piano Magic ήταν ακριβώς αυτή η περίπτωση. Ακόμα και στα κομμάτια που με έπιανε ο αυτισμός μου δεν με ένοιαζε τίποτα, ούτε πως μπορεί να φαινόμουν στις παρέες δίπλα μου, ούτε το ότι δεν είχα κάποιον να του ουρλιάζω στο αυτί "taaaake the last kissss from my liiiiiips" όπως έκανα όταν έπαιξαν το λατρεμένο μου "The Blue Hour" (το οποίο και αφιέρωσαν στον Alex Chilton).

Ήταν μια υπέροχη βραδιά, ατμοσφαιρική και ηλεκτρισμένη όσο έπρεπε, με τον Glen Johnson να κάνει τα αστεία του ανάμεσα στα κομμάτια, αν και από τη κούραση (είχαν παίξει το προηγούμενο βράδυ στη Κωνσταντινούπολη και δεν είχε κοιμηθεί κανείς τους) ακουγόταν σαν να είχε υποστεί μια ελαφριά λοβοτομή, πράγμα που ήταν πιο αστείο από τα αστεία του, και μαζί με τους υπόλοιπους να ξεσκίζουν τις κιθάρες και να δένονται με το κοινό όλο και περισσότερο από κομμάτι σε κομμάτι. Τελικά χαίρομαι που δεν ήθελε κανείς να έρθει μαζί μου. Το έζησα μόνη μου και σε όλη του την ένταση χωρίς κανέναν να με βγάζει από τη μαγεία που είχε δημιουργηθεί εκείνο το βράδυ στο Fuzz...

Άντε και στους Efterklang τώρα, έχω ήδη αρχίσει να μετράω μέρες. Κι εκεί μάλλον μόνη μου θα παώ όπως το βλέπω, αν στους Piano δεν ήθελαν/μπορούσαν να έρθουν οι δικοί μου στους Efterklang θα με κοιτάζουν περίεργα πριν καν προλάβω να ολοκληρώσω το όνομα του συγκροτήματος.
Με τί άτομα κάνω παρέα, σοβαρά;

------------------------

Ένας φίλος μου είπε να τους ψάξω, τους ανακάλυψε πριν λίγο καιρό και κόλλησε άσχημα. Έκατσα λοιπόν σήμερα και κατέβασα το άλμπουμ τους και πλέον είμαστε δύο οι κολλημένοι.

Ονομάζονται The Do - προφέρεται Δε Ντο, εξυπνάδες - και το πρώτο και προς το παρόν μοναδικό τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2008 και έχει τον τίτλο "Mouthful".
H φωνή της τραγουδίστριας μοιάζει με της PJ Harvey αλλά δυο οκτάβες πιο πάνω και το "On My Shoulders" με έχει στοιχειώσει από το πρωί. Και μάλλον θα με στοιχειώνει για αρκετές μέρες ακόμα.

counting down for tonight's live...

2010-03-20T16:56:00.000+02:00

...και για τη στιγμή που θα παίξουν αυτό:

μετανοείτε

2010-03-16T17:54:00.001+02:00

Πήρα το δίπλωμα οδήγησης!
Όσο κυκλοφορήσατε αμέριμνοι στους δρόμους, κυκλοφορήσατε.

Για εσάς όμως που δεν είστε κότες, η biou και το "one million billionth of a millisecond" σας κάνουν δώρο κούρσα για όπου θέλετε εντός Αθηνών και περιχώρων, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας. Οι playlists που θα παίζουν στη διαδρομή έχουν ήδη εγγραφεί σε cd(ια) και για τις πρώτες μέρες μέχρι να μου περάσει ο ενθουσιασμός, το opening track κάθε κούρσας θα είναι το από κάτω. 'Ελα πάμε όλοι sing along:

terrible love

2010-03-11T15:55:00.002+02:00

Οι αγάπες μου επέστρεψαν.

Το ακούς στο τέρμα και, από το 3'05'' και μετά, κανείς δεν θα σε παρεξηγήσει αν κλάψεις.
Ή και από την αρχή...

it takes an ocean not to break

πίτσφορκ, άποψη, κριτική και άλλες επικίνδυνες λέξεις

2010-03-10T14:57:00.007+02:00

Γουστάρουμε να διαβάζουμε Pitchfork για να το κράζουμε, γιατί είναι κουλ να κράζεις το Pitchfork άσχετα αν το 80% των μουσικών νέων τα μαθαίνεις από εκεί, και συμφωνούμε μαζί του μόνο αν κράξει κάτι που μισούμε ή αποθεώσει κάτι που αγαπάμε. Μάλιστα το διαδίδουμε κιόλας σε φίλους και σόσιαλ νέτγουορκς: "μαλάκα 10άρι στρογγυλό στο Kid A, έτσι!!" ή "καλά, 7.8 στη Lady Gaga;;; πάνε καλά οι άνθρωποι; άσχετοι τελείως είναι, τι ρεζιλίκια είναι αυτα;".
Ακόμα όμως και στη περίπτωση που συμφωνούμε μαζί του, ακόμα και αν το έχουμε κάνει ταγκ στο ρίντερ, δεν θα παραδεχτούμε ποτέ πως μας επηρρεάζει, έστω και λίγο. Θεός φυλάξει.
Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω και δεν θα μπω καν στη διαδικασία να προσπαθήσω, είναι το εξής:
Στο συγκεκριμέο σάιτ γράφουν δέκα τύποι που προφανώς έχουν ακούσει πολλή, πολλή, πολλή μουσική στη ζωή τους. Κάθε κριτική είναι άριστα εμπεριστατωμένη απ' όπου κι αν τη πιάσεις, οι περισσότεροι από αυτούς που γράφουν έχουν σατανικό χιούμορ και οχτώ στις δέκα φορές από το Pitchfork θα μάθεις πρώτος τι παίζει στη παγκόσμια μουσική σκηνή. Γιατί είναι τόσο γαμημένα δύσκολο να καταλάβουμε πως αυτό είναι το σημαντικό και όχι αν ένα άλμπουμ που γουστάρουμε πήρε 3 ή ένα που δεν μας αρέσει πήρε 9;;; Για όνομα του Θεού, είναι κριτική! Που σημαίνει ότι εκτός της αντικειμενικής αξιολόγησης, όλο το υπόλοιπο είναι η προσωπική άποψη του κάθε συντάκτη! Δεν θα σταματήσω να ακούω ένα άλμπουμ που μου αρέσει αν το Pitchfork το θάψει, ούτε όμως θα θάψω κι εγώ με τη σειρά μου το Pitchfork. Θα διαβάσω τη κριτική, ίσως συμφωνησω σε μερικά σημεία, σαφώς θα διαφωνήσω σε άλλα, παίζει να με τσαντίσει και λίγο, αλλά μέχρι εκεί, τέλος. Την επόμενη μέρα πάλι αυτό θα ανοίξω πρώτο για να ενημερωθώ. Και στη τελική, αν σε κάποιους σπάει τόσο πολύ τα νεύρα, σταματήστε να το διαβάζετε. Το να κράζεις το Pitchfork ίσως ήταν στη μόδα κάποτε. Πλέον είναι απλώς γραφικό.

---------------

Το "Swim" του Caribou είναι τεράστιο άλμπουμ. Δεν θα προβώ σε υπερβολές τύπου "το καλύτερο του ΄10 από τώρα", παρότι σχεδόν το πιστεύω, είναι ΜΟΥΣΙΚΗ με όλα κεφαλαία, το ακούς από την αρχή μέχρι το τέλος και το μυαλό σου πονάει από τη τελειότητα. Τέτοιες δουλειές δύσκολα βγαίνουν πια. Το "Jamelia" και το "Hannibal" είναι ύμνοι, μπορώ να τα ακούω περισσότερο και από το "Odessa" (φαντάσου).

Κολύμπα

Επίσης, το "Flash Delirium" των MGMT είναι τόσο χαοτικό, ένας αχταρμάς μουσικών ειδών, ένα μεγάλο, τρελό, πολύχρωμο μπάχαλο που απλά δεν γίνεται να μη σου αρέσει, έστω και λίγο. Από την άλλη, βέβαια, ίσως να λέω και μαλακίες. Άλλωστε έχω χάσει την αισθητική μου και όλο μαλακίες λέω, όπως έμαθα χτες. Oh well, τί να κάνεις. Θα προσπαθήσω να επιζήσω έστω και χωρίς αισθητική.

σε γκάου ερώτηση ταιριάζει μπίου απάντηση

2010-03-09T17:56:00.002+02:00

-τί σκέφτεσαι;

-κάτι δικά σου.

(φώτος από τον λατρεμένο κύριο Ryan McGinley)

sparkle, off

2010-03-07T15:19:00.000+02:00

To διάβασα όταν ξύπνησα αλλά μέσα στη ζαλάδα μου δεν κατάλαβα καλά, δεν έδωσα σημασία, δεν έκανε σωστό processing η πληροφορία στον εγκέφαλο, δεν ξέρω. Και τώρα το συνειδητοποίησα και κοκκάλωσα.

Αυτοκτόνησε ο Mark Linkous των Sparklehorse.

Aκόμα δεν έχω ξεπεράσει το σοκ.

So long Mark. Fire them up and kill the pianobirds up there.

ps.Σ'ευχαριστώ που έγραψες ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια.

70 million

2010-03-07T14:22:00.001+02:00

Κυριακή πρωί (μεσημέρι, έστω), τέλειο κομμάτι, τέλειο/υπέροχο/απίστευτο/φανταστικό βίντεο

70 Million by Hold Your Horses ! from L'Ogre on Vimeo.

Lev Yilmaz for president

2010-03-02T16:55:00.001+02:00

Έψαχνα πριν λίγο ένα βιντεάκι που ανακάλυψα τυχαία χτες κάπου (που δεν θυμάμαι σήμερα), το οποίο παρουσίαζε με stop-motion και αρκετό χιούμορ το συναίσθημα του procrastination. Το οποίο procrastination είναι το μόνιμο mode στο οποίο βρίσκομαι τον τελευταίο καιρό. Τελικά δεν το βρήκα ποτέ, μάλλον γι'αυτό υπάρχουν τα bookmarks, αααα κι έλεγα τόσο καιρό που χρησιμεύουν, τώρα ξέρω (....).

Χάρη σε αυτό όμως, έπεσα πάνω σε μια σειρά ολιγόλεπτων animated comics, κάποιου Lev Yilmaz, ένα εκ των οποίων περιγράφει το procrastination με πιο απλά γραφικά αλλά πολύ περισσότερο χιούμορ, και στο σύνολο τους όλα είναι, χμ, πως να το θέσω, ναι, θα πω απλώς "η ζωή".
Ο τύπος είναι ανεξάρτητος καλλιτέχνης, συγγραφέας και σκηνοθέτης, υπάρχει αρκετό καιρό στον χώρο και αυτή η σειρά με τις animated ιστορίες κυκλοφορεί από το 2002 υπό την ονομασία " Τales Of Mere Existence". Τί ωραίος τίτλος.
Περισσότερα μπορείτε να μάθετε εδώ και στο προσωπικό του σάιτ ingredientx.
Τα ακόλουθα είναι τρία χαρακτηριστικά παραδείγματα με τα οποία η γράφουσα ταυτίστηκε απόλυτα:

spanish sahara

2010-03-02T02:00:00.007+02:00

Το πρώτο single των Foals, από το επερχόμενο άλμπουμ τους "Total Life Forever".
Σε παίρνει και σε σηκώνει. Και δεν θες να αφήσει. Υπερυπέροχο.

*Ριπίτ.