never being boring

I came across a cache of old photos
And invitations to teenage parties
"Dress in white" one said, with quotations
From someone's wife, a famous writer
In the nineteen-twenties

When you're young you find inspiration

In anyone who's ever gone
And opened up a closing door
She said: "We were never feeling bored"

Cause we were never being boring
We had too much time to find for ourselves
And we were never being boring
We dressed up and fought, then thought: "Make amends"
And we were never holding back or worried that
Time would come to an end

When I went I left from the station
With a haversack and some trepidation
Someone said: "If you're not careful
You'll have nothing left and nothing to care for
In the nineteen-seventies"

But I sat back and looking forward
My shoes were high and I had scored
I'd bolted through a closing door
I would never find myself feeling bored

'Cause we were never being boring
We had too much time to find for ourselves
And we were never being boring
We dressed up and fought, then thought: "Make amends"
And we were never holding back or worried that
Time would come to an end
We were always hoping that, looking back
You could always rely on a friend

Now I sit with different faces
In rented rooms and foreign places
All the people I was kissing
Some are here and some are missing
In the nineteen-nineties

I never dreamt that I would get to be
The creature that I always meant to be
But I thought in spite of dreams
You'd be sitting somewhere here with me

Cause we were never being boring
We had too much time to find for ourselves
And we were never being boring
We dressed up and fought, then thought: "Make amends"
And we were never holding back or worried that
Time would come to an end
We were always hoping that, looking back
You could always rely on a friend

And we were never being boring

We had too much time to find for ourselves
And we were never being boring
We dressed up and fought, then thought: "Make amends"
And we were never being boring
We were never being bored
'Cause we were never being boring
We were never being bored

ps. Δεν υπάρχουν λόγια για χτες. Μόνο οι εικόνες που έμειναν. Και ο χορός. Και το γέλιο. Και η συγκίνηση. Και τα δάκρυα. Και αυτό το σφίξιμο στη καρδιά. Κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Neil και τον Chris. Για όλα.

un concert a emporter

Νοιώθω απίστευτα ζώον που δεν είχα ασχοληθεί μαζί της νωρίτερα. Την είχα δει καιρό τώρα σε διάφορα κείμενα, σε μπλογκς, σε αναφορές σε βίντεο, αλλά την είχα προσπεράσει. Έλα μωρέ, άλλη φορά, βαριέμαι τώρα. Τόσο ζώον. Και εκεί που διάβαζα σήμερα (επίσης καθυστερημένα, ή έχεις μια στάση ζωής ή όχι, έτσι πάει, η δικιά μου είναι η καθυστέρηση, γενικότερα, και είμαι συνεπής σε αυτήν) την συνέντευξη του - θεούλη - Vincent Moon στον Θοδωρή-Τζακ-Κανελλόπουλο, βλέπω στο τέλος το λινκ. Και μπαίνω. Και παθαίνω ένα μικρό σοκ. Ή ελαφρύ εγκεφαλικό, ο χρόνος θα δείξει τί από τα δύο ήταν τελικά. Και είμαι εδώ και πόση ώρα μπροστά στην οθόνη σαν το αυτιστικό , να κουνιέμαι μπρος και πίσω και αριστερά και δεξιά, και ξανά, και να βάζω με τη σειρά όλα τα videos που έχουν γυρίσει απ'όταν ξεκίνησαν αυτό το site, όλα, και έχω μείνει μαλάκας με τις τοποθεσίες που διάλεξαν (οι arcade fire μέσα σε ασανσέρ. οι arcade fire ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΣΑΝΣΕΡ.) και με τις ερμηνείες που είναι σαν να ακούς το αγαπημένο σου κομμάτι για πρώτη φορά, και με τα φίλτρα της κάμερας, και με την ανορθόδοξη σκηνοθεσία, και με το πόσο ανεπιτήδευτα, αγνά, κουλ είναι και με τα γαλλικά (ένας ακόμα λόγος στη λίστα "γιατί πρέπει να ξαναπιάσω τα γαλλικά από εκεί που τ'άφησα, όπου κι αν είναι αυτό το μέρος") και με την ατμόσφαιρα που σου βγάζει όλο αυτό το πρότζεκτ, και θέλω να κάτσω όλη μέρα να το χαζεύω, να δω όλα τα βίντεο, να διαβάσω όσα κείμενα μπορώ (μτφ. 5-6 φράσεις από ένα κείμενο 1000 λέξεων και να βγάλω ένα δικό μου συμπέρασμα που μπορεί και να μην έχει καμία σχέση με το θέμα του άρθρου) και να κλέψω αποθηκεύσω όλες τις φώτο που υπάρχουν και να βάλω αυτή για desktop στο pc μου, για πάντα.

(πόσο υπέροχο λάιβ θα ήταν αυτό; πόσο θα πουλούσα τον αδερφό μου πλήρωνα για μία θέση μπροστά στον Hamilton και τον Jeremy να τραγουδάνε μέσα στη μούρη μου, που θα είχε λιώσει από αυτό που θα ζούσε εκείνη την ώρα;)

Θέλω να μετακομοίσω στο Παρίσι, να μένω σε μια σοφίτα και να είμαι στο crew του Vincent Moon. Αυτό θέλω. Τέλος.

--------------------------------

...και αυτό είναι το καλύτερο βίντεο εκεί μέσα, που πρώτη φορά το είδα πριν λίγες μέρες όταν μου το έστειλε ο μελ και με άφησε μαλάκα (το παθαίνω συχνά αυτό, τελικά), αλλά τώρα το βλέπω με άλλο μάτι, και είναι ακόμα καλύτερο, ιφ πόσιμπλ, και είναι από τα πιο λατρεμένα μου κομμάτια και έχει τον πιο αληθινό στίχο που έχει γραφτεί ποτέ.

"you know i'll never leave you, no matter how much i try"

ps. La Blogotheque

letting up despite great faults

Είναι από αυτές τις περιπτώσεις δίσκων που κάθεσαι να ακούσεις είτε επειδή σου έκανε εντύπωση το όνομα του συγκροτήματος είτε επειδή το εξώφυλλο είναι τόσο μα τόσο όμορφο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ισχύουν και τα δύο.

Ονομάζονται Letting Up Despite Great Faults και είναι το πιο τέλειο όνομα συγκροτήματος που έχω ακούσει εδώ και πάρα πολύ καιρό. Τους ξετρύπωσα τυχαία από ένα site πριν κανένα δεκαήμερο και, πέρα από το όνομα, μου άρεσε τόοοσο πολύ το εξώφυλλο (ναι οκ, το ξέρω πως κράζω τις λομογραφικές απλά γιατί ΔΕΝ είναι κανονικές φωτογραφίες, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, its all about the catchy filtres dude, αλλά παραδέχομαι πως το αποτέλεσμα είναι όμορφο - γαμώ το), οπότε, γουάτ δε χελ, τους έδωσα μια ευκαιρία.

Και τελικά πολύ καλά έκανα, γιατί το τρίτο όμορφο πράγμα σχετικά με αυτούς είναι η μουσική τους. Σε κάνουν να πιστεύεις πως η "χάζεμα-παπουτσιών" μουσική ζει ακόμα και υπάρχουν συγκροτήματα που μπορούν να βγάλουν το καλύτερο από αυτήν. Σίγουρα, ακούγοντας μερικά από τα κομμάτια του άλμπουμ νόμιζα πως ακούω Radio Dept.
Και; Μακάρι να επηρρεάζονταν κι άλλα συγκροτήματα από τους Radio Dept. Θα ζούσαμε σε έναν καλύτερο μουσικό κόσμο. Θα ζούσαμε καλύτερα, γενικότερα.

Δεν βάζω λινκ και αηδίες, έξυπνοι άνθρωποι είστε, ξέρετε πως να ψάξετε.


------------ιν δε μίνταϊμ--------------


Tο Vice δεν το έχω πάρει στα χέρια μου ακόμα, οπότε δεν μπορώ να εκφέρω άποψη, ακόμα. Έχω ακούσει πολλά πάντως, από το ότι είναι για αρχείο μέχρι το ότι είναι για τα σκουπίδια. Ντεν γκσέρω. Επιφυλάσομαι προς το παρόν. Ότι το πιστεύω σαν πρότζεκτ, το πιστεύω. Ότι η ιστορία έχει δείξει πως έντυπο της προκοπής δεν πιάνει στην Ελλάδα, το έχει δείξει. Ότι έχω μια μικρή ανασφάλεια για το αν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει η ομάδα του στο επίπεδο του αγγλικού Vice, αυτή κι αν την έχω. Το μόνο σίγουρο είναι πως για αρκετό διάστημα θα γίνει το αγαπημένο θέμα συζήτησης στις παρέες (του "κοινού της Καρύτση" και γενικότερα, έλεος με αυτή τη κατηγοριοποίηση της "εναλλακτικής" κοινότητας, γραφικότητες του εντυπωσιασμού και του κώλου), είτε το λατρεύεις, είτε το μισείς, ο καθένας θα έχει κάτι να σχολιάσει. Μέχρι το επόμενο χάιπ. Σε κάθε περίπτωση, περιμένω να το διαβάσω και ελπίζω. Σε τί ακριβώς δεν ξέρω. Μάλλον σε κάτι που θα βγάλει τα  free press από το λάκο που έχουν σκάψει τα ίδια κι έχουν πέσει μέσα. Σε αυτό που θα τα let up, despite (their) great faults. Ναι, μάλλον σε αυτό.

we want our film to be beautiful not realistic

The past is a grotesque animal and in it's eyes you see
How completely wrong you can be
The sun is out it melts the snow that fell yesterday makes you wonder why it bothered
I fell in love with the first cute girl that I met who could appreciate george bataille
Standing at swedish festival discussing the "story of the eye"
It's so embarrassing to need someone like I do you
How can I explain I need you here and not here too
I'm flunking out I'm gone I'm just gone but at least I author my own disaster
Performance breakdown and I don't want to hear it
I'm just not available things could be different but they're not
The mousy girl screams violence violence she gets hysterical
Cause they're both so mean and it's my favorite scene
But the cruelty's so predictable it makes you sad on the stage
Though our love project has so much potential but it's like we weren't made for this world
Though I wouldn't really want to meet someone who was
Do I have to scream in your face?
I've been dodging lamps and vegetables
Throw it all in my face I don't care
Let's just have some fun
Let's tear this shit apart
Let's tear the fucking house apart
Let's tear our fucking bodies apart but let's just have some fun
Somehow you've red rovered the gestapo circling my heart
And nothing can defeat you no death no ugly world
You've lived so brightly you've altered everything
I find myself searching for oldselves
While speeding forward through the plate glass of maturing cells
I've played the unraveler the parhelion
But even Apocalypse is fleeting
There's no death no ugly world
Sometimes I wonder if you're mythologizing me like I do you
We want our film to be beautiful not realistic
Perceive me in the radiance of terror dreams
And you can betray me but teach me something wonderful
Crown my head crowd my head with your lilting effects
Project your fears onto me
I need to view them
See there's nothing to them
I promise you there's nothing to them
I'm so touched by your goodness you make me feel so criminal
How do you keep it together? I'm all all unraveled
But you know no matter where we are
We're always touching by underground wires
I've explored you with the detachment of an analyst
But most nights we've raided the same kingdoms
And none of our secrets are physical now

ps. Κομμάτι της δεκαετίας; Ίσως. Κομμάτι για τα πάντα, τα πάντα, τα πάντα μέσα σου, πάντα; Ναι ναι ναι και ναι.

γιου εντ μι

Πέρσι τέτοια εποχή το είχα πρωτοακούσει. Και για τους επόμενους δύο, τρεις μήνες δεν έλεγε να σταματήσει να παίζει. Ειδικά τα Χριστούγεννα δεν πρέπει να άκουγα τίποτε άλλο. Συνδέθηκε με πάρα πολλές στιγμές, εικόνες, συναισθήματα, μυρωδιές, ακόμα και με μια συγκεκριμένη γεύση που αφήνει το τσιγάρο στο στόμα μου, που πρώτη φορά την είχα δοκιμάσει τότε. Το άκουσα τόσες πολλές φορές, που κάποια στιγμή απλά δεν μπορούσα να το ακούσω πάλι. Δεν ξέρω αν είναι λογικό αυτό, συνήθως όταν κάτι σου αρέσει τόσο δεν σε κουράζει ποτέ. Αλλά τα κομμάτια του με είχαν γεμίσει τόσο πολύ που δεν έπαιρνε άλλο, ήρθε και ξεχείλισε. Και μετά από μήνες στο ριπίτ, σταμάτησα να το ακούω. Τελείως όμως. Παπ, τέλος. Και πέρασε καιρός, πέρασαν μήνες, ώσπου χτες το βράδυ άκουσα τυχαία ξανά ένα κομμάτι από αυτό. Και ήρθαν όλα πάλι μαζεμένα στο μυαλό μου. Ακόμα και η γέυση από το τσιγάρο. Και μου φάνηκε αστείο το ότι το άκουσα τυχαία μετά από τόσο καιρό, την ίδια περίοδο που πέρσι το είχα πρωτοακούσει, στο ίδιο μαγαζί που λίγο καιρό μετά το είχα παίξει. Αστείο... Παράξενα αστείο, μάλλον. Το-σύμπαν-με-δουλεύει-λιγάκι, αστείο. Σε κάθε περίτπωση, σήμερα το πρωί που σηκώθηκα το έβαλα να παίξει όλο. Και αυτό ήταν. Το ξανα-ερωτεύτηκα. Ίσως να είναι που το έχω συνδέσει με αυτή την εποχή. Ίσως όταν κολλάς με κάτι τόσο πολύ και περνάς τόσο χρόνο μαζί του ώστε να φτάνει στο σημείο να σε πνίγει, να πρέπει να αποστασιοποιηθείς για κάποιο διάστημα ώστε να το εκτιμήσεις και να το αγαπήσεις από την αρχή. Τί σχέση με άνθρωπο, τί σχέση με δίσκο, το ίδιο είναι. Το λέει και από μόνο του, άλλωστε:

You & Me

ο γραφικός ο άνθρωπος

σε άλλα νέα της εβδομάδας...

πόσο μεγάλος δίσκος.

πόσο πόσο πόσο πόσο

dead man's ost

Το (προσωπικό μου) ost του περασμένου χειμώνα, ήταν οι Fleet Foxes και πιο συγκεκριμένα αυτό το κομμάτι .
Το (προσωπικό μου) ost του φετινού χειμώνα, θα είναι οι Dead Man's Bones και πιο συγκεκριμένα το από κάτω κομμάτι..
Και τα γράφω αυτά φορώντας το ριγέ σκουφί μου.




UPDATE: έχω σκαλώσει τόσο άσχημα με ολόκληρο τον δίσκο των Dead Man's Bones που θέλω να κάνω edit στο από πάνω κείμενο και να αφαιρέσω το "πιο συγκεκριμένα" για το κομμάτι του βίντεο. το οποίο γαμάει, αλλά το θέμα είναι πως ολόκληρος ο δίσκος σαν σύνολο γαμάει ακόμα περισσότερο. άπειρα. δεν υπάρχει η δουλειά, δεν υπάρχει. απ'όπου και να το πιάσεις, ενορχηστρώσεις, συνθέσεις, στίχοι, ερμηνεία, είναι υπέροχο, υπέροχο. μέχρι και στο mp3 μου το πέρασα, δηλαδή έψαχνα μισή ώρα να βρω το usb στις κούτες (λόγω μετακόμισης), το βρήκα, το συνέδεσα, άνοιξα το πρόγραμμα, κόλλησε 10 λεπτά το λάπτοπ, μετά άλλα 5 λεπτά το πρόγραμμα, πέρασα όλο το δίσκο με αποτέλεσμα να κολλήσει για άλλο ένα τέταρτο το λάπτοπ και μετά έκλεισα το πρόγραμμα το οποίο μέχρι να κλείσει μου κόλλησε το mozilla για 3-4 λεπτά. To θέμα σε όλο αυτό δεν είναι πως το λάπτοπ μου αξίζει μόνο για ανακύκλωση πλέον και αυτό παίζεται. Το θέμα είναι πως τόσο πολύ γαμάει ο δίσκος.